MATIEΣ Ο Aντώνης…

Αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη – και θα είναι, από τη μεριά μου – στον Αντώνη
Σαμαράκη. Τον σημαντικό συγγραφέα, τον έξοχο άνθρωπο, τον φίλο μου, που από
τότε που τον γνώρισα, τη δεκαετία του ’50, άλλο πράγμα δεν είχε στον νου του
παρά να βοηθάει. Νέους, γέροντες, παιδιά, που τα κυνηγούσε η φτώχεια,
φοιτητές, που δεν είχαν βιβλία, νέους, ταλαντούχους ποιητές, που δεν είχαν μια
γωνιά για να κουρνιάσουν, ένα πανωφόρι για το καταχείμωνο.

Τον σκέφτομαι, συνεχώς. Και είμαι βέβαιος ότι θα τον σκέφτονται με αγάπη και
τρυφερότητα δεκάδες, εκατοντάδες, πρόσωπα, που τον συνάντησαν στη ζωή τους και
ένιωσαν το χάδι της καλοσύνης του. Το ξέρει η γυναίκα του, η Ελένη. Γι’ αυτό,
όποτε ξημερώνει η γιορτή του Αγίου Αντωνίου ανάβει όλα τα φώτα του σπιτιού,
σαν να πρόκειται να δεχθεί κόσμο. Όπως εκείνα τα χρόνια, τα αξέχαστα…

Γράφει ο Αντώνης Φωστιέρης – άλλος Αντώνης ευαίσθητος, με ψυχή φορτωμένη
τζιβαέρια – στην «Πολύτιμη λήθη», τους στίχους: «Μαθαίνω κάνει πάντα παγωνιά/
Κι εσύ δεν πήρες φεύγοντας/ ούτε κουβέρτα/ Να σκεπάζεσαι καλά/ Με το χώμα
σου». Αχ, ναι, πόση παγωνιά και μοναξιά και φώτα κίτρινα, της ομίχλης, σε
τόσες γωνιές της ζωής μας…

Ήταν ένα παιδί στη γειτονιά, αδύνατο, έξυπνο, με σγουρά μαλλιά. Κάπνιζε από
μικρός, έκλεβε, μπλεκόταν σε φασαρίες. Τον φωνάζαμε «Τσίφτη». Ο Σαμαράκης είχε
απλώσει τη φτερούγα του πάνω του. Τον έπαιρνε μαζί στις ταβέρνες, όπου
πηγαίναμε, τον συμβούλευε, του ‘δινε χαρτζιλίκι. Κάποια βραδιά, σ’ ένα μπαρ
της οδού Πατησίων, λίγα μέτρα από τα γραφεία της ΓΣΕΕ και το σπίτι του Ανδρέα
Εμπειρίκου, έγιν’ ένας καβγάς. Μπήκε στη μέση ο «Τσίφτης», ως ειρηνοποιός. Κι
έφαγε μια μαχαιριά στην καρδιά. Ο Σαμαράκης, όποτε περνούσαμε από ‘κεί,
«αιώνες ολόκληρους», βούρκωνε και με κοίταζε σαν να μου ‘λεγε «θυμάσαι;».

Ήτανε μια ταβέρνα στην Καισαριανή, πίσω από το γήπεδο. Υπάρχει ακόμα. Όποτε
πάω, με πλησιάζει ο ηλικιωμένος σερβιτόρος, ζητάει να κάτσει δίπλα μου,
κάθεται, βάζει κρασί σε τρία ποτήρια και μου κάνει: «Ένα για σένα, ένα για
μένα κι ένα για τον κύριο Αντώνη… Δεν έχω ξαναδεί καλύτερο άνθρωπο στη ζωή
μου…».

Ήτανε και μια άλλη ταβέρνα. Πάλι στην Καισαριανή. Στην οδό Λυδίας. Την είχε
ένας ηλικιωμένος ταβερνιάρης, μερακλής, που άμα δεν γούσταρε τη φάτσα σου δεν
σου σερβίριζε να φας τα «θανατηφόρα» σουτζουκάκια του, από τη Σμύρνη.
Πηγαίναμε με τον Αντώνη και με τον Βακιρτζή. Μόλις μας έβλεπε, ερχόταν στο
τραπέζι μας και μας μιλούσε συγκινημένος για τον Βελουχιώτη, που, κάποια
νύχτα, «σε βαριά παρανομία, ήρθε από το μαγαζί και του ‘βαλα να φάει…».

Του Αγίου Αντωνίου σήμερα. Φεύγουν οι φίλοι – κομμάτια της καρδιάς. Φεύγουν,
όμως; Ή μήπως είναι συνεχώς μαζί μας και μας αγαπούν και μας παραστέκουν;