ΠΑΜΕ Ζάππειο…

Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη. Τα πουλάκια τιτίβιζαν στα ψηλά δένδρα του
Ζαππείου, αμέριμνα. Περήφανοι συνταξιούχοι έπιναν χαμογελαστοί τον καφέ τους ­
δοξολογώντας τον κ. Κ. Σημίτη που τους έδωσε το ΕΚΑΣ ­ στον «Κήπο». Νεαροί
μαθητές ­ και κάποιες μαθήτριες ­ συζητούσαν κάτω από τα παχιά φυλλώματα την
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που άφησε ανέγγιχτο τον θεσμό του σκασιαρχείου. Και
απέναντι, στο Μέγαρο Μαξίμου, συνεδρίαζαν από κοινού η Κυβερνητική Επιτροπή
και το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ για την προίκα του Ασφαλιστικού ­ εν
ολίγοις, η φύση ολάνθιστη καλωσόριζε την άνοιξη…

Τότε ήταν που άρχισαν να διαβαίνουν στα μονοπάτια του Εθνικού Κήπου διάφορα
περίεργα ­ ζευγάρια να τα λέγαμε ή ντουέτα; Άνδρες νταβραντισμένοι, με
μουστάκια και βλέμμα σαν του Κούρκουλου στη «Λόλα», περπατούσαν δυο δυο,
μιλώντας δυνατά. Φίλοι γκαρδιακοί, πράγμα σπάνιον τη σήμερον ημέρα, που έχουν
δει κι έχουν δει ζευγάρια τα μάτια μας. Και ­ τι σύμπτωση ­ όλοι κατευθύνονταν
στην πύλη του Εθνικού Κήπου απέναντι από το Μέγαρο Μαξίμου…

ΠΑΜΕ σαν άλλοτε…

Λίγα λεπτά αργότερα, τα πουλάκια σώπασαν. Οι μαθητές σίγησαν. Οι
συνταξιούχοι ανακάθησαν. Οι περαστικοί σάστισαν ­ οι άνδρες με τα μουστάκια,
οι νταβραντισμένοι, ήταν στελέχη του ΠΑΜΕ. Είχαν σπάσει με τέχνασμα τον
αστυνονομικό κλοιό του αστισμού. Καμιά εβδομηνταριά, αλλά φώναζαν για
πεντακόσιους. Άντε, και την επόμενη φορά με το καλό και στον κήπο των
Χειμερινών Ανακτόρων!