Yβριδικοί γιάπηδες

H άποψη του τότε πρωθυπουργού και λεγόμενου αρχιμάγειρα της «Αποστασίας» περί
του ονόματος «Μακεδονία», ότι δηλαδή «μετά από δέκα χρόνια κανείς δεν θα το
θυμάται», είναι συνάρτηση της πολιτικής του πορείας (ο λαός, λησμονώντας,
έδωσε «άφεσιν»), αλλά πηγάζει και από τη λαϊκή σοφία της Κρήτης που λέει:
«Κάθε σούρα (κουτσομπολιό, κακολογία) τρεις ημέρες κι η δική μας τέσσερις».

Οι άνθρωποι, μ’ άλλα λόγια, ξεχνούμε εύκολα τα δυσάρεστα της ζωής, γιατί μνήμη
και λησμονιά είναι πολύ κοντά. Γι’ αυτό ίσως η πηγή της Μνήμης και της Λήθης
βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα, γεωγραφικά, δίπλα – δίπλα. Ανδρόγυνα ή
ερωτευμένα ζευγάρια που χωρίς υπερβολή δέρνονταν μεταξύ τους, που «σφάζονταν»
κυριολεκτικά και χώρισαν, όταν συναντηθούν μετά παρέλευση ετών, αναπολώντας το
παρελθόν, ομολογούν συγκινημένοι το πόσο ωραία περνούσαν, τάχα, εκείνα τα
χρόνια.

Κι αν η παραπάνω ιδιότητα είναι τοποθετημένη στον άνθρωπο «θεόθεν» ή «γήθεν»
(εκ φύσεως) με σκοπό τη διαιώνιση της ζωής, δεν θα ‘πρεπε να συμβαίνει το ίδιο
με την παγκόσμια σκέψη, την ιστορία και τη συλλογική συνείδηση.

Εν προκειμένω, ποιοι, από όσους καταφερθήκαμε εναντίον της επέμβασης των ΗΠΑ
και των εταίρων τους, ενθυμούμεθα σήμερα τις πολυεθνικές εταιρείες που
προανήγγελλαν την ανοικοδόμηση του Ιράκ, πριν από την κατεδάφισή του από τις
«έξυπνες» βόμβες τών, επίσης, πολυεθνικών της βιομηχανίας;

H ζωή, λοιπόν, μετά τον νέο Αρμαγεδδώνα της Μεσοποταμίας συνεχίζεται «ομαλά»,
με σκοπό την «ανοικοδόμηση» της περιοχής, μια ηλίθια ανοικοδόμηση «έξυπνων»
και γραβατοφορεμένων μάνατζερ, που έχουν βαθύτατη πεποίθηση ότι μόνο η
οικιστική ή περιβαλλοντική καταστροφή έχει σημασία, χωρίς να υπολογίζεται η
ποσότητα των θυμάτων και η βαρβαρότητα των δυνατών.

Περισσότερο υποκριτική είναι, βέβαια, η τακτική των Ευρωπαίων «αντιρρησιών»
συνειδήσεως, των κρατών εκείνων που φαινομενικά προπολεμικά αντιδρούσαν στη
διεξαγωγή του πολέμου, ενώ μεταπολεμικά κόπτονται εκ του ασφαλούς και
διαγκωνίζονται να συμμετάσχουν στην «ανοικοδόμηση» των ερειπίων του ηττημένου.

Στον πλανήτη μας όλα βαδίζουν, τελικώς, χέρι – χέρι: πολυεθνικές, κρατικές
ηγεσίες, ώς και η G8 των πιο πλούσιων βιομηχανικών κρατών.

«Χέρι-χέρι, με τον Καρατζαφέρη», λοιπόν, κατά το προεκλογικό σλόγκαν. Ο ένας
βρίσκει δουλειά στον άλλο. Τζίρος να γίνεται, χωρίς κανείς από τους
εξουσιαστές της βιομηχανίας ή τους μηχανοδηγούς της πολιτικής (κυβερνητικής ή
μη) να σκέφτεται ή να ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες απώλειες (παράπλευρες
τις λέμε τώρα), καθώς και την εκδίκηση των ζωντανών για τους δολοφονημένους.
Αν σκοτωθούν άλλοι τόσοι από τους άλλους, σε μια πρωτόγονη εκδικητική βεντέτα
προκαπιταλιστικών, ορεινών περιοχών, ποσώς σκοτίζονται οι πρόξενοι ή οι
«ακόλουθοι» της παγκόσμιας φρίκης.

«Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός» των Σταυροφοριών σ’ Ανατολή και Δύση
θεωρείται, δυστυχώς, αποξηραμένη εμπειρία από υβριδικούς γιάπηδες και
πολιτικούς έφιππους επί πτερύγων ανυποκειμενικών στρατοκρατών, χωρίς κεφάλι.

Ο Αντώνης Σανουδάκης είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – συγγραφέας.