Ο εικαστικός δάσκαλος που «είδε» τον άνθρωπο ως θύτη και θύμα

Η μορφή και το περιεχόμενο, ο χώρος και ο χρόνος, το ξεκάθαρο χρώμα, το
άπειρο και το πεπερασμένο, η ανάγκη της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς ζωγράφων
να δώσουν μια ζωγραφική με νόημα και να δώσουν νόημα στη σύγχρονη ζωγραφική
συνθέτουν την εικαστική προσωπικότητα ενός μεγάλου δασκάλου, του Δημοσθένη
Κοκκινίδη, σε λεύκωμα-μονογραφία αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Το
χαρακτηριστικό του Κοκκινίδη – ένας μαχόμενος καλλιτέχνης και διανοούμενος της
γενιάς του ’60, που μετέφερε την πάλη στην ουσία της ζωγραφικής – είναι μια
αξιοσημείωτη συνέπεια λόγου και έργου, χωρίς ο συγκροτημένος λόγος να
καπελώσει τον αληθινό δημιουργό. Ο ιστορικός της τέχνης Ανδρέας Ιωαννίδης
παρακολουθεί την εξέλιξη του καλλιτέχνη πίνακα τον πίνακα. Καταγράφει μια
πορεία στη ζωή και την τέχνη. Οι αναζητήσεις του Δημοσθένη Κοκκινίδη, που
γεννήθηκε στον Πειραιά το 1929 και ανήκε σε αριστερή οικογένεια, εκφράζονται
πρώτα στον κοινωνικό χώρο, όταν ζωγραφίζει τις γειτονιές και τις συνοικίες,
ενώ ο ίδιος συμμετέχει ενεργά σε εικαστικές ομάδες και κινήσεις, με σκοπό τη
διάδοση της τέχνης στα πλατιά στρώματα. Κατόπιν, με αφορμή τον πόλεμο του
Βιετνάμ περνά στην απεικόνιση της βίας. Την εποχή της δικτατορίας δεν έφυγε
από την Ελλάδα, όπως πολλοί άλλοι ζωγράφοι. Στα έργα του ο άνθρωπος
προβάλλεται άλλοτε ως θύμα και άλλοτε ως θύτης. Μεταξύ αναπαράστασης και
αφαίρεσης, μεταξύ αντικειμενικού και υποκειμενικού, συλλογικού και ατομικού, ο
Κοκκινίδης συντάσσεται με το χρώμα. Η χειρονομία του απλώματος της πινελιάς
φθάνει στο σημείο να ορίζει αυτή τη μορφή και τον χώρο, τον άνθρωπο και τον
κόσμο μέσα στον πίνακα στα τελευταία έργα του.

INFO

Ανδρέα Ιωαννίδη, «Δ. Κοκκινίδης», Εκδόσεις Νέα Σύνορα, Σελ. 390, Τιμή: 60 ευρώ.