Διεκδικητικές μανίες γονέων παιδεύουσι τέκνα

Δεν είναι ασύνηθες για μας τους εισαγγελείς να ζητείται η παρέμβασή μας

σε περιπτώσεις αρπαγής παιδιού από τον ένα γονέα. Αυτό συμβαίνει όταν οι

σχέσεις μεταξύ των δύο γονέων είναι τόσο εχθρικές, ώστε δεν υπάρχει καν

διάθεση σεβασμού των δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες ρυθμίζεται το καθεστώς

επιμέλειας και επικοινωνίας των γονέων με τα παιδιά. Στις περιπτώσεις όπου ο

ένας εκ των δύο συζύγων είναι αλλοδαπός και έχει εξασφαλίσει πόρους ζωής στην

πατρίδα του, υπάρχει μεγαλύτερη ευκολία αρπαγής του παιδιού. Τότε καθίσταται

και πολύ δυσκολότερη η ανεύρεσή του. Ενώ αν αυτό συμβεί εντός της Ελλάδος, δεν

αργούν οι αρχές να βρουν τα ίχνη του “απαγωγέα”.

Και εφόσον υπάρχει δικαστική απόφαση με την οποία ανατίθεται η επιμέλεια

στον άλλο γονέα, εκτελείται αμέσως. Στην αρπαγή των τέκνων τους προβαίνουν

συνήθως οι μητέρες, αν το δικαστήριο δεν αναθέσει σ’ εκείνες την επιμέλεια.

Προχθές ζήτησε την παρέμβαση της Εισαγγελίας ένας πατέρας, του οποίου η πρώην

σύζυγος εξαφανίστηκε μαζί με το παιδί. Λόγω των σχέσεων της μητέρας με τις

ΗΠΑ, ο άνθρωπος υποπτεύεται πως έχει καταφύγει εκεί. Για τον λόγο αυτό έδωσα

παραγγελία προς τη Νομαρχία, προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχει εκδοθεί

διαβατήριο στο όνομα του παιδιού, άλλη παραγγελία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ

για να μας ενημερώσουν αν χορήγησε βίζα και, τέλος, παραγγελία προς την

ALITALIA για να μας πουν αν ταξίδεψαν στην Αμερική μητέρα και παιδί. Όπως και

να έχουν τα πράγματα, τα θύματα πάντα είναι τα παιδιά, για τα οποία τα

γεγονότα αυτά αποτελούν τραυματικές εμπειρίες που κουβαλούν σε όλη τους τη

ζωή. Αν οι γονείς έχουν ως γνώμονα την ψυχική ισορροπία των παιδιών, επιλύουν

τις διαφορές τους με διάλογο και κατανόηση.

Πολλές φορές επιτυγχάνεται αυτό και μέσω της Εισαγγελίας, που δρα είτε

προληπτικώς είτε κατασταλτικώς. Ακόμη και με τη συνδρομή ειδικών επιστημόνων,

όπου παραπέμπουμε τους γονείς.

Περιουσιακά στοιχεία και παιδιά. Ο χωρισμός των συζύγων σηματοδοτεί τη

διεκδίκησή τους. Από το ύψος της περιουσίας εξαρτάται η σφοδρότητα της

αντιδικίας για τη δίκαιη μοιρασιά των υλικών αγαθών. Από τους λόγους που

οδηγούν στο διαζύγιο εξαρτώνται τα υπόλοιπα.

Αυτά που έχουν να κάνουν με ανθρώπινες ψυχές. Και μάλιστα παιδικές. Με τα

πρόσωπα εκείνα, που, εν ονόματι της αγάπης, μεταβάλλονται σε αντικείμενα

ευτελούς μάλλον αξίας. Που άγονται και φέρονται αναλόγως των διαθέσεων των

γονιών τους.

Τα δικαστήρια αποφαίνονται για την επιμέλειά τους. Τους το ζητούν, άλλωστε, οι

ίδιοι οι γονείς ελπίζοντας ­ ο καθένας από την πλευρά του ­ ότι θα τύχει της

εμπιστοσύνης του δικαστή. Αν διαψευσθούν οι προσδοκίες του, ακολουθεί ­ όχι

πάντοτε ­ το ένστικτό του.

Το οποίο, κυρίως στους μεικτούς γάμους, οδηγεί τον αλλοδαπό σύζυγο πίσω στην

πατρίδα του, με πρόθεση να απομακρύνει το παιδί ή τα παιδιά από τον άλλο γονέα

και να δυσκολέψει έτσι, όσο το δυνατόν περισσότερο, την εκτέλεση της

δικαστικής απόφασης.

Η ενέργεια αυτή σηματοδοτεί την αρχή μιας προσπάθειας ανεύρεσης του παιδιού,

που συχνά διαρκεί αρκετά χρόνια. Διάστημα, κατά το οποίο, ο μεν «απαγωγέας»

αγωνίζεται να κρύψει το παιδί όσο καλύτερα μπορεί, αφιερώνοντας στον σκοπό

αυτό τη ζωή του.

Παράλληλα, ο… αντίπαλος γονέας βασανίζεται από την απουσία, την άγνοια για

την τύχη του παιδιού του, αλλά και τη μανία της εκδίκησης. Θέλει, όσο τίποτε

άλλο, να φθάσει στα ίχνη του δράστη. Κυρίως για να αγκαλιάσει ξανά το παιδί

του.

Αλλά και για να το στερήσει διαπαντός από τον άλλον. Και το παιδί… Ποιο ρόλο

διαδραματίζει σε όλη αυτή την ιστορία; Του τιμωμένου προσώπου; «Ναι» θα

απαντήσουν οι διεκδικητές του. «Από αγάπη γίνονται όλα» θα προσθέσουν.

Από αγάπη εγκληματική. Που μόνο με ισόβια τιμωρία ισοδυναμεί. Και αν ήταν στο

χέρι του να διαλέξει με ποιον θέλει να μείνει, με τη μαμά ή τον μπαμπά, μάλλον

θα απέκλειε και τις δύο επιλογές.

Γιώργος και Χαρά Βεντούρη

Αγάπη μου, …εξαφάνισα τα παιδιά

Γιώργος Βεντούρης – Χαρά Βεντούρη. Άλλοτε σύζυγοι, γονείς τριών παιδιών, των

οποίων την επιμέλεια διεκδίκησαν και οι δύο με επεισοδιακό τρόπο. Το

δικαστήριο τα εμπιστεύθηκε στη μητέρα τους, με την οποία ζουν ήρεμα εδώ και

λίγα χρόνια.

Της ηρεμίας προηγήθηκε μεγάλη θύελλα. Με αρπαγές των παιδιών από τον ένα γονέα

και αναζητήσεις από τον άλλο, με συλλήψεις και των δύο, με παρεμβάσεις

εισαγγελέων, με εισβολές δικαστικών επιμελητών, με απεργίες πείνας, με

εισαγωγή των παιδιών στο Νοσοκομείο Παίδων προκειμένου να προστατευθούν από

το… ενδιαφέρον των γονιών τους.

Η κατάληξη όλων αυτών, των τραγικών για την ψυχική ισορροπία των παιδιών

εκδηλώσεων ενδιαφέροντος, ήταν συχνά η σύλληψη του ενός ή του άλλου και η

παραπομπή του σε δίκη. Με την κατηγορία της αρπαγής ανηλίκων.

Στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου κάθησε στο εδώλιο του Τριμελούς

Πλημμελειοδικείου της Αθήνας η Χαρά Βεντούρη. Η μήνυση είχε υποβληθεί εναντίον

της από τον άλλοτε σύζυγό της, επειδή κάποιο καλοκαίρι είχε παραμείνει επί

έναν μήνα με τα παιδιά της στην Κίμωλο, γεγονός που είχε ως συνέπεια να μην

μπορεί ο Γιώργος Βεντούρης να επικοινωνήσει με τα τρία ανήλικα. Το δικαστήριο

την κήρυξε αθώα, κρίνοντας ότι δεν είχε παραβιάσει τη δικαστική απόφαση που

ρύθμιζε τα ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας των παιδιών.

Αντιθέτως, ο γνωστός εφοπλιστής, ο οποίος είχε αντιστοίχως μηνυθεί από την

πρώην σύζυγό του για το ίδιο αδίκημα, έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση 13 μηνών.

Γιατί δεν άφηνε τα παιδιά να επιστρέψουν στη μητέρα τους, μετά την ολοκλήρωση

της επικοινωνίας τους, όπως είχε ορίσει το δικαστήριο.

Η υπόθεση Βεντούρη, ακόμη και στις πλέον άγριες πτυχές της, είχε γίνει γνωστή

στο πανελλήνιο μέσω των ΜΜΕ. Η Χαρά Βεντούρη, εκτιμώντας πως η δημοσιότητα θα

μπορούσε να ενισχύσει τη θέση της έναντι του ισχυρού «αντιπάλου» της, ζητούσε

κάθε φορά τη συνδρομή τους. Ο Γιώργος Βεντούρης, από την άλλη πλευρά,

εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν επέστρεφε τα παιδιά στη μητέρα

τους, έλεγε: «Ερχόταν κάθε φορά να τα πάρει συνoδευόμενη από κανάλια,

εισαγγελείς, δικαστικούς επιμελητές και πολύ κόσμο. Τα παιδιά τρόμαζαν. Δεν

μπορούσα να βλέπω τα παιδιά μου να τα τραβάνε σαν σακιά οι δικαστικοί

επιμελητές. Ήξερα ότι ήμουν παράνομος, αλλά το δίλημμα ήταν σοβαρό. Να

προστατεύσω τα παιδιά μου ή να τηρήσω τον νόμο;».

Το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας, με απόφαση που εξέδωσε τον Ιούνιο του

1997, ανέθεσε την επιμέλεια των τριών παιδιών του ζεύγους Βεντούρη στη μητέρα

τους.

Η απόφαση όμως εκτελέστηκε τρεις μήνες αργότερα, καθώς ο Γιώργος Βεντούρης ­

στον οποίο είχε παραχωρήσει την επιμέλεια προηγούμενη δικαστική απόφαση ­

αρνιόταν να δεχθεί την αλλαγή του καθεστώτος. Η Χαρά Βεντούρη πήρε τελικά τα

παιδιά κοντά της με τη βοήθεια δικαστικών επιμελητών, ενώ ο πατέρας τους

επέμενε πως επιθυμία των τριών ανηλίκων ήταν να μείνουν μαζί του. Του

επεισοδίου αυτού επακολούθησαν κι άλλα. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, οι δύο

πρώην σύζυγοι δεν έχουν ακόμη απεμπλακεί από τις δικαστικές περιπέτειες όπου

μόνοι τους οδηγήθηκαν.

ΚΑΝΑΔΑΣ

Δύο παιδιά… ανταλλάσσονται σε καλή τιμή

Το ζευγάρι είχε χωρίσει από χρόνια. Τα δύο ανήλικα παιδιά τους είχαν

αποτελέσει αντικείμενο άγριας διεκδίκησης εκ μέρους των δύο γονέων, η οποία

πήρε τέλος έπειτα από αλλεπάλληλες δικαστικές διενέξεις. Το δικαστήριο είχε

τελικά παραχωρήσει την επιμέλεια των παιδιών στον πατέρα, ενώ στη μητέρα είχε

επιτρέψει μόνο την επικοινωνία.

Η έκδοση της δικαστικής απόφασης ρύθμισε κάπως το ζήτημα, χωρίς ωστόσο να το

λύσει οριστικά. Η μητέρα εξακολούθησε να διεκδικεί τα παιδιά της με κάθε

τρόπο, αν και γνώριζε πως δεν είχε τη δυνατότητα να αντιδράσει νομότυπα.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως έδειξε να αποδέχεται την κατάσταση, να συνηθίζει

τις συνθήκες υπό τις οποίες επικοινωνούσε με τα παιδιά της.

Η στάση της εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον πρώην σύζυγό της, ο οποίος, ενώ έως

εκείνη την περίοδο αγωνιούσε κάθε φορά που τα παιδιά έφευγαν με τη μητέρα

τους, άρχισε να ηρεμεί.

Όταν μάλιστα η ίδια του πρότεινε «ανακωχή», πρόθυμα δέχθηκε να συμβάλει

προκειμένου να βρουν και τα παιδιά την ψυχική τους ισορροπία. Σε ένδειξη καλής

θέλησης της επέτρεψε να βλέπει τα παιδιά όποτε ήθελε, χωρίς να τηρείται

απαρεγκλίτως η δικαστική απόφαση.

Αυτό ήταν και το μεγάλο του λάθος. Ένα Σαββατοκύριακο του Μαρτίου του 1996 τα

παιδιά δεν επέστρεψαν στο σπίτι. Οι προσπάθειες αναζήτησης, μητέρας και

παιδιών, αποδείχθηκαν μάταιες. Ο πατέρας στεκόταν νυχθημερόν πάνω από το

τηλέφωνο, ελπίζοντας να δώσουν τα παιδιά του ένα σημείο ζωής. Πέρασαν έτσι

πολλές ημέρες απερίγραπτης αγωνίας, ώσπου, επιτέλους, το τηλέφωνο χτύπησε.

Ήταν η πρώην σύζυγός του και τηλεφωνούσε από τον Καναδά, όπου είχε ταξιδέψει

με τα παιδιά, αφού προηγουμένως είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του για να

επιτύχει την έκδοση διαβατηρίων των ανηλίκων! Έδειξε μάλιστα πρόθυμη να τα

αφήσει να γυρίσουν κοντά του, αρκεί να της ικανοποιούσε κάποιο αίτημα. Ή να

της έδινε 60.000.000 δραχμές ή να μεταβίβαζε στο όνομά της το σπίτι του στη

Δροσιά… Αλλόφρων ο άνθρωπος έφυγε αμέσως για τον Καναδά.

Εκεί τον περίμενε νέα έκπληξη. Η μητέρα των παιδιών είχε προσφύγει στα τοπικά

δικαστήρια ζητώντας να απαγορευθεί στον πατέρα η επικοινωνία με τα παιδιά και

να ανατεθεί στην ίδια η επιμέλειά τους. Ο αγώνας ήταν δύσκολος. Αλλά χάρη στην

απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων, κατόρθωσε να δικαιωθεί. Χωρίς να χάσει

χρόνο πήρε τα παιδιά και αναχώρησε για την Αθήνα μέσω Λονδίνου.

Η περιπέτειά του όμως δεν είχε τελειώσει. Στη βρετανική πρωτεύουσα τον

αναζητούσε η Ιντερπόλ. Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο, ο πατέρας συνελήφθη

κατηγορούμενος για αρπαγή των παιδιών του. Η διαδικασία είχε κινηθεί από τη

μητέρα τους. Ύστερα από πολύωρη ταλαιπωρία αφέθηκε ελεύθερος, καθώς οι

αποφάσεις που ήδη είχαν εκδοθεί δεν άφηναν περιθώριο αμφιβολίας.

Προ ημερών, τέσσερα χρόνια μετά την απαγωγή των παιδιών από τη μητέρα τους,

εκδικάστηκε στην Αθήνα η μήνυση που είχε υποβάλει τότε εναντίον της ο άλλοτε

σύζυγός της.

Η ίδια απουσίαζε από το δικαστήριο, όπως έκανε και όλες τις προηγούμενες

φορές, με αποτέλεσμα να αναβάλλεται η δίκη διαρκώς. Αυτή τη φορά όμως δεν

ανεβλήθη. Η μητέρα καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 12 μηνών.