Bάρβαροι οι λόρδοι!

«Βασιλιάς Αρθούρος» («King Arthur») από σήμερα σε δεκάδες κλειστές και
ανοιχτές αίθουσες. Με ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα. Από τη μια πλήθος
ιστορικών στοιχείων. Περισσότερων και ακριβέστερων και από «Μοναχό» και από
«Braveheart» και από «Τροία». Από την άλλη οι πάγιες δεσμεύσεις από τις
εμπορικές εξαρτήσεις. Έτσι ο ταλαντούχος Άντουαν Φούκουα, το παλικάρι που στο
«Training day» («Ημέρα εκπαίδευσης») ανέδειξε τη σαρωτική, σχεδόν σαρκική,
ερμηνεία του Ντένζελ Ουάσινγκτον, αλλά και τις εσωτερικές δυνατότητες του Ίθαν
Χοκ, αναγκάστηκε να παίξει τον ρόλο του γραμματέα των Ηνωμένων Εθών. Να
συμφιλιώνει αντιμαχόμενες παρατάξεις!

H πρώτη είναι η Ιστορία. H δεύτερη αποτελείται από τη μυθική ομάδα των Ιπποτών
της στρογγυλής τραπέζης. Και η τρίτη είναι η κινηματογραφική γραφή. H
αισθητική. Ο πιο δύσκολος, ατίθασος και απρόβλεπτος παράγων. Θέλησε να
συνδυάσει τη μνημειώδη πολεμική σκηνή στους πάγους από τον «Νιέφσκι» του
Αϊζενστάιν με τη συνηθισμένη πολεμική χολιγουντιανή μηχανή. Με άλλα λόγια,
πόσο μπορεί ν’ αντέξει το διαφορετικό μέσα στο τυποποιημένο; Ελάχιστα!

«Βασιλιάς Αρθούρος». Καλύτερος όλων ο υπέρτατος βάρβαρος των Σαξόνων Στέλαν Σκάρσγκαρντ (στο κέντρο με τις ορδές του)

Το ιστορικό φόντο του σεναρίου, που έγραψε ο Ντέιβιντ Φρανζόνι του
«Μονομάχου», είναι εντυπωσιακό. Ο Αρθούρος ήταν αξιωματικός της ημιθανούς
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (κάπου τον 5ο αιώνα μ.X). Μια κλειστή ομάδα πολεμιστών
που οι άγριες επιδόσεις τους θα μεταγραφούν στην αγγλοσαξονική μυθολογία ως
κατορθώματα των Ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης, προσπαθεί να διεκπεραιώσει τα
καθήκοντά του ώστε να επιστρέψει το συντομότερο στην έδρα του. Όμως η
πρωτοφανής βαρβαρότητα των Σαξόνων και των άλλων φυλών που αλληλοσκοτώνονταν
στη βρετανική επικράτεια ερέθισε τον ρωμαϊκό «ανθρωπισμό» του, με αποτέλεσμα
να πολεμήσει, να ταπεινώσει και ν’ αφήσει πίσω του εκατόμβες νεκρών. Έτσι,
αφού πρώτα επιβάλλει τη ρωμαϊκή ανωτερότητα, στη συνέχεια ενώνει τους
νικημένους εχθρούς του και ανακηρύσσεται αδιαμφισβήτητος αρχηγός!

Με απλά λόγια, οι πρόγονοι του Τσώρτσιλ, της Θάτσερ και των λόρδων προέκυψαν
μέσα από τη γνωστή διαδικασία: ατελείωτοι αλληλοσπαραγμοί κανιβάλων και διά
της προσμείξεως ετερόκλητων φυλών, η δημιουργία ενός καινούργιου
γεωστρατηγικού κέντρου που στη συνέχεια – και λόγω πολεμικής παράδοσης και
ανωτερότητας – έμελλε να κατακτήσει και να πλιατσικολογήσει τη μισή οικουμένη.
Επειδή η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, ελάχιστοι εξ ημών ήξεραν ότι ο
βασιλιάς Αρθούρος και τα θεμέλια του British Imperium ήταν απείρως πιο
βαρβαρικά από τις ορδές του Αττίλα!

Ο Όργουελ στο κρεβάτι μας

H καλύτερη αποζημίωση για τους απαιτητικούς είναι το ρομαντικό science fiction
του Μάικλ Γουιντερμπότομ «Code 46» (Κωδικός 46). Όπου στο μέλλον θα
απαγορεύεται, διά ροπάλου, η διασταύρωση ατόμων που φέρουν τον ίδιο η
παραπλήσιο γενετικό κώδικα. Ο μεγάλος αδελφός στο κρεβάτι μας!

Για την ταινία έγραψα με αφορμή την αβάν πρεμιέρ του Cine club. Απλώς
επανέρχομαι για να υπογραμμίσω μερικές αρετές της: Πρώτον, το γεγονός ότι ως
διαστημικό ντεκόρ ο Γουιντερμπότομ χρησιμοποίησε τους αληθινούς και
επιβλητικούς όγκους και την υπερ-σύγχρονη αρχιτεκτονική της Σανγκάης.
Δεύτερον, τα αλληγορικά επίπεδα της ιστορίας. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός
πως η ταύτιση του DNA δύο εραστών δεν έχει να κάνει με αιμομιξία αλλά με τον
χαρακτήρα και με την προσωπικότητά τους. Και τρίτον, το επιμύθιο. Όσοι
λειτουργούν και υπηρετούν το σύστημα, απολαμβάνουν υλικά αλλά χάνουν σε μνήμη
και σε αισθήματα αληθινά. Αντιθέτως, οι ονειροπόλοι είναι οι εξόριστοι, οι
παρίες, οι μοναχικοί ταξιδιώτες, οι… τριτοκοσμικοί!