Όλα για μια στιγμή

H προσπάθεια αξίζει τον έπαινο και την αναγνώριση, όσο και το μετάλλιο

«Και μόνο το γεγονός ότι αγωνίζεσαι πρέπει να είναι αρκετό για να αξίζεις ένα
βραβείο» είναι τα λόγια του τραυματισμένου, για δεύτερη φορά παραμονές
Ολυμπιακών Αγώνων, Γιώργου Τζελίλη, ο οποίος είναι καλεσμένος στην «Πρωινή
Γραμμή» (NET). Με το χέρι μπανταρισμένο, με ράμματα στην πλάτη, δεν τα
βλέπουμε αυτά, με βλέμμα παιδικό, με χαμόγελο κι ας είναι πικραμένος, όχι μόνο
επειδή χάνει τη μεγάλη γιορτή, χάνει το όνειρο να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς,
αλλά και γιατί ξέρει πως χωρίς το βάθρο της νίκης ουδείς γνωρίζει και
αναγνωρίζει τις προσπάθειές σου.

Θέλει νικητές το θέαμα, θέλει ήρωες, θέλει τη στιγμή της εκτυφλωτικής λάμψης,
ουδείς ασχολείται με τη διαδρομή. Αυτή είναι προσωπική τού κάθε αθλητή, χαρά
στο κουράγιο του που την κάνει, στη σκιά, αυτός ξέρει μόνο με πόσους κόπους
και στερήσεις, αλλά η νίκη του μας ανήκει, τη μοιραζόμαστε, για να μην πούμε
ότι γίνεται περισσότερο δική μας από δική του.

Και η παιδικότητα στην έκφραση του μικροκαμωμένου αρσιβαρίστα – μα πώς
σηκώνει αυτό το κορμί τόσα κιλά – δεν χάνεται καθώς εξηγεί τις διακρίσεις που
γίνονται ανάλογα με τα βραβεία, ένα είδος «ταξικών» διαχωρισμών μεταξύ των
αθλητών, όπου οι «χρυσοί» απολαμβάνουν προνόμια VIP και εκείνοι που φθάνουν
κοντά στο βάθρο, αλλά δεν το ανεβαίνουν, αποτελούν τη μάζα των πληβείων. Μέχρι
από την πίσω πόρτα ζήτησαν στον Τζελίλη διοργανωτές να μπει σε μια εκδήλωση,
ενώ από την μπροστινή περνούσαν οι μεταλλιούχοι. Αυτά έχει η δόξα; Μπορεί.

Αλίμονο, έχουμε έναν πολιτισμό που χρειάζεται τους ήρωες, χρειάζεται τη λάμψη,
την προσκυνάει σαν να πρόκειται για άγνωστο φαινόμενο που αιφνιδίως ενσκήπτει
και όχι αποτέλεσμα μιας μακράς διαδρομής και του κατάλληλου περιβάλλοντος.
Φαντάζεται κανείς πώς θα υπήρχαν πρωταθλητές χωρίς να υπάρχουν αθλητές; Πώς θα
υπήρχαν κάτοχοι χρυσών μεταλλίων αν δεν υπήρχε ένας ολόκληρος αθλητικός
κόσμος, μια βιομηχανία που στηρίζεται και αναπαράγεται, ακριβώς λόγω του
πλήθους των αθλητών και των προσπαθειών όλων όσων ασχολούνται μαζί τους;

Και όμως, αυτό που χαρακτηρίζουμε «ατομική προσπάθεια» χρειάζεται πίσω
της το συλλογικό, το ομαδικό, το περιβάλλον, την ατμόσφαιρα, ακόμη και για τη
σύγκριση, ακόμη και για την αίσθηση της κοινότητας. Ουδείς προσπαθεί μόνος.
Ωστόσο στον κόσμο των «σταρ» μοιάζει η λάμψη προσωπική. Ίσως γιατί έτσι
απομονώνονται ευκολότερα, γίνονται πρότυπα οι ζωές τους, είναι οι «εικόνες»
του θριάμβου και οι εκφραστές των αξιών της εποχής που ανάγουν το ατομικό σε
ιδανικό ζωής.

H επίδοση, το μετάλλιο, η θέση στο βάθρο αποθεώνονται. H στιγμή! Σε αυτήν
πέφτουν οι προβολείς με φόρα, αυτή γίνεται το απόλυτο θέαμα του θριάμβου. Το
έως εκεί, που είναι και το πλέον επίπονο και πολύπλοκο μέρος, δεν αφορά το
θέαμα, μόνο το αποτέλεσμα, αυτό μετράει. Το σχόλιο για «τη σκληρή ζωή των
αθλητών» παραμένει μία λεπτομέρεια της εικόνας του ήρωα.

H αφοσίωση είναι η μεγάλη νίκη

Κι ας είναι η μάχη με τα όρια του ανθρώπινου σώματος ο κύριος αγώνας των
αθλητών, ας είναι η πλήρης υποταγή στον σκληρό κανόνα η μοναδική ζωή, μια ζωή
σχεδόν αναχωρητή, μια και δεν χωράει τίποτε εκτός από την προπόνηση και τη
στιγμή του αγώνα. Όλα για μια στιγμή. Μια λάμψη.

Αυτές τις ημέρες έγιναν αφιερώματα στα δελτία ειδήσεων για τους αθλητές που
η τύχη δεν στάθηκε με το μέρος τους και δεν θα βρεθούν στους Ολυμπιακούς:
Γκατσιούδης, Τσιαμίτα, Τζελίλης, Μελισσανίδης, που μάλλον ευχαρίστως αποχωρεί,
αλλά δεν έχει σημασία, οφείλουμε να θυμόμαστε πως ήταν μέρος της μεγάλης
αθλητικής ομάδας, πως είχαν τις λαμπρές στιγμές τους ή και όσοι δεν τις είχαν
στάθηκαν το ιδανικό περιβάλλον για να αναδειχθούν οι νικητές. Έχει δίκιο ο
Τζελίλης και μόνο που αγωνίζεται κάποιος, που αφοσιώνεται, αξίζει την προσοχή
και τη βράβευση, σε αυτούς τους καιρούς που η αφοσίωση σημαίνει έξοδος από τον
«πολύτιμο» μικρούλη εαυτό και ποιος να τον απαρνηθεί!