Γαλλία – Eλλάδα 0-1

«Ο Καψής απομακρύνει την μπάλα με ολύμπια ψυχραιμία».

(Από μετάδοση αγώνα ποδοσφαίρου)

«Ξύπνα Σεϊταρίδη, σού ‘φυγε ο Ανρί!.. Έχεις ταλέντο, αλλά θέλεις δουλειά
ακόμα! Δέλλα, του πήρες τα σώβρακα του Ζιζού!.. Όχι, ρε Βρύζα, όχι, ρε Βρύζα,
δεν παίζουν έτσι μπάλα!.. Ζαγοράκη, μεγάλε, τι ντρίμπλα ήταν αυτή! Σέντρα,
κούκλε μου, σέντρα, μανάρι μου, σέντρα… Ναι… ναι… Στον Χαριστέα… Γκολ!
Γκολ! Γκόοοολ!»

Αυτός που φωνάζει και ωρύεται είναι ο Φάνης Ουζουνίδης, ιατρός καρδιολόγος,
επιμελητής της καρδιολογικής κλινικής του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών,
θεράπων ιατρός μου και ανεπίσημος μνηστήρας της κόρης μου.

«Ηρέμησε, γιατί στο τέλος θα σε πάω με καρδιακό στο νοσοκομείο», του λέω.

«Εδώ πάμε για ημιτελικό. Το καρδιακό θα σκεφτούμε;» Και σα να θέλει να το
αποδείξει, φωνάζει: «Τον Λιζαραζού, Μπασινά. Μη σου φύγει ο Λιζαραζού!»

Με τον γιατρό Φάνη Ουζουνίδη γνωρίστηκα στο Γενικό Κρατικό πριν από τέσσερα
χρόνια και τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Με τον ποδοσφαιρόφιλο γνωρίζομαι μόλις
απόψε στο σπίτι μου και θα μπορούσε να μου λείψει.

ΟΦάνης, απτόητος, κοιτάζει κάθε τόσο το ρολόι του. «Άλλα πέντε λεπτά,
Ελληνάκια! Άλλα πέντε λεπτά και είμαστε στον ημιτελικό!», φωνάζει.

Απέξω ακούγονται εν χορώ ρυθμικά κορναρίσματα που μας ξεκουφαίνουν. «Τι
πανηγυρίζουνε, μηδένα προ του τέλους μακάριζε», σχολιάζει η Αδριανή, που
βλέπει στο γυαλί να κλωτσάνε ακόμα την μπάλα.

«Είναι σαν τη μαγειρίτσα, που αρχίζουμε να την τρώμε πριν ακουστεί το Χριστός
Ανέστη,» της λέω.

«Σφύρα, αγόρι μου! Σφύρα, λεβεντιά μου!», εκλιπαρεί ο Φάνης. «Είναι ανάγκη να
εξαντλήσεις και το τελευταίο δευτερόλεπτο των καθυστερήσεων; Ψείρας Σουηδός,
τι περιμένεις». Φαίνεται πως ο Σουηδός τον άκουσε και πείσμωσε, γιατί τον
βασανίζει άλλο ένα λεπτό ώσπου να σφυρίξει.

«Περάσαμε!» Ο Φάνης όρθιος, με τις γροθιές σφιγμένες, χοροπηδάει. «Είμαστε
στον ημιτελικό!» Με πιάνει από το μπράτσο κι αρχίζει να με τραβάει. «Μπρος,
φύγαμε!»

«Για πού;»

«Για Ομόνοια, για Σύνταγμα, για οπουδήποτε! Απόψε θα καεί η Αθήνα, αστυνόμε».

«Γι’ αυτό θα κάτσω εδώ, να φυλάω το κάστρο».

Με κοιτάει σα να μην πιστεύει στ’ αυτιά του. «Θα μείνεις μέσα τέτοια μέρα;»

«Καλά σου λέει», σιγοντάρει η Αδριανή. «Πότε γιορτάσαμε νίκη για τελευταία
φορά; Μόνο τα χαστούκια που έχουμε φάει από το Κυπριακό να μετρήσω, φτάνει».

Δίνω τόπο στην οργή και αποφασίζω να συμμετάσχω στον εθνικό εορτασμό, πιο πολύ
για να μη χαλάσω τη διάθεση του Φάνη και ν’ ακούω μετά την Κατερίνα, την κόρη
μου, να μου λέει ότι είμαι κολλημένο άτομο.

Στην Πρωτεσιλάου όλα είναι ήσυχα. Μόνο μερικά αυτοκίνητα κορνάρουν ρυθμικά. Τα
κορναρίσματα αρχίζουν να ανεβάζουν στροφές από την Ιφικράτους μαζί και ο
κόσμος που αλαλάζει και κουνάει σημαίες. Φτάνουμε ως τον κινηματογράφο Παλλάς,
και εκεί η κίνηση φρακάρει τελείως.

Μερικοί νεαροί έχουν φορέσει την ελληνική σημαία σαν κελεμπία και φωνάζουν
ρυθμικά: «Στείλε τους Γάλλους για μπανάκι, Ζαγοράκη, Ζαγοράκη». Ο ένας μού
δίνει μια σφαλιάρα στην πλάτη. «Κοίτα να δεις, θηρίο ο παππούς! Βγήκε κι αυτός
να γιορτάσει! Μπράβο, ρε παππού!»

Ένας συνομήλικός μου, που μια τον σπρώχνουν μπρος και μια τον τραβάνε πίσω,
σχολιάζει συγκινημένος: «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος, κύριέ μου. Λαός
ενωμένος, ποτέ νικημένος».

Δεν ξέρω, αν είναι ο ενθουσιασμός του Έλληνα όταν νικάει, ακόμα και στο τάβλι,
ή ο ενθουσιασμός του μπάτσου για την ειρηνική διαδήλωση, πάντως, αρχίζω να το
διασκεδάζω. Μου το χαλάει όμως η Αδριανή, που με τραβάει από το μανίκι.

«Χτυπάει το κινητό σου».

Κάτι η επιμονή της Αδριανής, κάτι τα παράπονα της υπηρεσίας και οι φωνές τού
Γκίκα ότι παρασταίνω το δεινόσαυρο με μπίπερ, εν τέλει πήγα κι αγόρασα κινητό,
για να ησυχάσω. Συνήθως, το ακούνε η Αδριανή ή οι βοηθοί μου.

«Κύριε αστυνόμε, πρέπει να πάτε αμέσως στο Ολυμπιακό Στάδιο. Είναι εξαιρετικά
επείγον». H φωνή του Βλασόπουλου ακούγεται από το υπερπέραν.

«Τι τρέχει, Βλασόπουλε;»

«Δεν έχω ιδέα. Ξέρω μόνο ότι είναι εντολή του κυρίου διευθυντή».

«Έλα να με πάρεις με περιπολικό, γιατί εδώ γίνεται το σώσε. Θα σε περιμένω
γωνία Φορμίωνος και Υμηττού».

H απόσταση από το Παλλάς στη Φορμίωνος είναι πέντε τετράγωνα, αλλά μου παίρνει
τρία τέταρτα για να φτάσω. Το περιπολικό είναι ήδη εκεί και με περιμένει.

«Πώς κι έφτασες τόσο γρήγορα;» τον ρωτάω απορημένος.

«Ζήτησα περιπολικό από την Τροχαία Καισαριανής».

Ο οδηγός παίρνει τον δρόμο προς Ζωγράφου, για να βγει ψηλά στην Κηφισίας και
να πέσει από Μαρούσι στην Σπύρου Λούη. Ευτυχώς, η άνοδος είναι σε όλο το μήκος
της ανοιχτή, κι έτσι σε ένα τέταρτο είμαστε στο ΟΑΚΑ.

Στην είσοδο περιμένει ένας ψηλός πενηντάρης, με ηλιοκαμένο πρόσωπο. Τρέχει να
ανοίξει την πόρτα του περιπολικού και μου απλώνει το χέρι του. «Καλαβρύτης,
μηχανικός».

«Αστυνόμος Χαρίτος. Τι τρέχει;»

«Θα σας δείξω. Ελάτε».

Μας οδηγεί σε έναν ανοιχτό χώρο, προς την πλευρά της στέγης Καλατράβα. Χάμω
είναι σκορπισμένα δέντρα. Μερικά τα έχουν ήδη φυτέψει, τα πιο πολλά
περιμένουν.

«Κοιτάξτε», μου λέει ο Καλαβρύτης.

Ξαφνικά ένας προβολέας φωτίζει από το πουθενά τον χώρο. Το βλέμμα μου πέφτει
πάνω σ’ ένα χέρι που εξέχει όρθιο από το χώμα, με την παλάμη ανοιχτή, σα να
μας φασκελώνει.

«Ποιος το βρήκε;»

«Οι Αλβανοί που φυτεύουν τα δέντρα. Τους κλείδωσα αμέσως σε ένα τροχόσπιτο,
για να μην το κάνουν βούκινο, και σας ειδοποίησα».

«Κάνατε πολύ καλά. Θέλω δυο εργάτες για να σκάψουν». Είναι έτοιμος να πάρει
τρεχάλα, αλλά τον σταματάω. «Προτιμώ να μη μιλάνε ελληνικά».

Βάζει τα γέλια. «Κανείς δε μιλάει ελληνικά. Αφού τους κουβαλάμε νύχτα με
πούλμαν από την Αλβανία και το πρωί πιάνουν δουλειά. Πότε να μάθουν ελληνικά;»

Φεύγει τρέχοντας κι εγώ στέλνω τον Βλασόπουλο να καλέσει τη σήμανση και τον
ιατροδικαστή. Ο Καλαβρύτης ξανάρχεται με δυο Αλβανούς. Τους δείχνω πώς να
αρχίσουν να σκάβουν περιφερειακά, για να μην στραπατσάρουν το πτώμα. Μετά από
ένα τέταρτο σκάει μύτη το σώμα ενός ολόγυμνου άντρα, γύρω στα τριάντα πέντε,
με μαύρα, σγουρά μαλλιά. Τα μάτια του είναι κλειστά και το αριστερό μπράτσο
του είναι κολλημένο στον μηρό του. Αυτό που μας μουντζώνει είναι το δεξί.

Πάνω στη γυμνή κοιλιά του νεκρού είναι γραμμένο με μαύρη μπογιά: «AL-QAIDA».

«Όχι,» ψιθυρίζει δίπλα μου ο Καλαβρύτης. «Θε μου, όχι αυτό».

Εγώ δε λέω τίποτα. Εξακολουθώ να κοιτάω το γυμνό θύμα της Αλ Κάιντα που μας
μουντζώνει.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Ο Τσε αυτοκτόνησε», Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2003, σελ. 443, τιμή: 21,84 ευρώ.