…στο «Mπέρδεμα»

Είναι πάντα ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς την εξάπλωση και την πρόοδο ενός
εστιατορίου που ξεκινάει ταπεινά, κτίζει σιγά σιγά μια πιστή πελατεία και
αποκτά αρκετό θάρρος να ξαναδοκιμάσει τη συνταγή της πρώτης επιτυχίας του και
αλλού. Το «αλλού» συνήθως σημαίνει κάποιο σημείο στο κέντρο της Αθήνας. Έτσι
ακριβώς έγινε με τη γνωστή και δημοφιλή ταβέρνα το «Μπέρδεμα» της Κηφισιάς, η
οποία άνοιξε πριν από λίγους μήνες στο Κολωνάκι, στον γνωστό μικρό χώρο που
κατοικούσε κάποτε το πρώτο «Tutti a Tavola».

Το «Μπέρδεμα» ανήκει σε αυτή την καινούργια κατηγορία εστίασης, που ονομάζουμε
μοντέρνα ταβέρνα. Πώς το καταλαβαίνουμε; Πρώτον από τον διάκοσμο, ο οποίος
είναι συνήθως «έξυπνος» και χαριτωμένος, αποφεύγοντας το γνωστό κιτς της
παλαιού τύπου οικογενειακής ταβέρνας. Εδώ ο χώρος είναι τόσο στενός, που
επιτρέπει λίγα μόνο διακοσμητικά στοιχεία. Είναι απλός, σεμνός και με ιδέες
δανεισμένες από άλλα μαγαζιά. Τα φωτιστικά, για παράδειγμα, τα έχουμε ξαναδεί
στο παλιό «Il Parmigiano»: τρίφτες που κρύβουν τις λάμπες, αφήνοντας όμως ένα
γλυκό, απαλό φως. Ένα πράγμα με ενόχλησε υπερβολικά στον χώρο, κάτι που
προσβάλλει κάθε έννοια της γευστικής απόλαυσης και αντιπροσωπεύει τον απόλυτο
εγωισμό του σύγχρονου αστικού Έλληνα που πάει έξω να φάει: τα πούρα! Μέσα στο
ημιυπόγειο που βρίσκεται η μικρή σάλα δεν θα έπρεπε να τα επιτρέπουν. Και κάτι
που με εξέπληξε, ήταν ο θόρυβος.

Το μενού είναι παραδειγματικό της μοντέρνας ταβέρνας: τζατζίκι,
μελιτζανοσαλάτα, τυροκαυτερή και όλα τα υπόλοιπα διαχρονικά γνωστά μιας
ταβέρνας υπάρχουν, σε καλή εκδοχή – απ’ ό,τι συμπεράναμε δοκιμάζοντάς τα. Σαν
επίδειξη του σύγχρονου σκεπτικού υπάρχει και το αραβικό χούμους, αλλά και
λιαστές ντομάτες στη λίστα των κρύων ορεκτικών.

Τα ζεστά όλα ακολουθούν την πεπατημένη, με εξαίρεση ίσως το «ραβασάκι», γνωστό
αλλού ως «λαχανικά ψητά στα κάρβουνα».

Από τα πρώτα αυτά κλασικά της ελληνικής κουζίνας πήραμε τις μελιτζάνες με
κατίκι και σάλτσα ντομάτας. Ήθελε γευστική ενίσχυση, κάτι που γενικώς
αισθάνθηκα με σχεδόν όλα όσα δοκιμάσαμε. Από τα πιο νόστιμα που ήρθαν στο
τραπέζι μας εκείνο το βράδυ ήταν οι κροκέτες από σπανάκι, ρύζι και κρητικό
ανθότυρο. Ήταν ζουμερές και τραγανές, πρωτότυπες, σε γενικές γραμμές καλές.
Ένας καλός, μοντέρνος μεζές. Το «μαντί», από την άλλη, ήταν άτονο και η σάλτσα
ντομάτας με μια εντελώς επίπεδη γεύση. Κρίμα για ένα τόσο αριστοκρατικό
φαγητό. Το «μπεϊτί», ένα ψημένο στον φούρνο κεμπάπ με ντομάτα, πιπεριά και
τυρί, τυλιγμένο σε σπιτική ζύμη, έπασχε από την ίδια έλλειψη γευστικού
χαρακτήρα. Θα έπρεπε να έχει ένα πικάντικο, ελκυστικό προφίλ. Το αντίθετο,
όμως! Το «αλί ναζίκ», το ίδιο… Πρόκειται για πουρέ μελιτζάνας με γιαούρτι
και γύρο. Επειδή μας άρεσε η όλη ιδέα το φάγαμε, χωρίς όμως ιδιαίτερη
απόλαυση.

Τα γλυκά – πάρα πολλά γλυκά φτιάχνουν – ήταν αξιοπρεπή. Το «καζάν ντι μπι»
είναι νόστιμο, χωρίς κάτι ιδιαίτερο στην εκτέλεση, και το μωσαϊκό μια χαρά.

Το «Μπέρδεμα» το θυμόμουν λιγότερο μπερδεμένο στο πρώτο του πόστο, στην
Κηφισιά, παρ’ όλο που εκεί ο χώρος είναι πολύ πιο μεγάλος και η ποσότητα των
φαγητών που παρασκευάζουν πολύ μεγαλύτερη, έως… μαζική. Ίσως, εάν ήταν λίγο
πιο μικρός ο κατάλογος, να έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στο κάθε πιάτο.

«Μπέρδερμα»: Σπευσίππου 8 Κολωνάκι, τηλ.: 210-7224.212