Eκστρατεία αστέρων κατά Mπους

Ο Τιμ Ρόμπινς μιλάει σε ακτιβιστές κατά της παγκοσμιοποίησης, σε κάποιο διάλειμμα του φετινού φεστιβάλ Βενετίας. Ενώ η Μέριλ Στριπ χαρακτηρίζει τους ψηφοφόρους του Μπους «άτομα που φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους»

Το είδα, το άκουσα, το βίωσα, το κατέγραψα. Δεν υπήρξε star – κάθε μεγέθους,
διαμετρήματος και… ταμειακού επιπέδου – που να μην έριξε έστω μισή μπαλοθιά
κατά – όπως το διατύπωσε ο Σπάικ Λι – «του περισσότερο μισητού και ανεγκέφαλου
προέδρου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών»! Και συνέβη το εξής
σουρεαλιστικό: η νέα διεύθυνση της φεστιβαλικής Βενετίας, επιλεγμένοι ένας
ένας από επιτελείς του μεταμοντέρνου Ντούτσε, προσκάλεσαν το μισό Χόλιγουντ
για την απαραίτητη γκλαμουριά, αλλά στη συνέχεια… το σταριλίκι τούς βγήκε
ξινό! Ελάτε στη θέση του πλανητάρχη. Να τον λούζουν καθημερινά οι
φιλοξενούμενοι του κολλητού του Μπερλουσκόνι! Όπως έγραφε ο ιταλικός Τύπος:
«Tutti contra Bush» («Όλοι εναντίον Μπους»)!

Και η τελική εικόνα, το πολιτικό «διά ταύτα» από τη δεκαήμερη εξαντλητική
περιπλάνηση στο δεύτερο μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου ήταν ακόμα περισσότερο
σουρεαλιστική. H μεν αριστερή Ευρώπη να ομφαλοσκοπεί, η δε αφασική
χολιγουντιανή Αμερική να προειδοποιεί (διά στόματος Τιμ Ρόμπινς): «Σ’ αυτές
τις εκλογές διακυβεύεται η σωτηρία του πλανήτη. Μετά τα γεγονότα με τους
Τσετσένους, το ζήτημα δεν είναι κομματικό, αλλά εντελώς ανθρωπιστικό. H
αμερικανική ελίτ των πετρελαίων και των όπλων δοκιμάζει τις αντοχές μιας
μεγάλης πυρηνικής δύναμης. Φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί, αν κάποιος πατήσει
το κουμπί από ή προς την Ρωσία, την Κίνα και τη B. Κορέα»!

Αυτός είναι ο λόγος που κινητοποίησε όλους τους Αμερικανούς stars;

«Όχι, δεν είναι αυτός. Τους ξεσήκωσαν τα ψέματα για τα όπλα μαζικής
καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν. Από την αρχή διατηρούσαμε τις αμφιβολίες μας,
αλλά μετά την αποκάλυψη της τερατώδους απάτης που κόστισε 15.000 ζωές αθώων
Ιρακινών, χιλίων Αμερικανών, χιλιάδων τραυματιών και ανυπολόγιστων
καταστροφών, το ποτήρι ξεχείλισε!».

H Μέριλ Στριπ, η πρώτη Κυρία του Χόλιγουντ, με ελάχιστες χειρονομίες και με
πέντε κουβέντες «καθάρισε» με την ουσία της Αμερικανικής Δημοκρατίας: Ανοίγει
τα χέρια της περίπου 50 πόντους και λέει: «Το σύνολο της Αμερικής είναι τόσο.
Το 1/3 απ’ αυτό βγαίνει έξω. Είναι παιδιά, γέροι, άτομα με ειδικές ανάγκες,
φυλακισμένοι. Το δεύτερο 1/3 αδιαφορεί παντελώς για τις εκλογές. Το τρίτο 1/3
διαιρείται σε δύο περίπου ισόποσα μέρη. Στους Ρεπουμπλικανούς και τους
Δημοκρατικούς. E, λοιπόν, η εκλογή του πλανητάρχη και προέδρου των ΗΠΑ θα
προκύψει από μια τόση δα απειροελάχιστη μειοψηφία» (και το δείχνει με τον μισό
πόντο που χωρίζει ο αντίχειρας από τον δείκτη του δεξιού της χεριού!).

Και ποια είναι αυτή η κυρίαρχη μειοψηφία;

«Κυρίως νοικοκυρούλες. Άτομα που φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους. Τα πιο
ευάλωτα θύματα μιας ενορχηστρωμένης προπαγάνδας των media».

Και η αντίδραση;

«A, μη μου μιλάτε για αντίδραση. Έχουμε αγγίξει επίπεδα υστερίας! Ο Μπρους
Σπρίνγκστιν, λόγου χάριν, έχει πάρει σβάρνα όλη την αμερικανική επικράτεια με
ροκ συναυλίες against Bush! Στο σπίτι, το μόνιμο θέμα συζήτησης είναι ο Μπους.
Ο μικρότερος γιος μου, μόλις 13 ετών, τραβάει τα μαλλιά του. Μαμά, δεν αντέχω
άλλο. Μπους, Μπους, Μπους. Αμάν πια!».

Ακούγοντάς τους έχεις την εντύπωση πως όλοι έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα του
Μάικλ Μουρ. H Μέριλ Στριπ, για την τόλμη του και τη στράτευσή του, εκφράζει
την ευγνωμοσύνη της. Ο Μάικλ Μουρ έχει αναδειχθεί σε… ιερομάρτυρα ενός αγώνα
που έχει πάρει διαστάσεις ζωής – θανάτου. Και όταν παριστάνεις τον δικηγόρο
του διαβόλου και της λες «μα, κι αυτός κάνει προπαγάνδα», εκείνη δεν διστάζει:
«Προπαγάνδα τα media, προπαγάνδα και ο Μουρ. Όλα είναι πολιτική»!

Οι διακυμάνσεις του αντι-μπουσικού μετώπου αρχίζουν από τις αριστερές απόψεις
της… Συμμορίας της Σαγκάης (Σον Πεν – Σούζαν Σάραντον – Τιμ Ρόμπινς), μετά
ακολουθούν οι αναρχικοί (Τζόνι Ντεπ, ας πούμε), ύστερα οι σοβαροί της
σοσιαλδημοκρατίας (Μέριλ Στριπ, Τζόναθαν Ντέμι, Ντενζέλ Ουάσινγκτον) και στο
τέλος ο κύκλος ολοκληρώνεται από τους σοβαρούς Δημοκρατικούς. Ο «κολεγιόπαις»
Τομ Χανκς, στην ιδέα πως η χώρα του για τα επόμενα χρόνια θα κυβερνηθεί και
πάλι από έναν κουτό, ανυπόληπτο και πραξικοπηματία, βγάζει σπυράκια! «Μοιάζει
με μαύρο ανέκδοτο, με εφιαλτική φάρσα. Υποτίθεται πως είμαστε οι πρώτοι, άρα
οι καλύτεροι. Αν τον επανεκλέξουμε θα αποδείξουμε πως είμαστε άξιοι της τύχης
μας».

Και όμως. Ο αφρός του star system, που τα ονόματά τους πουλάνε σαν τρελά
ταινίες, βίντεο, μπλουζάκια, διαφημίσεις, τα πάντα, δεν έχει καταφέρει να
κάμψει το μπουσικό φρόνημα των πελατών τους. Ο Τιμ Ρόμπινς το εξηγεί ως εξής:

«Οι stars, στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας, είναι κάτι σαν
γελωτοποιοί της βασιλικής αυλής. Παίζοντας σε ταινίες ποπ κορν γίνεσαι κι
εσύ… ποπ κορν. Κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Έπειτα υπάρχει ένας ακόμα
βαθύτερος λόγος. H ανυπαρξία εναλλακτικού κόμματος. H απόσταση Ρεπουμπλικανών
– Δημοκρατικών είναι απειροελάχιστη».

Αδιέξοδο;

«Εντελώς».

Επέστρεψα στην Αθήνα με μια επιπλέον αποσκευή. Μια βαλίτσα που περιείχε τη
δημοκρατική ανησυχία και την ανθρωπιστική στράτευση της σκεπτόμενης, της άλλης
Αμερικής. Thank God. Όσο αναπνέουν θα ζω!

«Στη φυλακή!»

XABIEP ΜΠΑΡΝΤΕΜ

Και η Ευρώπη; Μόνο ένα όνομα την έβγαλε ασπροπρόσωπη. Ο Ισπανός Χαβιέρ
Μπαρντέμ. Ένας από τους πιο… σαρκικούς ηθοποιούς του παγκόσμιου
κινηματογράφου. Το βραβείο ανδρικού ρόλου της φετινής Μόστρας (για την
ερμηνεία του στο «Mar adentro») και ένας από τους σίγουρους υποψήφιους των
επερχόμενων Όσκαρ. Όταν ακούει το όνομα Μπους, μεταμορφώνεται σε ταύρο και
ορμάει. Ανελέητος και καταιγιστικός:

«Κανονικά έπρεπε να ήταν φυλακή. Παρέα με τον Μπλερ και τον Αθνάρ. Στη
συνείδηση μου, ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος του κόσμου. Αν μπορούσα θα τον είχα
επικηρύξει με την εξής καουμπόικη ένδειξη: George Bush, wanted dead or alive»!

ΤΖΟΝΙ ΝΤΕΠ

«Ο Αμερικανός φοβάται τα πάντα και τους πάντες»

Ο Τζόνι Ντεπ, ο πιο «χύμα» American star ο οποίος αν και δηλώνει «ανεξάρτητος,
αυτόνομος και… Αθίγγανος», κάνει τελευταίως καριέρα στο Χόλιγουντ,
επαναλαμβάνει αυτό που περιγράφει ο Μάικλ Μουρ στο ντοκιμαντέρ «Φαρενάιτ
9/11»:

«The terror man! (ο τρόμος, φίλε μου). Οι τύποι αντιγράφουν ταινίες Τζορτζ
Ρομέρο και Άλφρεντ Χίτσκοκ. Οι ειδήσεις και τα πρωτοσέλιδα μοιάζουν με θρίλερ.
Ο Αμερικανός φοβάται τα πάντα και τους πάντες. Από τις θανατηφόρες… μύγες
της Αφρικής μέχρι τις τρίχες του Σαντάμ Χουσεΐν. Φαντάσου έναν άνθρωπο να έχει
καταναλώσει και το τελευταίο υπόλοιπο αδρεναλίνης του, να γυρνάει σπίτι του,
ν’ ανοίγει το CNN και να πέφτει πάνω στον τρόμο. Ούτε στον γείτονα δεν
ανοίγεις την πόρτα». Συμπέρασμα; «Όταν κινδυνεύει η ζωή σου, ε τότε είναι
πολυτέλεια οι ατομικές σου ελευθερίες».

Γι’ αυτό έχεις μετακομίσει στο Παρίσι;

«Κορόιδο είμαι; Καλύτερο φαΐ, περισσότερη κουλτούρα, καθόλου τρόμος».