Εμπειρίκος / Σεφέρης

«Μα γιατί κάποτε βλέπει κανείς τα πράγματα καθαρά όταν η φωτογραφική μηχανή
είναι σωστά κανονισμένη;» (Σεφέρης).

«Και τώρα που άνοιξε και έκλεισε ο φωτοφράκτης σαν μάτι αδέκαστο και συνελήφθη
ο χρόνος, ο ρεμβασμός αυξάνει τη ζωή…» (Εμπειρίκος).

Και εμείς, πάντα νοσταλγοί, στο σούρουπο, στο ισόρροπο σημείο της μέρας
διαπιστώνουμε πως δεν είχαμε κανονίσει σωστά τη μηχανή μας / ζωή μας.

Η στιγμή της έγκυρης λήψης απείραχτη μένει στη λεία επιφάνεια του φιλμ.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον καιρό της καρδιάς μας, κανένα μέσον δεν δύναται
να τον απαθανατίσει.

Οι φωτογραφίες των ποιητών μας δεν θα μας νοσταλγήσουν, δεν θα μάθουν τις
επιστροφές μας στην αισθαντικότητά μας. Αισθαντικότητα, τόπος που επιστρέφουμε
όταν αισθανόμαστε πως ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε, και τότε ρεμβάζουμε τον
ορίζοντα της καρδιάς μας.

Επιστρέφουμε σε εκείνα που η αλήθεια μας τα έκανε πραγματικότητα, καθώς
στέκουν μακριά από τη λήθη. Συνεχώς αναζητούμε τη φιλοξενία οδεύοντας προς την
Gare d’ Austerlitz περνώντας μπροστά από τον Γουέην που σηκώνει στα χέρια του
την Ο’ Χάρα. Κρατάμε τις φωτογραφίες όταν διαπιστώσουμε το λίγο της ζωής. Σαν
να επιδιώκουμε τον διπλασιασμό της μέσα από αυτές.

Ο πηγαιμός και ο νόστος μας / στον πηγαιμό ξοδεύουμε τον χρόνο, στον νόστο τον
κερδισμένο καιρό της καρδιάς. Αυτά ένιωσα κοιτώντας τις φωτογραφίες των
ποιητών μας. Ο Σεφέρης καταγράφει εκείνα που θα θελήσει να τα δει στον
μετέπειτα σωστό χρόνο. Τα καταγράφει με τους κανόνες της φωτογραφικής τέχνης.

Ο Εμπειρίκος κρατά ημερολογιακές σημειώσεις. Ξεδίπλωνε τον εαυτό του, με
αφοπλιστική ειλικρίνεια, δίχως να απολογείται, γι’ αυτό και ο φακός του δεν
είναι «σωστά κανονισμένος».

Εκείνο που διαπερνά τις φωτογραφίες τους, είναι η ποίηση.

Δεν ξέρω ποιον από τους δύο να διαλέξω.

Πατώ και στους δύο.

Τα βιβλία τους σημάδια ανθρώπων και όχι τεχνολογίας.

Οι φωτογραφίες των ποιητών φανερώνουν πως στο μέλλον δεν θα έχουμε ατομικά
δικαιώματα γιατί αυτά θα τα ορίζουν επιτροπές χειραγωγημένης δικαιοσύνης
έντρομων πολιτικών / βιομηχάνων.

Στις φωτογραφίες τους ένιωσα πως στεκόμουν εγώ πίσω από τον φακό, όχι σαν
φωτογράφος, αλλά σαν άνθρωπος.

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος.