είδα στην πόλη

H ομορφιά του τεράστιου λευκού πουλιού να πλέει στον αέρα αργά και αρχοντικά
υπέβαλε με την παρουσία της το δέος και τον ίλιγγο, καθώς το έβλεπες να σε
κοιτάζει από ψηλά και ταυτόχρονα ήξερες ότι αυτό το ιδανικό κατασκεύασμα σε
κατασκόπευε πολύ πιο επικίνδυνα και απειλητικά από οποιονδήποτε αετό, κοράκι,
γύπα ή γυπαετό καθώς μπορούσε από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο να σε δει και
να σε ακούσει ένα εκατομμύριο φορές πιο καλά από οποιονδήποτε αετό, γύπα,
κοράκι ή γυπαετό. Και ενώ αυτό το παχουλό λευκό αρπακτικό των αιθέρων ήταν
ωραιότερο από τα πρωτόγονα βέλη και τα ρόπαλα, από τα δόρατα και τα ξίφη των
αρχαίων, από τα αρκεβούζια, τα κανόνια, τα τουφέκια και τις μπερέτες.

Ήταν πιο όμορφο και από αυτά ακόμα τα Τομαχόκ, όταν γυαλίζουν
παραταγμένα κάτω από τον ήλιο λίγο πριν εκτοξευθούν προς εξόντωση αντιπάλων –
για να μην πω τίποτα περισσότερο για τα μαύρα Σκουντ και τα αντιαισθητικά
Πάτριοτ.

Ναι, ήταν η αποθέωση της ψυχρής ομορφιάς που καμιά κόμισσα δεν μπόρεσε ποτέ να
αποκτήσει.

Ναι, ήταν το απόλυτο βλέμμα της νεκρικής σιγής με μόνον ήχο τον ανεπαίσθητο
ρόγχο του μοτέρ του και, ναι, ήταν η επίφοβη σιωπή λίγο πριν από την καταιγίδα
των νεοβαρβάρων.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, η ομορφιά καταφέρνει να γίνεται αισθητή ακόμα και
μέσα στα κρεματόρια (το ‘πε και ο Κέρτες) αρκεί να έχεις μάτια για να βλέπεις
και αυτιά για να ακούς, κι αυτό κάνω κι εγώ τώρα βλέποντας πάνω μου το
Ζέπελιν, μπαίνοντας όμως στον πειρασμό, που τελικά δεν τον πνίγω, να του κάνω
την επιδεικτική χειρονομία του αυνανισμού ξέροντας έτσι ότι, πιθανώς, μια
φωτογραφία μου θα κοσμήσει τα αρχεία του για τα περαιτέρω (στα παλαιά μου τα
παπούτσια) ζητώντας του όμως ταυτόχρονα συγγνώμη και εξηγώντας του αναλυτικά
ότι αυτή η χειρονομία αφορά μόνο σ’ αυτούς που το βάζουν να κάνει όσα κάνει
και όχι στην ανεπανάληπτη και ανεπίληπτη ομορφιά του.

Πέτα λοιπόν άγριο, λευκό, αργό, αρχοντικό πουλί της μοίρας πάνω από τις
πολυκατοικίες της Αθήνας, όπως θα πετάς, σε λίγο καιρό, και πάνω απ’ όλα τα
σπίτια της γης, όμορφος προάγγελος θανάτου και καταστροφών.