|
Ρίτσαρντ Νίξον, Τζούλιο Αντρεότι, Χέλμουτ Κολ. Οι υπόγειες διαδρομές τους αποκαλύφθηκαν στο τέλος της θητείας τους
|
Μεταξύ των πολιτικών, για τους οποίους το θέμα της υστεροφημίας μετατράπηκε σε
εφιάλτη, ξεχωριστή θέση έχει ο Ρίτσαρντ Νίξον. Ο «κατεργάρης» – «τρίκι Ντικ»
έστησε έναν ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό επί των ημερών του στον Λευκό Οίκο,
το 1968-74. Συνταξιούχοι πράκτορες και Κουβανοί κομπιναδόροι, ασύδοτοι
δικηγόροι και ανενδοίαστοι προσωπάρχες, ζούσαν στα υπόγεια της Πενσυλβάνιας
Άβενιου και έπαιζαν ρόλο «υδραυλικών».
Ο Νίξον είχε μανία καταδιώξεως και έβλεπε παντού «εχθρούς». Στο Δημοκρατικό
Κόμμα, στα προοδευτικά ΜΜΕ της Ανατολικής Ακτής, στη Δικαιοσύνη ακόμη και
στη CIA. Έστησε λοιπόν ένα εξωθεσμικό σύστημα, απόλυτα αφοσιωμένο στον ίδιο.
Παρακολουθήσεις τηλεφώνων, «βρώμικες δουλειές» και παραπληροφόρηση ήταν στην
ημερήσια διάταξη. Ώσπου ένα βράδυ η αστυνομία της Ουάσιγκτον συνέλαβε τυχαία
πέντε «διαρρήκτες» στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος, στο κτίριο
Γουοτεργκέιτ. Επρόκειτο για «υδραυλικούς» που είχαν μπει να ρίξουν μια ματιά
στο γραφείο του Λάρι Ο’Μπράιν κορυφαίου στελέχους των Δημοκρατικών.
Το ξετύλιγμα του κουβαριού τού Γουοτεργκέιτ, με πρωτοβουλία της «Washington
Post», έφερε σε δεινή θέση τον Νίξον. Οι «υδραυλικοί» άρχισαν να «σπάνε»
ενώπιον της Δικαιοσύνης και να καταθέτουν όσα ήξεραν. Άλλωστε, όπως συμβαίνει
συχνά, ο παρακρατικός μηχανισμός του Λευκού Οίκου, που είχε στηθεί για την
παρακολούθηση των αντιπάλων, χρησιμοποιήθηκε και για την παρακολούθηση των
συνεργατών. Ο Νίξον «άκουγε» τον Κίσινγκερ, ο Κίσινγκερ έψαχνε να βρει τον
υπεύθυνο για τις «διαρροές» και όλοι μαζί έψαχναν το «Βαθύ λαρύγγι» που
συναντούσε τον ρεπόρτερ της «Post» Μπομπ Γούντγουορντ στα υπόγεια ενός γκαράζ.
Όπως γίνεται συχνά με τους εξωθεσμικούς μηχανισμούς, τα «υδραυλικά» τα πλήρωσε
ο ίδιος ο Νίξον. Ο Αμερικανός πρόεδρος μαγνητοφωνούσε κρυφά τις συναντήσεις
του. Όταν αυτό μαθεύτηκε, ο εισαγγελέας ζήτησε τις μαγνητοταινίες. Στο τέλος ο
Νίξον τις παρέδωσε, αλλά έλειπαν τμήματα. Ο πρόεδρος, ο οποίος ζητούσε να
ενοχοποιήσει τους αντιπάλους του, αυτο-ενοχοποιήθηκε.
Το Γουοτεργκέιτ είναι ακραία περίπτωση. Ωστόσο, η χρήση παρακρατικών μεθόδων
σχεδόν μονίμως γίνεται μπούμερανγκ. Το «πολιτικό χρήμα» αμαύρωσε στο τέλος την
πολιτική θητεία του Χέλμουτ Κολ. Οι υπόγειες διαδρομές με τη Μαφία και το
παρακράτος (το γνωστό δίκτυο Gladio) σκίασαν δυσάρεστα την προσωπικότητα του
Τζούλιο Αντρεότι στην Ιταλία. Όπως έγινε και με τον Νίξον, τα τελευταία είκοσι
χρόνια της ζωής του, οι δύο άλλοτε «γίγαντες» της ευρωπαϊκής
Χριστιανοδημοκρατίας προσπαθούν να περισώσουν την υστεροφημία τους.
