Ιχθυο-λογικά ΙΙ

Για να μην πω ότι μερικοί θα έτρεχαν να τη φωτογραφίσουν. Φαίνεται περίεργο
αλλά η «βίαιη» συμπεριφορά προς τα ζώα της θάλασσας κανέναν δεν ενοχλεί.
Απολαμβάνουμε τις φωτογραφίες με τα πτώματα των χταποδιών να «λιάζονται»
κρεμασμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Δεν τα βάζουμε με τον ψαρά για αγριότητα
όπως κάνουμε με τους κυνηγούς.

Δεν τα γράφω όλα αυτά, βέβαια, για να σας δημιουργήσω απέχθεια προς τα
θαλασσινά, μια και το «λιαστό χταπόδι με ούζο» στο παραλιακό καφενεδάκι
σίγουρα αρέσει και καλά κάνουμε. Αλλά η τεχνολογία, που μας βοηθά να κάνουμε
όσο το δυνατόν λιγότερες κινήσεις, φροντίζει ακόμα και για το μαλάκωμα των
χταποδιών.

Συγχωρήστε με που το γράφω γι’ ακόμη μία φορά αλλά στη σημερινή Ελλάδα
τα χταπόδια τα μαλακώνουμε σε πλυντήρια ρούχων! Σε λίγο, όταν ακούμε
διαφημίσεις για πλυντήρια, δεν αποκλείεται να μας λένε ότι εκτός από τα
βαμβακερά, τα μεταξωτά και τα τοιαύτα έχουν και ειδικό πρόγραμμα για χταπόδια!

Αλλά και στους περισσότερους τουριστικούς οδηγούς, και τα ταξιδιωτικά κείμενα
συχνά διαβάζουμε για «το πανέμορφο ψαροχώρι, που στο διπλανό νησάκι υπάρχει
ψαρότοπος, παράδεισος για τους ψαροντουφεκάδες».

Τα παραπάνω δεν μας δημιουργούν καμία απέχθεια και κάτι τέτοιο φαίνεται
λογικό. Πόσο λογικό, όμως, είναι από τη μία να διαμαρτυρόμαστε για το κυνήγι
του ελαφιού και από την άλλη να θεωρούμε το σκότωμα ενός ροφού ή μας
συναγρίδας περίπου φυσιολογικό;

Δεν προτείνω, προφανώς, ν’ απαγορευθεί το ψάρεμα, αλλά απλώς σκέφτομαι
«φωναχτά». Λέτε στο μέλλον να υπάρξουν κινήσεις απαγόρευσης της «άγριας»
συνήθειας του ψαρέματος αντίστοιχες μ’ εκείνες που γίνονται σήμερα για το
κυνήγι;

Ο Ν. Σ. Μάργαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Περιβάλλοντος του
Πανεπιστημίου Αιγαίου