Ο Κολοσσός της Ρόδου

Το μόνο που ήθελα εγώ, ήταν να βρίσκομαι Κυριακή 16 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη,
για να είμαι παρών στα σαραντάμερα του φίλου μου. Τίποτ’ άλλο. Δεν είχα καμιά
όρεξη για ταξίδια. Το λέω αυτό, επειδή όταν με πέτυχε ο Μπάμπης μετά ενάμιση
μήνα στο τηλέφωνο, μου είπε, ότι κι εμένα ο κώλος μου τα θέλει. Εμένα ο κώλος
μου ήθελε να κάτσει εκεί που καθόταν και να μην το κουνήσει ρούπι. Το είχα
υποσχεθεί όμως στον φίλο μου με τον τελευταίο ασπασμό κι έπρεπε να είμαι
συνεπής μαζί του. Ο ίδιος ήταν συνεπής με όλους, αλλά με εκείνον δεν ξέρω
πόσοι ήταν και ποιοι, τουλάχιστον όχι η κωλοσύνταξή του, που είχε ζήσει όλη
του τη ζωή προσμένοντάς την και που έφτασε έναν μήνα αφότου πέθανε. Και στον
Μπάμπη είχα υποσχεθεί, ότι σε μισή βδομάδα θα είμαι στο νησί, δεν του είπα
όμως και σε ποιο νησί για να θυμώσει έτσι.

– Ξέρεις από πού σε παίρνω; συνέχισε να φωνάζει. Μέσα από νοσοκομείο σε
παίρνω. Βρήκανε νερό στα πνεμόνια μου και μπορεί να πεθάνω.

– Μην ξεσυνερίζεσαι τους γιατρούς, ρε Μπάμπη. Όπου και να σε ψάξουν, νερό θα
σου βρούνε. Ο άνθρωπος εβδομήντα πέντε τα εκατό είναι γεμάτος νερό, δεν το
ξέρεις;

– Ένα σου λέω μόνο, βιάσου γιατί μπορεί και να μη με προλάβεις.

Τέλος πάντων, πριν φτάσουμε σ’ αυτά ήρθε να με πάρει ξημερώματα Σαββάτου, για
να με κατεβάσει στο λιμάνι με το αυτοκίνητο.

– Χρόνια πολλά… είπε βήχοντας.

– Τι πράμα;

– Γενέθλια έχεις, ξέχασες; Στα εξήντα μπαίνεις. Άντε, σιγά σιγά θα με φτάσεις.

Με περνάει μια ντουζίνα χρόνια και προτού καταφτάσω εγώ στο χωριό ήταν ο
μικρότερος εδώ. Τώρα είμαι εγώ ο πιο μικρός. Τη φίλη του την περνάει δυο
ντουζίνες κι όταν έρχεται από τη Σκανδιναβία, τότε είναι αυτή η πιο μικρή. Δεν
είμαστε και πολλοί, καμιά εικοσαριά άνθρωπο και καμιά διακοσαριά κτήνη.
Μοσχάρια, βόδια, αγελάδες, πρόβατα, κατσίκια, σκύλοι, άλογα, κοκόρια, τέτοια.
Τη μέρα είναι σχετικά ήσυχα, τη νύχτα όμως όλ’ αυτά, μουγγρίζουν, γκαρίζουν,
χλιμιντρίζουν, φωνάζουν, αναστενάζουν, μιλάνε μεταξύ τους, μπορεί και να
γελάνε, δεν ξέρω, ή και να ετοιμάζουν κάτι.

Το πλοίο είχε μερικές ώρες καθυστέρηση και περιμένοντας ήπιαμε όλο το ρακί που
είχα για τον δρόμο στην υγειά μου. Ο Μπάμπης συγκινήθηκε.

– Μην κάνεις έτσι, ρε Μπάμπη, μισή βδομάδα είναι. Ούτε σ’ αεροπλάνα θα μπω,
ούτε σε τρένα. Θα κατέβω για λίγο στεριά και με το επόμενο δρομολόγιο έρχομαι.

– Μακάρι να γινόμουν κι εγώ εξήντα χρόνων σήμερα. Και να ταξίδευα.

– Δεν πάω σε γκόμενα, σε νεκρό πάω.

– Εγώ θα πήγαινα στη γκόμενα.

Όλη τη μέρα που κράτησε το ταξίδι έτρωγα κι έπινα και συνέχισα και τη μισή
νύχτα με τον Τάκη, που ήρθε να με πάρει από το λιμάνι στη Θεσσαλονίκη. Ποτέ
δεν ήπια τόσο πολύ στην υγειά μου. Και οι μισές ευχές να πιάνανε τόπο, θα
‘πρεπε να ζήσω χίλια χρόνια.

– Άντε, κοντεύει να τελειώσει το μνημόσυνο, του λέω την άλλη μέρα, όταν ήρθε
και στάθηκε πλάι μου.

– Άστα φίλε, άστα και γάμησέ τα. Πέθανε ο Βικέντιος.

– Ποιος Βικέντιος, ο δικός μας Βικέντιος;

– Ξέρεις εσύ κανένα άλλο Βικέντιο; Γαμημένο βρωμοτσίγαρο. Καλά που το ‘κοψες.

– Όχι, ρε γα…

– Μη βρίσεις, σ’ εκκλησία είμαστε…

Το επόμενο πρωί με το αυτοκίνητο του Τάκη ακολουθούσαμε τη νεκροφόρα και
μιλούσαμε για τον Βικέντιο. Στην αρχή κλαίγαμε, μετά γελούσαμε και σε λίγο
ξεκαρδιζόμασταν.

– Θυμάσαι, ρε, τότε που κοιμόταν και του βάλαμε την ηλεκτρική σκούπα στα
σκέλια;

Κλαίγαμε από τα γέλια. Σταματήσαμε στο κόκκινο φανάρι δίπλα από τη νεκροφόρα.

– Καλά, αν μας άκουγε τώρα, ήταν ικανός να πεταχτεί από την κάσα και να μας
κάνει ζημιά.

Από αριστερά ο συνοδηγός μάς κοιτούσε βλοσυρά.

– Ρε συ Τάκη, η κάσα είναι άδεια! Το καπάκι είναι δίπλα αναποδογυρισμένο.
Κοίτα!

– Μάγκα μου, σαν την Ανάσταση του Χριστού μοιάζει. Λες ρε;

– Τι να πω, ρε, τι να πω. Με τις μαλακίες σου πήρες λάθος νεκροφόρα από πίσω.

Ο συνοδηγός εξακολουθούσε να μας κοιτάει βλοσυρά κι ανέκφραστα. Όλα στο
πρόσωπό του ήταν μικροσκοπικά, εκτός από το ίδιο του το πρόσωπο. Αυτό ήταν
τεράστιο, ολοστρόγγυλο, με τσιτωμένο δέρμα σαν μπάλα ποδοσφαίρου, ακριβώς ό,τι
άρεζε στον Τάκη να παίζει όταν δεν είχε μπάλα μπροστά του. Απ’ όσο βλέπαμε και
το σώμα τεράστιο κι ολοστρόγγυλο φαινόταν.

– Έχει δουλίτσα, φίλε, έχει;

Ο διπλανός συνέχισε να μας κοιτάει σαν μαρμάρινος. Τώρα έσκυψε κι ο οδηγός.
Δεν ήταν απλώς, ίδιοι, ήταν σαν ο συνοδηγός να είχε δύο κεφάλια. Αυτό διέγειρε
κι άλλο τον Τάκη.

– Ρώτησα, αν έχει δουλίτσα, έκανε αθώα.

Ο συνοδηγός γύρισε, είδε το άλλο του κεφάλι κι έπειτα εμάς.

– Τι να σε πω, δεν έχει; Έχει.

– Μπράβο, φιλαράκο. Φοβήθηκα μήπως και δεν μπορείς να μιλάς. Μπράβο, γιατί
κανείς πια δεν έχει δουλειά.

– Εμείς έχουμε, γέλασε η μία μπάλα.

– Και ξέρεις γιατί έχουμε; γέλασε κι η άλλη. Γιατί κανείς δεν μας λέει, «καλές
δουλειές», γι’ αυτό έχουμε.

Ο Τάκης έδειξε την καρότσα.

– Έχετε πελάτη μέσα;

– Όχι, τώρα πάμε να φορτώσουμε, γέλασαν κι οι δυο μαζί χτυπώντας μπουνιές ο
ένας στον άλλον.

Το ίδιο βράδυ ο Τάκης με πήγε στον σταθμό, για να πάρω το νυχτερινό τρένο.

– Ας έμενες τουλάχιστον για τα τριήμερα. Αύριο έχει και βαπόρι για το νησί
σου.

– Τάκη, εσύ λες ότι τα τριήμερα, τα εννιάμερα, τα σαραντάμερα και δεν
συμμαζεύεται είναι για τους παπάδες. Μύρισε… άπλωσα το χέρι. Άρχισα να
βρωμάω τάφο.

– Μη φοβάσαι, ρε. Κακά σκυλιά ψώφο δεν έχουν.

Το βαγόνι δεν είχε κλιματισμό και ειδικά στο κουπέ το δικό μου δεν άνοιγε ούτε
το παράθυρο.

– Λυπάμαι… μου είπε ο υπάλληλος. Είναι η μόνη καμπίνα με χαλασμένο παράθυρο.
Είστε άτυχος.

Έφτασα στην Αθήνα άυπνος, αλλά επιτέλους είχα φτάσει. Νόμισα πως μπήκα σε
κήπο. Βρωμερό κήπο, ασκούπιστο, απότιστο, τρισάθλιο, αλλά ζωντανό. Είχα να δω
το σπίτι μου κάτι μήνες και ήμουν τόσο συγκινημένος, που σκέφτηκα να σταματήσω
το ταξί και ν’ ανέβω τη Λυκαβηττού με τα γόνατα, όπως κάνουν με την Παναγία
στην Τήνο.

Μπαίνοντας πήρε το μάτι μου ένα φαξ στο μηχάνημα, αλλά έκανα πως δεν το είδα.
Το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω, να ξανακοιμηθώ. Τίποτ’
άλλο. Στριφογύριζα ώρα στο κρεβάτι, χωρίς να τα καταφέρνω. Είχα διακρίνει ότι
το κείμενο στο φαξ ήταν χειρόγραφο κι αυτό μπορούσε να σημαίνει πολλά ή και
τίποτα. Τελικά σηκώθηκα κι άρπαξα το χαρτί στον αέρα. Ένας ευγενικός άνθρωπος
με καλούσε στη Ρόδο, για να επισκεφθώ το ανακαινισμένο Ξενοδοχείο των Ρόδων με
το καζίνο του και να χαρώ τη φιλοξενία τους. Τουλάχιστον εκεί θα μπορούσα να
κοιμηθώ. Τηλεφώνησα σε μια φίλη μου και τη ρώτησα αν είναι ώριμη για κάτι
τέτοιο.

– Έρχομαι αμέσως.

Μετά τηλεφώνησα στη Ρόδο και ζήτησα τον ευγενικό άνθρωπο, να του πω πόσο
χαίρομαι.

– Η χαρά είναι δική μας, κύριε Σουρούνη. Πότε λέτε να μας έρθετε;

– Αύριο.

– Πολύ καλά, τα εισιτήριά σας θα είναι στο αεροδρόμιο.

Μας τα έδωσαν και μας οδήγησαν στο σαλόνι της πρώτης θέσης. Υπήρχαν κανάτες με
καφέ, ποτά κάθε είδους, σάντουιτς, γλυκά, ησυχία, καθαριότητα, αφράτοι
καναπέδες, εφημερίδες και τραπέζια με σταχτοδοχεία. Ήμασταν μόνοι εκεί μέσα,
να τα κάνουμε αυτά όλα ό,τι θέλουμε. Κάτι τέτοιες ώρες μετανιώνω που έκοψα το
τσιγάρο. Και στην πρώτη θέση του αεροπλάνου ήμασταν μόνοι. Τράβηξαν πίσω μας
τις κουρτίνες να μη βλέπουν οι άλλοι και μας μπούκωναν σ’ όλο το ταξίδι με
φαγιά και ποτά. Φτάσαμε στη Ρόδο σε κατάσταση τραλαλά. Αγκάλιασα τον ευγενικό
άνθρωπο που μας υποδέχτηκε και μετά αγκάλιασα και τη φίλη μου.

– Σας έχουμε κρατήσει τη σουίτα Ρόδος, μας ενημέρωσε ο καινούργιος μου φίλος.
Ο Χορός των Ρόδων στο Ξενοδοχείο των Ρόδων στη σουίτα Ρόδος, γέλασε.

– Με το ρόδο, γέλασα κι εγώ δείχνοντας τη φίλη μου.

Δεν θα μπορούσα να το πω δωμάτιο αυτό που μας οδήγησαν. Ήταν ο χώρος που
ονειρεύεται κάθε άνθρωπος να κλειστεί για ένα διάστημα μ’ αυτόν που αγαπάει,
με τα καλούδια που αγαπάει, για να κάνει και να βλέπει ανενόχλητος ό,τι
αγαπάει. Κάτω από το μπαλκόνι ήταν το πάρκο του ξενοδοχείου με την πισίνα κι
ένα από τα εστιατόριά του και πιο πέρα η μεγάλη αμμουδιά με τις εκατοντάδες
ομπρέλες, τις χιλιάδες κοπέλες και τη θάλασσα. Μέσα στο δωμάτιο ένα πλήρες
μπαρ, ένα πλήρες κρεβάτι, κουμπιά για να δουλεύουν κάθε είδους μηχανήματα,
προσωπικές επιστολές με δώρα από τη διεύθυνση κι ένας κομψός φάκελος που όταν
τον άνοιξα διαπίστωσα πως πρόκειται για το λυχνάρι του Αλαντίν. Κάποιος άλλος
ευγενικός άνθρωπος εκεί μέσα με καλωσόριζε κι έγραφε, πως για κάθε επιθυμία
μου να τηλεφωνώ στο τάδε νούμερο. «Ο μπάτλερ σας, Σίμος» υπέγραφε από κάτω.

Τηλεφώνησα να δω αν αληθεύει και την άλλη στιγμή παρουσιάστηκε ένας
συμπαθέστατος νέος, λες και περίμενε έξω από την πόρτα. Του ζήτησα τα πιο
δύσκολα πράγματα και μου τα ‘φερε σ’ ένα τραπέζι με θερμαινόμενα μεταλλικά
συρτάρια και το πιο άσπρο τραπεζομάντηλο. Μετά κατεβήκαμε στο καζίνο. Ήταν του
γούστου μου. Ίσως αυτός να ήταν κι ο λόγος που φύγαμε από εκεί κερδισμένοι.

– Καλά, αυτό δεν το ‘χω ξαναδεί, άκουσα τη φίλη μου από το μπάνιο. Ώς και
οδοντόβουρτσα έχει.

Μου την έδειχνε. Της έδειξα κι εγώ το πακέτο με τα λεφτά.

– Εσύ έχεις ξαναδεί να σε φιλοξενούν έτσι και να σε πληρώνουν κι από πάνω;

– Αντώνη, εγώ λέω να μείνω εδώ για όλη μου τη ζωή.

Κι εγώ το είχα σκεφτεί. Ο χώρος αυτός, εκτός που ήταν ιδανικό μέρος για να
ζήσεις, ήταν και ιδανικό μέρος για να πεθάνεις. Να τρως και να πίνεις μέχρι να
σκάσεις και να γεμίσει ο τόπος από σολομούς, χαβιάρια και σαμπάνια. Ή να
κόψεις τις φλέβες σου μεσ’ στην μπανιέρα σαν Ρωμαίος συγκλητικός, που όλα τα
γεύτηκε, όλα τα ήπιε, όλα τα έκανε κι όλα τού τα κάνανε. Δεν θα ξανάβρισκα πιο
φιλόξενο κι ευγενικό μέρος να ζήσω ή να πεθάνω. Ακόμα κι οι γκρουπιέρηδες
κάνανε ό,τι μπορούσαν για να σ’ ευχαριστήσουν. Την άλλη μέρα μείναμε
κλειδωμένοι στο παλατάκι μας. Τίποτε δεν άκουγες απ’ έξω, άρα ούτε και σ’
άκουγαν. Τον μόνο άνθρωπο που βλέπαμε κάθε τόσο ήταν ο Σίμος. Ανάλογα με την
ώρα μάς έφερνε αυτά που του ζητούσαμε. Κάπου κάπου τραβούσαμε λίγο την
κουρτίνα και κοιτούσαμε έξω. Χιλιάδες γυμνά κορμιά κάτω από τον καυτό ήλιο να
περπατάνε, να κάθονται, να ξαπλώνουν και να κολυμπάνε. Κατεβάζαμε πάλι την
κουρτίνα και ξαναγυρίζαμε στον κόσμο μας.

Το άλλο πρωί μαζί με το πρόγευμα ζήτησα από τον Σίμο και κάτι πολύ εύκολο,
έναν τηλεφωνικό κατάλογο. Βρήκα το όνομα αμέσως. Όσο σχημάτιζα τον αριθμό,
σκεφτόμουν, πως ίσως αυτός να ήταν τελικά κι ο λόγος που μ’ έφερε εδώ.

– Ναι.

Η φωνή ακούστηκε σαν να βγαίνει από τα έγκατα της γης.

– Ο Σάββας;

Κατάλαβε αμέσως ποιος είμαι, αλλά δεν θυμόταν το όνομά μου. Θυμόταν όμως
ονόματα από πόλεις κι από γυναίκες. Ξαφνικά με ρωτάει.

– Πόσα κιλά είσαι;

– Ογδόντα, γιατί;

– Εγώ είμαι εκατόν ογδόντα. Έρχομαι.

Σαράντα χρόνια είχαμε να ιδωθούμε. Ούτε τηλέφωνο ούτε γράμμα, τίποτε. Τότε
ήμασταν είκοσι χρόνων και τώρα εξήντα. Είχαμε ζήσει μαζί κάποιο καλοκαίρι σ’
ένα δωμάτιο στην Περούτζια, που αν δεν το ‘χουν γκρεμίσει, θ’ αναστενάζει
ακόμα. Ο Σάββας ήταν πραγματικά ωραίος. Όχι γιατί το ‘θελε αυτός, αλλά γιατί
το ‘θελε η φύση. Στη Ρόδο την εποχή εκείνη ο δήμαρχος τον έντυνε τσολιά και
τον έστηνε στον μόλο να υποδέχεται τους τουρίστες. Όμως και χωρίς φουστανέλες,
με το γκρίζο του παντελόνι ο Σάββας θα έκανε το ίδιο καλά τη δουλειά. Ήταν
γεννημένος τσολιάς. Τα ξημερώματα που γυρίζαμε μεθυσμένοι και πέφταμε στα
πλακάκια της βεράντας να κοιμηθούμε, οι γυναίκες από το πορνείο απέναντι
έβγαιναν στα παράθυρα να τον χαζέψουν. Τότε μου θύμιζε τον Κολοσσό της Ρόδου
όπως τον έβλεπα σε ζωγραφιές και σε γκραβούρες και μόλις τον είδα μού τον
ξαναθύμισε. Κάπως γερασμένο και γεμάτο. Ίσως πάρα πολύ γεμάτο, αλλά με κρέας
σφιχτό, μοιρασμένο ίσα παντού. Φαινόταν θεόρατος και περπατούσε με ανοιχτά
πόδια και γρήγορα σαν να είχε κατέβει από τις κολόνες του να δει έναν παλιό
φίλο και να ξαναγυρίσει πάλι στο ιστορικό του πόστο. Δεν ήξερε πως είμαι
συγγραφέας. Ούτε και το «Ο Λάκης μας» ήξερε, ένα πολυδημοσιευμένο διήγημα που
αγαπήθηκε και που τον είχα χρησιμοποιήσει σαν ήρωα. Μπήκαμε στο πρώτο
βιβλιοπωλείο και του αγόρασα τα «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης».

– Ο φίλος μου, μεγάλος συγγραφέας, με σύστησε στον βιβλιοπώλη.

Ο Σάββας μπορεί να μην ήξερε τίποτα για συγγραφείς και βιβλία, ήξερε όμως τα
πάντα που φυτρώνουν στη στεριά και στον βυθό της θάλασσας. Σπούδασε γεωπόνος
και για χρόνια ολόκληρα η δουλειά του στην Ιταλία τον υποχρέωνε να διασχίζει
τη χώρα πάνω-κάτω και να δοκιμάζει τα προϊόντα της κάθε περιοχής. Είχε
παντρευτεί μια όμορφη Ιταλίδα αριστοκράτισσα κι έκανε δυο παιδιά κι ένα ωραίο
σπίτι με τρία πατώματα στην κορυφή ενός λόφου.

– Έλεγα, στο πάνω πάτωμα η κόρη με τη φαμίλια της, στο κάτω ο γιος με τη δικιά
του και κάτω κάτω εμείς τα γερόντια. Ο γιος όμως παντρεύτηκε στην Ιταλία που
σπούδαζε, η κόρη δουλεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σ’ όλο αυτό το πράμα ζούμε
μόνοι μας. Θες να ‘ρθεις να μείνεις;

Μας πήγε στην παλιά πόλη και μπλεχτήκαμε με τους τουρίστες. Δεν ήμασταν για
τέτοια και η ώρα ήταν δώδεκα. Πεινούσαμε και του το είπα.

– Σουτ, εκεί σας πάω. Αν εσείς πεινάτε μια, εγώ πεινάω εκατό. Σας πηγαίνω στο
ιερό μου. Πώς έγινα έτσι νομίζεις, χωρίς λόγο έγινα;

Σταμάτησε μπροστά σε μερικά τραπέζια ανάμεσα στα μαγαζιά με τους τουρίστες.
Δεν ήθελα να φάω με τόσο κόσμο γύρω μου, αλλά δεν μίλησα. Ο Σάββας γλίστρησε
δίπλα από ανθρώπους και πράγματα και μπήκε στο μαγαζί. «Αλέξης», έγραφε στην
ταμπέλα. Τον ακολουθήσαμε. Είχε σταματήσει μπροστά στον μπουφέ της κουζίνας
αγκομαχώντας και σκουπίζοντας μ’ ένα μεγάλο μαντήλι τα μούτρα του, ενώ μας τον
έδειχνε με τα δυο του χέρια, με τα δυο του μάτια και με τα δυο του χείλια.

– Εδώ είμαστε. Αυτός είναι ο Γιάννης.

Αυτός ήταν ο Γιάννης κι αυτά μπροστά μας τα άνθη της θάλασσας. Τα ωραιότερα,
τα σπανιότερα και τα πιο ευωδιαστά. Όλα όσα είχαν κάνει διάσημο τον βυθό της,
βρίσκονταν κάτω από τα μάτια μας, τη μύτη μας και κάτω από τα χείλη μας. Κι ο
Γιάννης έμοιαζε να είχε αναδυθεί μαζί με όλα αυτά τα πολύτιμα όστρακα και τα
κοχύλια, για να συνδράμει στη γιορτή μιας προαιώνιας φιλίας. Ο Σάββας
προχώρησε κι άλλο και βγήκαμε σε μια δροσερή αυλή μ’ ένα πλατάνι στη μέση.
‘Ημασταν ολομόναχοι. Γύρω μας υπήρχαν αρχαία και βλέπαμε τους ζωντανούς από
μακριά.

– Τι θα παραγγείλουμε;

– Τίποτα δεν θα παραγγείλουμε. Ο Γιάννης θα στέλνει κι εμείς θα τρώμε.

Ο Γιάννης έστελνε κάθε φορά από ένα πιάτο. Σου έδινε την ευκαιρία και τον
χρόνο να το θαυμάσεις, να το φλερτάρεις και τέλος να το απολαύσεις. Το τι
έστελνε ήταν να τρελαίνεσαι, το πώς το έστελνε να σταυροκοπιέσαι, αλλά το πότε
το έστελνε ήταν για να σε συνεφέρνει και να σου διδάξει την καρτερικότητα. Η
μια γεύση προετοίμαζε την επόμενη και σκαλί σκαλί σε οδηγούσε στην κορυφή,
όπου θα συναντιόσουν με το μεγάλο φαγοπότι. Δεν έλεγα τίποτε. Κανείς μας δεν
έλεγε. Κοιτούσα τα αρχαία γύρω μου και σκέφτηκα, ότι μπορεί να ‘ναι και
αρχαίοι τάφοι. Να πέρασαν δηλαδή από δω πριν από εκατοντάδες χρόνια άνθρωποι
σαν κι εμάς για να ξαναδούνε τους χαμένους τους φίλους και να παρέμειναν την
υπόλοιπη ζωή τους στην αυλή τού Γιάννη τρώγοντας και πίνοντας. Χωρίς να λένε
τίποτα. Μόνο να χαμογελάνε. Και να κοιτιούνται μεταξύ τους.

Επιμέλεια: Μικέλα Χαρτουλάρη