Η οικογένεια Τζέικομπς δεν είναι μια συνηθισμένη οικογένεια. Στο σπίτι
τους, στην Μπόκα Ρατόν της Φλόριντα, η Λέσλι, η μητέρα, υποδέχεται τον
επισκέπτη εξαίροντας τις εγγαστριμυθικές ικανότητες του παπαγάλου τους, του Κίνκο.
|
Η διαδικασία. Γιατρός εμφυτεύει το τσιπάκι στον ώμο της Λέσλι Τζέικομπς
|
Ο Τζέφρι, ο πατέρας, πάσχει εδώ και είκοσι χρόνια από τη νόσο του Χόντγκινς,
ενώ το 1995 έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου που του κατέστρεψε τη σπονδυλική
στήλη. Ο Ντέρεκ, ο ηλικίας 14 ετών γιος, είναι μια μικρή διάνοια της
πληροφορικής. Στο δωμάτιό του, γεμάτο υπολογιστές, έχει κρεμάσει το δίπλωμα
που του απένειμε το 2000 η Μάικροσοφτ. Όπως λέει στον απεσταλμένο της
«Λιμπερασιόν», είναι αλλεργικός σε όλα τα αντιβιοτικά και πρέπει να φοράει
διαρκώς ένα βραχιόλι «που του προκαλεί φαγούρα» για να μην κάνουν λάθος οι
γιατροί σε περίπτωση αιφνίδιας νοσηλείας του.
«Είναι αλήθεια ότι δεν είμαστε συνηθισμένοι», λέει η Λέσλι, η οποία πάσχει από
μια ανωμαλία της καρδιακής βαλβίδας. «Αυτός είναι όμως και ο λόγος που
ριχτήκαμε σ’ αυτή την περιπέτεια». Από την περασμένη Παρασκευή, οι Τζέικομπς
της Μπόκα Ρατόν είναι η πρώτη οικογένεια στον κόσμο που της εμφυτεύτηκε ένα
ηλεκτρονικό «τσιπάκι» στο σώμα. Χάρις την πρωτοβουλία αυτή, έχουν αποκτήσει το
παρατσούκλι «οικογένεια Σάιμποργκ» ή «Τσίπσον» (ένα λογοπαίγνιο με τους Σίμσον
και το «τσιπ»).
Τα «τσιπάκια» εμφυτεύτηκαν στα χέρια των τριών Αμερικανών. Έχουν μέγεθος όσο
ένα σπειρί ρυζιού και η εμφύτευσή τους χρειάστηκε μόλις δέκα δευτερόλεπτα, με
τοπική αναισθησία. Μοιάζουν με τα τσιπάκια που βάζουν στα κατοικίδια ζώα για
να τα εντοπίζουν όταν χάνονται. Στην περίπτωση της οικογένειας Τζέικομπς,
όμως, η χρησιμότητά τους έγκειται στη μεταβίβαση χρήσιμων πληροφοριών. Τα
τσιπάκια αυτά περιλαμβάνουν μόνον αριθμούς τηλεφώνων και πληροφορίες γύρω από
παρεχόμενα φάρμακα, που μπορούν να διαβαστούν και να τυπωθούν με τη βοήθεια
ενός σκάνερ και ενός φορητού υπολογιστή.
«Το κάναμε για τη δική μας ασφάλεια, επειδή αγωνιστήκαμε τόσο σκληρά για να
σώσουμε τη ζωή του συζύγου μου», λέει η 46χρονη Λέσλι.
|
Το τσιπάκι περιλαμβάνει αριθμούς τηλεφώνων και ιατρικό ιστορικό
|
Σύμφωνα με την εταιρεία Applied Digital Solutions Inc, που σχεδίασε τα
VeriChip, οι μικροεπεξεργαστές αυτοί θα αποβούν ιδιαίτερα χρήσιμοι στην
περίπτωση ατόμων που πάσχουν από Αλτσχάιμερ ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες να
δώσουν πληροφορίες για το ιατρικό τους ιστορικό. Η όλη διαδικασία της
εμφύτευσης στοιχίζει 450 δολάρια.
Η εφαρμογή αυτής της τεχνολογίας έχει προκαλέσει ανησυχίες για ενδεχόμενη
χρήση της ως εργαλείου του «Μπιγκ Μπράδερ», δηλαδή για την παρακολούθηση
ανθρώπων ή για την παραβίαση του ιδιωτικού τους χώρου. Η οικογένεια Τζέικομπς,
όμως, δεν δίνει βάση σε τέτοια επιχειρήματα. Όπως λένε, στη σημερινή εποχή
μπορείς να παρακολουθείς οποιονδήποτε μέσω του Internet, των πιστωτικών καρτών
ή των κινητών τηλεφώνων.
Οι φιλοδοξίες
«Πατέρας» του VeriChip είναι ο δόκτωρ Ρίτσαρντ Σήλιγκ, που έχει αφιερώσει
είκοσι χρόνια της ζωής του στη χειρουργική. Αποφασιστικό ρόλο στην ανακάλυψή
του έπαιξε η 11η Σεπτεμβρίου. «Είδα ένα ρεπορτάζ στο CNN, όπου οι διασώστες
έγραφαν με μαρκαδόρο το όνομά τους στο μπράτσο τους, φοβούμενοι ότι θα θαφτούν
στα ερείπια και δεν θα τους βρουν ποτέ. Σκέφτηκα ότι το VeriChip θα μπορούσε
να γίνει ένα εργαλείο για τη διάσωση ανθρώπινων ζωών». Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο
δρ Σήλιγκ εμφυτεύει δύο «τσιπάκια» στο δικό του σώμα, ένα στον πήχυ του χεριού
κι ένα στο γοφό, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει κίνδυνος απόρριψης.
Δοκιμάζει τα συστήματα ασφαλείας στα αεροδρόμια για να βεβαιωθεί ότι δεν
ενεργοποιούνται από τον μικροεπεξεργαστή. Και στα τέλη του περασμένου Απριλίου
μαθαίνει προς έκπληξή του ότι η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε
την εφεύρεσή του, αφού δεν περιλαμβάνει ιατρικές πληροφορίες. Ο δρ Σήλιγκ έχει
τώρα κι άλλες φιλοδοξίες. «Γιατί να μη χρησιμοποιούμε το VeriChip για τον
εντοπισμό πιλότων που αντιμετωπίζουν μια τρομοκρατική απειλή; Ή για τον έλεγχο
των εργαζομένων στα πυρηνικά εργοστάσια;».
