Ηarmolypi’s Βlues

Ας πάμε λίγο πίσω, να μη χαθούνε όλα στης λίμνης τη λήθη, να βρούμε και να
πούμε τις ιστορίες μας, εκείνα τα δικά μας δευτερόλεπτα να βρούμε, τότε που
επιμηκύναμε το χρόνο, τότε που επινοούσαμε ξανά τη νοσταλγία.

Ας πάμε λίγο πίσω, στο ογδόντα έξι, ή μήπως τ’ ογδόντα εφτά – πού να θυμάται
ακριβώς ο Ταπεινός Σας Ανταποκριτής από τους ανυπόκριτους καιρούς; Τότε,
πάντως, που τα γέλια ήσαν άδολα, τότε που τα μάτια ήσαντε πιο στρογγυλά, τότε
που όλοι μιλούσαν για το γόνατο της Κλαίρης, τότε που όλα τα αγόρια τα έλεγαν
Πατρίκ και όλα τα κορίτσια Μάρθα.

Ας πάμε λίγο πίσω, εκεί, στον Γαλαξία, στο poetry bar, πλάι στην Πέρλα, ναι,
στον Γαλαξία, στο Galaxy, με τη θαυμάσια μπάρα, με τις φωτογραφίες εκείνων που
αγαπήσαμε μες στα ερείπια μιας εποχής, με τις φωτογραφίες του Βάγκνερ Ρίχαρντ
και του Λόντον Τζακ, του Πάπα Χέμινγουεϊ και του Τσαρλς Μπουκόφσκι, του Ζιλ
Βολμάν και του Κοέν του Λεονάρδου.

Ωραία, θαυμάσια, εκεί είμαστε λοιπόν, στο Galaxy είμαστε, κι ακούμε τον Μπομπ
Ντύλαν να μας τραγουδάει τον Καημό του Κοντορεβυθούλη, κι ακούμε τον Γου Ι Μου
πάλι για τον πρώτο του έρωτα να μιλάει, κι ακούμε τον Θου Σου να τον
αποπαίρνει άσπλαχνα ξανά. Κι ο Γου Κου να μένει σιωπηλός, με βλέμμα μειλίχιο,
με βλέμμα βραχνό, όπως οι προσευχές του, τότε, με βλέμμα βυθισμένο στο βάναυσο
παρελθόν του.

Κι ύστερα να μπαίνει ο Ποιητής, να μας αγκαλιάζει όλους όπως ποτέ δεν μας είχε
αγκαλιάσει, να παραγγέλνει φουίσκι, φουισκάρα, Μπαλλαντίνην, άνευ, μήτε πάγο
να θέλει μήτε σνακς. Και να μας λέει ο Ποιητής, «Ό,τι μας δόθηκε, καλά μας
δόθηκε», και να πίνει μια γουλιά γενναία, και να κατεβάζει όλο το ποτήρι, και
να παραγγέλνει το επόμενο, και μετά το μεθεπόμενο, κι ύστερα το ξαναμανά, και
κατόπιν το ακόμη ένα, και μετέπειτα το noch eins, και δύο λεπτά αργότερα το
τι-έχουμε-να-χάσουμε, κι απανωτά το εν-ονόματι-του-Φάλσταφ, κι όλα να είναι η
επερχόμενη πανωλεθρία, της εκτροπής η πρόγευση, η αναπόδραστη κακοφωνία, ο
πρόλογος στο Μέγα Τουρλουμπούκι.

Κι ο Θου Σου αίφνης (αίφνης; αίφνης;) να κακιώνει και να επιτίθεται στον τόσο,
μα τόσο αθώο, Άλφα Χι, που καθότανε αμίλητος πιο κει, στον ωραίο γενειοφόρο
Άλφα Χι, εξαίρετον πεζοτραγουδοποιό και ακόμη πιο εξαίρετον μεταφραστή του
Αστερίξ, και να τον προγκάρει μ’ ένα γιάλα, να τον παιδεύει, να τον ζορίζει,
να τον στριμώχνει, να τον τσιγκλάει. Κι ο Άλφα Χι να μην αντιδρά επί πέντε
λεπτά, και στο έκτο να κάνει να του ρίξει μια μπουνιά. Κι ο Ποιητής να
επεμβαίνει ξαφνικά, έκανα μποξ μικρός παιδιά, είχα εγχειρίδιο, και σάκο
πυγμαχίας, και οδοντοκάλυψη είχα, επιτρέψτε μου.

Δεν. Όχι, δεν του επιτρέψαμε, τα μαζέψαμε – και βουρ γι’ αλλού. Για πού; Ταξί
πρώτα, κι οι τέσσερις εντός, ο Ποιητής μπροστά, πίσω ο Θου Σου, ο Γου Κου, κι
ο Ταπεινός Ανταποκριτής Σας, ο Γου Ι Μου, να πάμε πού;

«Ουρανούπολη», αποφαίνεται ο Ποιητής. Εκεί να πάμε, εκεί, αν έχετε τα κότσια,
παίδες, αν βαστάει η ψυχή σας, κι αν το λέει η καρδιά σας. Κι ύστερα στη
Σταυρονικήτα, στον Βασίλειο, να δούμε αν μπορείτε ρασοευχήδες να γενείτε.
Ποιος; Τι; Πώς; Ρασοευχήδες, καμάρια μου. Ρασοευχήδες. Μονάχα οι ευλαβείς,
όσοι όσιοι, οι ευπρεπέστατοι και οι τηρούντες. Όχι τσογλάνια σαν κι εσάς, όχι
καστοριάδηδες, σιτούνια, σαν τον Γου Ι Μου, άθλια γκινσμπεργκικά παλιόπαιδα,
ασεβείς, με το μαχαίρι στο χέρι, σαν τον Γου Κου, όχι λείοι είρωνες,
ψευτομουζικάντηδες ντιτζέιζ, σαν τον Θου Σου, να λέει ο Ποιητής. Μονάχα οι
ευλαβείς, μονάχα εγώ.

Οκέι, λέει ο ταξιτζής, οκέι λέω εγώ, οκέι ο Γου Κου, οκέι κι ο Θου Σου.
Ουρανούπολη, χίαρ γουί καμ!!!

Πήγαμε και στοίχημα, ποιος θα γενεί ρασοευχής, κι αρχίσαμε οι άθλιοι, αρχίσαμε
τα ελεεινά μειράκια, να τραγουδάμε για να οχλήσουμε πολύ τον Ποιητή, ρασοευχής
θα γίνω, ωωωω ωω ω, πεντάρα δε θα δίνω, οικειοποιούμενοι και παραλλάσσοντες
του Έλληνος Μπι Μπι Κινγκ το άσμα, του Μπάμπη του Μπακάλη, μαθές, το
περιλάλητον, υπαρξιστής θα γίνω, ωωωω ωω ω, πεντάρα δε θα δίνω.

Ο ουρανός ήταν προστατευτικός, τότε. Ναι, προστατευτικός, δεν ήταν υπόγειος ο
ουρανός, δεν είχε τρένα εναέρια, η Λαμία ήτανε κοντά, η Άλφαμπετ Σίτυ μακριά,
και τα σκυλιά λυμένα. Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, τέσσερις, συν ο Ποιητής. Ο
Ταπεινός Σας Ανταποκριτής παρέμενε ψύχραιμος κι ευγενής, ο Γου Κου με το
βλέμμα βυθισμένο στο βάναυσο παρελθόν του, κι ο Θου Σου να χαμογελάει αμήχανα,
Πάλι τα ίδια, να σκέφτεται, Ξαναμανά στις αφροσύνες, να μουρμουράει, Τι
θέλουμε και μπλέκουμε, μέσα του κρυφά να λέει.

Όλοι αγαπούσαμε το γόνατο της Κλαίρης, όλα τα αγόρια τα έλεγαν Πατρίκ, κι όλα
τα κορίτσια Μάρθα. Κι ο ταξιτζής, ο οδηγός μιας κίτρινης αστραφτερής
Μερτσέντες, να καταπίνει τα χιλιόμετρα, να τρέχει σα βολίδα, γλυκά να μας
χαμογελά, Πατέρας σας, ε; αμήχανα ρωτάει, μες στην κίτρινη Μερτσέντες, κάτω
από τον εωθινό εαρινό ουρανό που παραμένει προστατευτικός, φτάνοντας στου
«Λεβέντη».

Κι εκεί, πίνοντας καφέδες τη σούρα για να διώξουμε, να εκρήγνυται κομμάτι ο
Ποιητής, να έχει κουραστεί, να έχει μετανιώσει για τα μάταια χιλιόμετρα, για
την κουραστική μας απομάκρυνση απ’ το πτολίεθρον το μέγα κι άναρχον, κι από το
υπερώον του το υπόγειον όπου τέτοια ώρα θα κοιμόταν μια χαρά αντί να τρέχει με
Μερτσέντες, ναι, εκρήγνυται, ο Ποιητής, εκρήγνυται και λέει, Αν κλονιστεί έστω
και στο ελάχιστο η υγεία μου, αποχωρώ, δεν έχει Ουρανούπολη, ξεχάστε τη
Σταυρονικήτα.

Κι αυθαδέστατοι εμείς (το νεαρόν της ηλικίας, ο πρότερος ανέντιμος βίος,
κουτουλού, κουτουλού), περνάμε στην επίθεση, αφήνουμε το μπακότερμα, του λέμε,
Έτσι ε;;; Έτσι ε;;; κι αρχίζουμε τα χαμόγελα του θρίαμβου τα βλέμματα,
κλεισίματα ματιώνε, και άλλα ποταπά.

Στο ταξί ξαναμανά, και συνεχίζουμε στην εθνική, περνάμε τη Λαμία και πιάνουμε
Στυλίδα. Κι ο Ποιητής τα κόλπα του αρχίζει, Πονάνε πια τα μάτια μου, αρχίζω να
μη βλέπω, κουράζομαι άνευ λόγου, για τρία τρελά παλιόπαιδα, για μια
τσογλαναρία.

Περνάμε τότε στη σιωπή, κάνουμε τους αδιάφορους, κοιτάμε το τοπίο. Τον ουρανό,
τη θάλασσα. Εγωισμό, το λέν’ αυτό, κόντρα με τον Μεγάλο, κακία σαν των εφήβων.
Και τρέχουν τα χιλιόμετρα, άλαλα, βουβά, χωρίς να βγάζουμε άχνα.

Και ξάφνου, γυρίζει ο Ποιητής και λέει στον οδηγό, Μεταβολή εμείς, και πίσω
στην Αθήνα. Κι ύστερα, παγερά, με το επίσημο ύφος του, λέει στον αέρα,
Παρακαλώ, οι κύριοι να κατέβουν. Και μετά, πιο δυνατά, και επί λέξει, ακόμα το
θυμάμαι, Δεν θα χάσω την όρασή μου εγώ για τρία τσογλάνια.

Και κατεβαίνουμε, ώρα δέκα το πρωί, στου πουθενά τη μέση, και βλέπουμε τη
Μερτσέντες στην επιτόπια στροφή της.

Μόνοι, τρεις, κάτω από ουρανό γαλάζιο, πλάι σε θάλασσα πλατιά, εκεί στο
πουθενά. Φορτώθηκα τις τύψεις μου, που λέει και το τραγούδι. Ζαλίσαμε τον
Ποιητή, τον βάλαμε σε μπελάδες, τεντώσαμε τα νεύρα του, είμαστε αφιλότιμοι.
Καλά να πάθουμε, καλά.

Κι αρχίζουμε να περπατάμε. Ξεμέθυστοι τώρα πια. Λιγότερο χαρούμενοι, πιο λίγο
αλαζόνες. Σκεφτόμαστε το χάλι μας, ψέγουμε και το θράσος μας. Ταλαιπωρήσαμε
τον άνθρωπο. Έπρεπε να τον ηρεμήσουμε, σπίτι του να τον πάμε, να τον αφήσουμε
να κοιμηθεί, κι όχι να τρέχουμε με το ταξί.

Μπαίνει η λύπη στο παιχνίδι, αλλοιώνει την πρώην χαρά, σμίγουνε, γίνονται ένα,
φτιάχνουν τη χαρμολύπη, το ελληνικό το μπλουζ, εκείνο το κοκτέιλ που μας κινεί
μες στη ζωή. Το ένα λεπτό παλιόπαιδα, γλεντζέδες ανενδοίαστοι, απόγονοι της
νύχτας, το άλλο λεπτό λεπτοί, διοπτροφόροι, σκεπτόμενα καλά παιδιά,
ευαίσθητοι, θλιμμένοι. Τη μια στιγμή θρασύτατοι, την άλλη χαμηλότονοι.
Διελκυστίνδα της ζωής, αντίρροπες δυνάμεις, που όταν συμφιλιώνονται μας
κάνουνε καλύτερους.

Δίχως δραχμή στην τσέπη, στου πουθενά τη μέση. Να δοκιμάσουμε ώτο-στοπ, αυτό
αποφασίζουμε. Και πιάνει κι αυτό το κόλπο.

Μια καθηγήτρια γαλλικών μάς παίρνει και τους τρεις. Μα πώς τα καταφέρατε, και
πώς ξεμείνατ’ έτσι; Της ιστορούμε το συμβάν, γελάει, μας κατσαδιάζει,
ξαναγελάει, κι ύστερα μας λέει τα δικά της.

Φτάνουμε στην Αθήνα, στην Πατησίων φτάνουμε, είναι πια μεσημέρι.

Αρχίζει το τροπάριο ο Γου Κου. Εργάζονται οι άλλοι, βγάζουνε το ψωμί τους,
λέει, κινούν τη μηχανή, την κοινωνία στηρίζουνε, αυτοί είναι άνθρωποι, αυτοί
αξίζουν κάτι, εμείς είμαστε άχρηστοι, παρίες, παλιοτόμαρα. Ή, πάλι, όχι. Τι
λέει κι ο Θου Σου; Πώς τοποθετείται επ’ αυτού;

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, τον Ποιητή, γιατί να του φερθούμε έτσι; αναρωτιέται
φωναχτά ο Θου Σου, και με μια τρυφερή μπαγαποντιά τα βάζει με τον Ανταποκριτή
Σας, ναι, τον Ταπεινό Σας Ανταποκριτή από τους ανυπόκριτους καιρούς. Τον
κατακεραυνώνει, δίκαια, του λέει ότι αυτός είναι ο πλέον οχληρός, αυτός είναι
που συνεχώς τσιγκλάει τον Ποιητή, αυτός μανιάζει και κοντράρεται, αυτός δεν
τον αφήνει ήσυχο, αυτός διαρκώς τον προκαλεί.

Σάμπως να έχεις δίκιο, δεν θα το ξανακάνω, με πιάνουν τα μυστήρια, μου έρχεται
να προκαλέσω, κάθε φορά που πίνουμε. Ναι, κάθε φορά που πίνουμε τα βάζουμε με
τη ζωή, σα να θέλουμε όλο το απόθεμα να κάψουμε, να καούμε κι εμείς σαν τα
κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που έλεγε κι ο Κέρουακ. Ρασοευχήδες και πράσιν’ άλογα.
Σταυρονικήτα και Βασίλειος δεν είναι για μας αυτά. Ας κάτσουμε στ’ αβγά μας,
ας μείνουμε στα δικά μας, σ’ αυτά που ξέρουμε καλά: γράψιμο, τεμπελίκι, του
Galaxy η μπάρα, τ’ αγόρια που τα λέν’ Πατρίκ, τα κορίτσια που τα λένε Μάρθα,
οι βόλτες μες στην πόλη, τ’ άσματα που αγαπήσαμε, οι παλιές οδομαχίες, τα δύο
καφενεία μας, πέντ’ έξι ιστορίες, δέκα παρτίδες σκάκι, του Αντρέ Μπρετόν τα
Άπαντα, οι άγρυπνες οι νύχτες, το μπλουζ της χαρμολύπης.

Επιμέλεια: Μικέλα Χαρτουλάρη