Tα παιχνίδια της Eυρώπης

Πάνε δυο χρόνια τώρα, κοντά τρία, που έχουμε κι εμείς εδώ στη Γραικία αυτά τα
παιχνίδια, τα και reality αποκαλούμενα. Ζήσαμε την αγανάκτηση του κοινού (δυο
τρεις ντουζίνες με τις σακούλες τα σκουπίδια ανά χείρας έξω από τηλεοπτικούς
σταθμούς), μετά τα πάνελ εκπομπών που καθύβριζαν το είδος και «τι πράγματα
είναι αυτά» και «Κολοσσαίον το κάναμε εδώ χάμω», κατόπιν τη διασημότητα των
στιγμιαίων καθημερινών πρωταγωνιστών της απλής ζωής (απλές κοπέλες του λαού με
τον κώλο τούρλα στο εξώφυλλο και τα βυζά στα χέρια και κυνήγι εσωρούχων για το
αρσενικό κοινό – ναι, οργανώθηκε το «κυνήγι του χαμένου στρινγκ», μάλιστα όπως
τ’ ακούτε! Πόσα και πόσα παλουκάρια δεν καβάλησαν μηχανές και αυτοκίνητα να
τρέξουν να βρουν τον μυρωμένο κουραδοκόφτη της παικτρίας), αργότερα απολαύσαμε
εκπομπές την ώρα της μεσημβρινής ραστώνης, που στηλιτεύοντας τα σκουπίδια
ανέβαζαν με τα υπολείμματα των λυμάτων τα ποσοστά τηλεθέασής των και, τέλος,
ζήσαμε ανταποκρίσεις από μαγαζιά, όπου οι τροφαντές υπάρξεις ανοιγόκλειναν την
άνω και κάτω γνάθο μετά μουσικής. Τα ύστερα του κόσμου. Δεν ανησυχούσαμε όμως,
διότι όλα αυτά και χειρότερα συνέβαιναν και στας Ευρώπας, των οποίων
αναπόσπαστο μέλος και η πατρίδα μας. Τα ίδια και χειρότερα στην Αγκλετέρα,
στην Αλεμάνια και γενικότερα στην Εσπερία. Όλοι «κρα» κι εμείς «τσίου».

Μέχρι προχθές. Όπου μίλησε η καρδιά του Έλληνα του άντρα του καραμπουζουκλή.
Όσοι δεν συμφωνούσαν με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις των «παικτών»
μέχρι τώρα έστελναν ένα SMS ή έπαιρναν ένα 090 και καταψήφιζαν, άλλοι πάλι
τρέχανε μεσημεριάτικα και ουρλιάζανε στις οθόνες «όχι αυτός να τα πάρει», για
τα εκατομμύρια μιλάμε ε; «Όχι αυτός επ’ ουδενί», και πάει λέγοντας. Από
προχθές όμως άλλαξαν τα πράγματα. Τέρμα τα πολιτισμένα και τα Ογρωπαϊκά. Οι
διαφωνούντες όρμησαν και σπάσανε στο ξύλο την «κακιά» παίκτρια, ήρθε απ’ τη
σφαλιάρα η Ορθούλα κι έγινε καθιστούλα. Τον δε κακό παίκτη τον γιαούρτωσαν
κανονικά.

Έπαιζε τένις ο αμέριμνος ανήρ και πάνω στο σερβίς, ωωωωπ, η γιαουρτέλα. Πάει η
Ευρώπη, πάει το παιχνίδι, τα SMS, τα 090, και τα «αφήστε με να ολοκληρώσω»,
και «πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε». Από προχθές, γιαούρτι και μπερντάκι.
Λέξεις που έρχονται από τα βάθη της τουρκοκρατίας. Perdah και jogurt ήρθαν κι
έπιασαν δουλειά και πάει… θρύψαλα η βιτρίνα. Για να επαληθευυεί το ρηθέν:
«Εδώ δεν είν’ Μπαλκάνια, εδώ είναι παίξε γέλασε».