|
|
Σάλο έχουν προκαλέσει οι αποκαλύψεις των “ΝΕΩΝ” για τον περίεργο θάνατο του
μωρού της Ευμορφύλης Σαββίδη και του Μιχάλη Κωνσταντινίδη στη Μαιευτική
Κλινική του Θριάσιου Νοσοκομείου, μια υπόθεση που ερευνούσε ο διευθυντής της
Κλινικής Παρασκευάς Ελευθεριάδης και άρχισε ήδη να συσχετίζεται με τον θάνατό
του όπως και η υπόθεση της Κλημεντίνης Μακρή. Παρά τον απόηχο όμως της
έρευνας των “ΝΕΩΝ” και τα συγκλονιστικά στοιχεία που βλέπουν το φως της
δημοσιότητας, καθώς και τις εισαγγελικές διώξεις εις βάρος του επιμελητή Α’ κ.
Μιχαήλ Αβατάγγελου (για “ανθρωποκτονία από αμέλεια”, “σωματικές βλάβες” και
“δωροδοκία”), το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας δεν είχε, έως τώρα, καμιά
επίσημη αντίδραση και δεν προέβη στην παραμικρή δήλωση…
Με αφορμή “τα νέα δεδομένα που έφερε στο φως ρεπορτάζ της εφημερίδας “ΤΑ
ΝΕΑ”” και με θέμα το “Θριάσιο Νοσοκομείο” κατατέθηκε χθες το πρωί στη Βουλή
και σχετική Ερώτηση από τους βουλευτές της Ν.Δ. κ.κ. Νικήτα Κακλαμάνη και
Αθανάσιο Γιαννόπουλο με την οποία ζητούν να απαντήσει ο υπουργός Υγείας και
Πρόνοιας “αν έχει ασχοληθεί με τα συμβαίνοντα στην Κλινική”, “αν ναι, να τους
ενημερώσει αναλυτικά” και να κατατεθούν όλα τα στοιχεία που υπάρχουν.
|
Ο Μιχάλης Κωνσταντινίδης
|
Το γεγονός ότι ο Μιχάλης Κωνσταντινίδης είχε κρατήσει το πόρισμα της
νεκροτομής και της ιστολογικής εξέτασης που έγινε στο πτώμα του παιδιού του
από το Παθολογοανατομικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, έφερε σε
ιδιαίτερα δύσκολη θέση τον υπεύθυνο του εργαστηρίου κ. Εμμ. Αγαπητό,
αναπληρωτή καθηγητή Παθολογοανατομίας.
Για άγνωστους λόγους, που μόνο ο ίδιος γνωρίζει και μόνο εκείνος μπορεί να
αποσαφηνίσει, ο κ. Αγαπητός απέκρυψε την αλήθεια και προσπάθησε να
αποπροσανατολίσει την έρευνα των «ΝΕΩΝ» σε όλες τις τηλεφωνικές επαφές που
είχαμε μαζί του. Πέντε 24ωρα μετά τις 4 διαφορετικές συνομιλίες που είχαμε
μαζί του και τον ντόρο που ξεσηκώθηκε από την αποκάλυψη ότι το έγγραφο της
νεκροτομής υπάρχει, ο κ. Αγαπητός τηλεφώνησε στα «ΝΕΑ» και δήλωσε ότι
επιτέλους βρέθηκαν τα στοιχεία του παιδιού και τα ευρήματα της νεκροτομής!
Το τηλεφώνημα του κ. Αγαπητού έγινε στη συντάκτρια των «ΝΕΩΝ» χθες στις 3.15
το μεσημέρι: «Κυρία Αθανασίου, είμαι ο κ. Αγαπητός και σας παίρνω γιατί
βρέθηκε η νεκροτομή…».
Και γιατί δεν την βρίσκατε μέχρι τώρα, κ. Αγαπητέ;
«Δεν ξέρω, κάποιο μπέρδεμα έγινε… Λείπει σε άδεια και η γραμματέας μου και
την αντικαθιστά κάποια που δεν γνώριζε…».
Δηλαδή το πρόβλημα ήταν κακής γραμματειακής υποστήριξης;
«Φυσικά…».
Και έξι μήνες πριν που σας ζήτησε, όπως ο ίδιος μου δηλώσατε, και το Θριάσιο
Νοσοκομείο τα στοιχεία νεκροτομής του μωρού, είχατε και τότε πρόβλημα στη
γραμματεία σας και δεν το βρήκατε;
«Μάλλον, κάποιο μπέρδεμα θα υπήρχε και τότε…».
Πολύ ωραία, φταίει πάλι η γραμματέας σας, μπορείτε να μου στείλετε με Φαξ τη
νεκροτομή;
«Γι’ αυτό σας πήρα, θα σας την στείλω…».
Την έστειλε. Τυπωμένη στο κομπιούτερ (άρα ήταν περασμένα τα στοιχεία), με τον
ίδιο αριθμό πρωτοκόλλου (9842/97) και την ίδια ημερομηνία (22-07-1997) που
έχει και το πρωτότυπο το οποίο βρίσκεται στα χέρια του πατέρα.
Υπάρχουν όμως δύο αξιοπερίεργες διαφορές:
* Στην αρχή του εγγράφου, το πρωτότυπο έχει συμπληρωμένες τις δύο
δεξιές ενδείξεις (Ηλικία: 0 και Φύλο: Γυναίκα) που εμφανίζουν κενό στο
αντίγραφο νεκροτομής που μας έστειλε ο κ. Αγαπητός.
* Στο πρωτότυπο κάτω από το όνομα του κ. Αγαπητού υπάρχει «Επικ.
Καθηγητής».
Στο αντίγραφο υπάρχει «Αναπλ. Καθηγητής»…
Η κοινή λογική πάντως λέει ότι για καταχωρημένα έγγραφα, το κομπιούτερ δεν
εμφανίζει κενά σε ενδείξεις, ούτε αλλάζει τις ιδιότητες. Τυπώνει εκείνες που
υπήρχαν την εποχή της καταχώρησης…
Απίστευτη… ανατροπή!
|
Τα τρία αγόρια της Κλημεντίνης έμειναν χωρίς μητέρα. Η Ευμορφύλη Σαββίδη έμεινε χωρίς παιδί…
|
Μετά την τροπή που παίρνουν τα πράγματα, αξίζει ο κόπος να παραθέσουμε μικρά
αποσπάσματα από τις συνομιλίες που είχαμε με τον κ. Αγαπητό αλλά και με τους
συνεργάτες του, τον κ. Ευτυχιάδη και την κ. Γιάνναρη, που μας διαβεβαίωσαν
δέκα τουλάχιστον φορές ότι ποτέ δεν πήγε νεογνό από το Θριάσιο Νοσοκομείο στο
όνομα Σαββίδη ή στο όνομα Κωνσταντινίδη και ποτέ δεν έγινε τέτοια νεκροτομή:
«ΤΑ ΝΕΑ»: Ο πατέρας επιμένει ότι το παιδί ήρθε σε σας…
ΑΓ.: Σε μένα… Έλα Χριστέ και Παναγιά!
«ΤΑ ΝΕΑ»: To θέμα είναι αρκετά σοβαρό και πρέπει να έχουμε την
απάντησή σας…
ΑΓ.: Κοιτάξτε, από το πρωί που πήρατε, ψάχνουμε ένα ένα όλα τα αρχεία
σας λέω, δεν υπάρχει πουθενά τίποτα…
ΑΓ.: Ήταν τελειόμηνο είπατε;
«ΤΑ ΝΕΑ»: Μάλιστα…
ΑΓ.: Ψάξαμε όλα τα αρχεία του ’97, μέχρι και του ’98 ψάξαμε… Σαββίδη
– Κωνσταντινίδου, πάντως θυμάμαι και πριν ένα εξάμηνο περίπου, μας το ζήτησαν
πάλι από το Θριάσιο Νοσοκομείο…
«ΤΑ ΝΕΑ»: Σας το ζήτησαν ενδεχομένως γιατί τους είχε ζητηθεί από την
Εισαγγελία να στείλουν ένα πόρισμα. Όταν σας το ζήτησαν από το Θριάσιο, δεν το
βρήκατε;
ΑΓ.: Δεν το βρήκαμε, ψάξαμε πάλι θυμάμαι τότε στο κομπιούτερ…
«ΤΑ ΝΕΑ»: Δεν μπορεί να εξαφανίστηκαν τα πλακίδια…
ΑΓ.: Με τίποτα, αλλά εμείς δεν το βρίσκουμε περασμένο στα αρχεία μας,
καταλάβατε; Ένα περίεργο πράγμα… και το Θριάσιο έχει στείλει του κόσμου τα
περιστατικά και υπάρχουν…».
«ΤΑ ΝΕΑ»: Έχει τόσα περιστατικά τελικά το Θριάσιο;
ΑΓ.: Έχει αρκετά, εμένα μου κάνει εντύπωση γιατί το Θριάσιο στέλνει
συνήθως μικρά, αποβολές, καταλάβατε; Αυτό ήταν μεγαλούτσικο, μήπως πήγε σε
καμιά ιατροδικαστική υπηρεσία;
Πουθενά δεν είχε πάει, εκεί ήταν, αλλά δεν είχαν «ψάξει» καλά. Για την
περίεργη αυτή υπόθεση, υπάρχουν και άλλα ερωτηματικά.
* Τελικά πότε εισήχθη και γέννησε με καισαρική τομή το μωρό που έχασε η
Ευμορφύλη Σαββίδη; Στις 19/6/97 ή στις 19/7/97; Ο σύζυγός της Μιχάλης
Κωνσταντινίδης επιμένει τον Ιούλιο, όχι τον Ιούνιο. Το πόρισμα της νεκροτομής
που είχε ο πατέρας, δεν είχε ο κ. Αγαπητός, αλλά ύστερα από πέντε ημέρες το…
βρήκε, εμφανίζει ημερομηνία 22 Ιουλίου, άρα ταυτίζονται. Σε όλα τα έγγραφα
όμως του φακέλου της Ε. Σαββίδη, στο Θριάσιο Νοσοκομείο η ημερομηνία εισαγωγής
που αναφέρεται είναι η 19/6/97 (ημερομηνία εξόδου 1/7/97). Ποια ημερομηνία
είναι αληθής; Μήπως κάποια έγγραφα είναι κατασκευασμένα εκ των υστέρων;
Ποιο ήταν τελικά το βάρος του νεογνού Σαββίδη; Τα έγγραφα του Θριασίου, που
έγραψε και υπέγραψε ο κ. Αβατάγγελος, αναφέρουν ότι γεννήθηκε με βάρος 875
γραμμαρίιων. Η νεκροτομή που έκανε ο κ. Αγαπητός (αλλά την ξέχασε ή την
αγνοεί) αναφέρει 1.800 γραμμάρια. Και η μαία, η κ. Ι. Γιακουμάκη, που ετοίμασε
το μωρό για το νεκροτομείο, υπολογίζει το βάρος του σε 3.5-4 κιλά.
Και μία ακόμη περίεργη σύμπτωση, άξια λόγου: Ο κ. Αγαπητός είναι ο
παθολογοανατόμος που έκανε και την πρώτη ιστολογική εξέταση στη μήτρα και τα
λοιπά όργανα της Κλημεντίνης Μακρή. Και δεν διαπίστωσε τη ρήξη της μήτρας…
«Μας είπε πως το κανόνισε για να μην ταλαιπωρηθούμε στο Θριάσιο»
Η 28χρονη Κατερίνα θα γινόταν για πρώτη φορά μητέρα και γιατρός της ήταν ο κ.
Μ. Αβατάγγελος. Την είχε αναλάβει από την αρχή της εγκυμοσύνης της και όλα
έβαιναν καλώς. Έκανε πολλά υπερηχογραφήματα στο προσωπικό του ιατρείο (!) και
κανένα δεν έδειξε το παραμικρό πρόβλημα. Δυο-τρεις εβδομάδες πριν από τον
αναμενόμενο τοκετό, η Κατερίνα πήγε με τον σύντροφό της τον Γιώργο (τα
στοιχεία του ζευγαριού είναι στη διάθεση της εφημερίδας) στο Θριάσιο
νοσοκομείο, έπειτα από εντολή του γιατρού της, για να υποβληθεί σ’ ένα ακόμη
εξειδικευμένο υπερηχογράφημα. Αυτή η εξέταση έδειξε ότι το μωρό που κυοφορούσε
έπασχε από “υποπλασία της αριστερής κοιλίας της καρδιάς”. Η συγκεκριμένη νόσος
είναι σπάνια και θανατηφόρος συνήθως, αλλά μπορεί “να διαγνωσθεί σε ποσοστό
60% από τη 13η εβδομάδα κύησης και σε ποσοστό 90% από την 21η εβδομάδα
κύησης”, σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή κ. Σπύρο Μεσογίτη, υπεύθυνο του
τμήματος Προγεννητικού Ελέγχου του νοσοκομείου “Αλεξάνδρα”.
Η διάγνωση όμως έγινε στη διάρκεια της 38ης εβδομάδας κύησης: “Η περίπτωσή μας
είναι μία στο εκατομμύριο”, λέει στα “ΝΕΑ” ο 30χρονος πατέρας του μωρού, κ.
Γιώργος Ν. “Ανέλαβε τα πάντα ο γιατρός μας, ο κ. Αβατάγγελος, που για να μην
ταλαιπωρηθούμε και τρέχουμε από το κέντρο στο Θριάσιο της Ελευσίνας, κανόνισε
και τη χειρούργησε με καισαρική τομή στο νοσοκομείο “Αλεξάνδρα” με το οποίο
συνεργαζόταν. Στο χειρουργείο παραβρισκόταν και ο καθηγητής κ. Μεσογίτης και
ένας παιδοκαρδιολόγος… Δεν γινόταν τίποτα με το μωρό μας, δεν τα
κατάφερε…”.
Το μωρό της Κατερίνας ήρθε στον κόσμο με ευθύνη της Πανεπιστημιακής
Γυναικολογικής Μαιευτικής Κλινικής του “Αλεξάνδρα” που διευθύνει ο καθηγητής
κ. Σ. Μιχαλάς. Ο κ. Αβατάγγελος υπήρξε αγαπημένος μαθητής του κ. Μιχαλά και σ’
αυτήν την κλινική έκανε και την ειδίκευσή του. Σ’ αυτήν υπηρετεί και τώρα,
μετά την εξάμηνη απόσπασή του από το Θριάσιο Νοσοκομείο, με απόφαση του
υπουργού Υγείας κ. Α. Παπαδόπουλου.
Ήταν αγόρι το μωρό της Κατερίνας, ζύγιζε 3,5 κιλά και έζησε μόνο τρεις ημέρες.
Πέθανε στις 9/10/99, στις 8 το πρωί. Εκείνη την περίοδο ο κ. Αβατάγγελος
υπηρετούσε στο Θριάσιο. Μπορούσε να χειρουργεί στο “Αλεξάνδρα”; “Γιατί όχι;
Γιατρός του ΕΣΥ δεν είναι;” αναρωτιέται ο πατέρας του μωρού Γιώργος Ν. που
ποτέ δεν τον προβλημάτισε κάτι τέτοιο.
Απευθύναμε στον κ. Μιχαλά σχετικό ερώτημα και η απάντησή του ήταν
κατηγορηματικά αρνητική: “Όχι φυσικά, ο κ. Αβατάγγελος δεν χειρούργησε ποτέ
στο “Αλεξάνδρα” όσο υπηρετούσε στο Θριάσιο, κάτι τέτοιο απαγορεύεται ρητά.
Μπορεί η κυρία να ήταν πελάτισσα του κ. Αβατάγγελου, αλλά εκείνο που
ενδιαφέρει είναι ποιος έκανε το χειρουργείο… Και αυτό για να το μάθετε θα
φέρετε εντολή εισαγγελέα…”.
Ερώτημα απευθύναμε και προς τον κ. Μεσογίτη που ήταν μέσα στο χειρουργείο.
Απαντά και εκείνος με τη σειρά του ότι για το μόνο που είναι βέβαιος είναι
“πως 100% δεν χειρούργησε ο κ. Αβατάγγελος”(!!). Στην επιμονή μας ποιος
χειρούργησε την Κατερίνα Ν., απαντά: “Μπορεί να ήμουν εγώ χειρουργός ή κάποιος
άλλος, δεν θυμάμαι…”.
Ποιος θυμάται; Πράγματι, αυτό είναι κάτι που μόνο εισαγγελέας μπορεί να
βρει…
Ο μονόλογος της Γιώτας Ελευθεριάδη…
|
Η τελευταία οικογενειακή φωτογραφία του Παρασκευά Ελευθεριάδη
|
« Η οργή ήταν το πρώτο μου συναίσθημα. “Τον φάγανε”, ούρλιαξα, “τελικά το
πετύχανε”. Είχα μείνει με ορθάνοιχτο το στόμα, όλα χάθηκαν, όλα κατέρρευσαν,
δεν υπήρχε τίποτα να σκεφτώ, τίποτα να εξηγήσω. Όλα του τα προβλήματα τα
γνώριζα, όλα όσα περνούσε, όλα, και τους εκβιασμούς και τις πιέσεις εκείνες
που μπορούσε να ελέγξει και εκείνες που ζωντάνευαν να τον καταβροχθίσουν…
Ό,τι πιο αστείο κι ό,τι πιο τραγικό ήταν η εκδοχή της αυτοκτονίας. Κι εγώ, κι
όλοι όσοι τον ξέραμε, ποτέ δεν θα πιστέψουμε ότι αυτοκτόνησε ο Παρασκευάς
Ελευθεριάδης! Γι’ αυτό έχω τόση οργή και τόσες διακυμάνσεις στην οργή μου.
Αναβλύζει και με κυριεύει η οργή μου κάθε φορά που σκέφτομαι πως καταστράφηκε
από τη μια μέρα στην άλλη η ζωή μου. Φουντώνει, γίνεται απεριόριστη κι ύστερα
ένας βαθύς πόνος γίνεται πόνος και οργή ανάμεικτα. Εκείνο που απομένει, είναι
η πικρή αίσθηση ότι χάθηκε τόσο αναίτια ο σύντροφός μου κι ανατράπηκε η ζωή
για μένα και τα παιδιά μου… Αλλά εμείς ζούμε, εκείνος έφυγε κι έφυγε τότε
που θα μπορούσε τα καλύτερά του χρόνια να χαρεί, τον μόχθο μιας ολόκληρης
ζωής, τότε που θα έβλεπε τις κόρες μας ευτυχισμένες, κι ένα ένα τα όνειρά του
να γίνονται πραγματικότητα…
Έφυγε και δεν γιόρτασε της μικρής μας κόρης τα γενέθλια που ‘ ρθε από το
Ανόβερο να τα γιορτάσει μαζί του. Έφυγε χωρίς δώρο γενεθλίων, αποχαιρετιστήριο
πάρτι, δυο κουβέντες που να γλυκάνουνε τον πόνο… Κι η κόρη μας, η
πολυαγαπημένη, για δώρο πήρε τον θάνατό του και το ταξίδι του το τελευταίο.
Όχι, δεν το συνειδητοποιώ, έλειπε τόσο συχνά για ταξίδια, νομίζω τώρα ότι θα
ανοίξει η πόρτα κι εκείνος θα μπει μέσα τον περίμενα νύχτες ατέλειωτες στο
σκοτάδι, μήνες ατέλειωτους, έτσι προσπαθούσα να το βιώσω, να μην τρελαθώ, να
αντέξω, να επιζήσω…
Δεν βιώνεται αυτό, να φύγει το πρωί κεφάτος και κατάγερος, γεμάτος ενέργεια
και τόλμη και να γυρίσει το βράδυ νεκρός, ασάλευτος στο σπίτι. Κανένας θάνατος
δεν βιώνεται αλλά είναι τόσο σκληρός ο τρόπος του δικού του, είναι η αδικία
που τον κάνει σκληρότερο ποιος το περίμενε να πληγώνει η αδικία όσο κι ο
θάνατος. Δεν είμαι άνθρωπος εκδικητικός αλλά δεν μπορώ να δεχθώ το άδικο και
το ανήθικο της δικής μου απώλειας που κάνουν τον θάνατο δέκα φορές θάνατο και
δέκα φορές αβίωτο…
Και ξαφνικά προσγειώνεσαι. Σταματάς να περιμένεις την πόρτα να ανοίξει,
εκείνον να μπει και να καλησπερίσει. Ξέρεις ότι η πόρτα ανοίγει από σένα μόνο
και τα παιδιά σου, ξέρεις ότι δεν θα ξαναδείς εκείνο το βλέμμα που όλους μας
φώτιζε…
Αντλώ κουράγιο από την ύπαρξη των παιδιών μας, είναι ό,τι μου άφησε μαζί με
τις μνήμες των τριάντα μας χρόνων, τις φωτογραφίες και τα σημειώματά του. Έχω
τις κόρες μας αλλιώς αβίωτη θα ήταν η κατάσταση, εκείνες στηρίζουν εμένα και
εγώ εκείνες, με ένα βλέμμα, με σιωπή τις περισσότερες φορές κάποτε καλύτερα
είναι να μη μιλάς, μονάχα να σωπαίνεις. Ο πόνος γλυκαίνει με την κατανόηση,
την τρυφεράδα, η μια προστατεύει την άλλη και η άλλη τις άλλες δύο, δυο δράμια
στοργής παραπάνω είναι βάλσαμο…
Ούτε δευτερόλεπτο δεν θα παραιτηθώ, θα πάω μέχρι το τέλος. Ο σύντροφός μου
δολοφονήθηκε. Δεν ξέρω από τώρα τις αντοχές μου μα όσο αντέχω θα παλεύω να μην
αμαυρώνεται άλλο η υστεροφημία ενός ανθρώπου, να μη λεκιάζεται άλλο ο
Παρασκευάς Ελευθεριάδης, ο σύντροφος της ζωής μου που το μόνο του λάθος ήταν
πως ήταν έντιμος, αγωνιστής και ιδεολόγος…».
