|
|
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 24/12/71.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Πάντα.
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Σπάνια.
ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τα τσιγάρα του.
ΑΝΤΙΔΡΑ: Στην αδικία.
ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Με τους ανεύθυνους.
ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Να αφήσει την τελευταία του ανάσα στο φεγγάρι.
«Χρυσός» σε λίγο μόνο καιρό έγινε ο νέος δίσκος του Γιώργου Αλκαίου
«Συρματόπλεγμα», ο οποίος σημειώνει πως οι μη αναμενόμενες δουλειές είναι
αυτές που γίνονται χρυσές. Θεωρεί ότι η μουσική είναι η ζωή του και πιστεύει
πως η παρουσία του στην «Αντιγόνη» (στην Επίδαυρο) ήταν μια φοβερή εμπειρία
πλάι στην Α. Βουγιουκλάκη και τον Μ. Βολανάκη. Πάντως αυτό που ονειρεύεται
είναι να αφήσει την τελευταία του ανάσα στο φεγγάρι.
ΕΡ.: Το «Συρματόπλεγμα» χρυσός από πολύ νωρίς. Ήταν αναμενόμενο;
ΑΠ.: Τίποτα δεν είναι αναμενόμενο στην ελληνική δισκογραφία. Οι μη
αναμενόμενες δουλειές είναι αυτές που γίνονται χρυσές.
ΕΡ.: Και οι «Ήχοι σιωπής» πλατινένιοι;
ΑΠ.: Ευτυχώς, σε πολύ δύσκολη δισκογραφική εποχή, η πρώτη μου δουλειά
στη Sony έγινε πλατίνα.
ΕΡ.: Σε αυτό έπαιξε ρόλο και η… μεταγραφή;
ΑΠ.: Οι μεταγραφές δεν καθορίζουν τον χρυσό δίσκο. Απλώς καθορίζουν το
μέλλον του καλλιτέχνη.
ΕΡ.: Τι το διαφορετικό περιέχει το «Συρματόπλεγμα»;
ΑΠ.: Ως παραγωγή, ως ενορχήστρωση, ως διάθεση αυτή η δουλειά πιστεύω
ξεχωρίζει από τις άλλες.
ΕΡ.: Το «Συρματόπλεγμα» εκπέμπει αισιοδοξία;
ΑΠ.: Είναι η τελευταία λύση μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι όμορφο να σε
κλείνει κάποιος στη δική του φυλακή.
ΕΡ.: Το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
ΑΠ.: Να έρθουμε λίγο πιο κοντά, έστω και με… πώρωση. Γιατί η αγάπη
είναι πώρωση.
ΕΡ.: Αδυναμία έχετε στα latin, στα ροκ ή στις μπαλάντες;
ΑΠ.: Γενικά η μουσική είναι η ζωή μου.
ΕΡ.: Είναι ο τελευταίος σας δίσκος γι’ αυτόν τον αιώνα;
ΑΠ.: Ναι, και εύχομαι να άφησα καλές εντυπώσεις τα τελευταία οκτώ χρόνια.
ΕΡ.: Τελικά καταφέρατε να φτιάξετε τον δικό σας μουσικό παράδεισο;
ΑΠ.: Οκτώ χρόνια γεμάτα μουσική, στίχους, λέξεις, χαρές, λύπες, τρακ
και επικοινωνία. Παράδεισος, βέβαια.
ΕΡ.: Τι σας γοητεύει περισσότερο. Η δημιουργία της μουσικής ή μήπως η
εκτέλεση στο… «Συρματόπλεγμα»;
ΑΠ.: Η δημιουργία συναισθημάτων.
ΕΡ.: Πώς θα χαρακτηρίζατε τον νέο σας δίσκο;
ΑΠ.: Πρόταση (και φέτος)!!!
ΕΡ.: Η επιλογή των τραγουδιών γίνεται κάθε φορά «με οδηγό καθαρά το συναίσθημα»;
ΑΠ.: Βέβαια! Χωρίς αυτό… τι;
ΕΡ.: Τι σας φοβίζει εν όψει της νέας χιλιετίας;
ΑΠ.: Το μέλλον.
ΕΡ.: Και σε τι ελπίζετε;
ΑΠ.: Στη διατήρηση του ανθρώπου.
ΕΡ.: Βοστώνη. Τι σας έρχεται στον νου;
ΑΠ.: Η οικογένειά μου.
ΕΡ.: «Έλα στο φως». Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός;
ΑΠ.: Χωρίς το «φως» δεν θα «έβλεπα».
ΕΡ.: Επίδαυρος – «Αντιγόνη». Τι σας έχει μείνει;
ΑΠ.: Η συνεργασία με τη μεγάλη Α. Βουγιουκλάκη. Η συνεργασία με τον Μ.
Βολανάκη. Φοβερή εμπειρία.
ΕΡ.: «Δεν με θέλεις τολμηρό». Ήταν το τραγούδι που σας άνοιξε τον δρόμο;
ΑΠ.: Ναι, και μαζί η Θεσσαλονίκη.
ΕΡ.: Τελικά το 1992 είχατε… «Λίγο τρακ»;
ΑΠ.: Λίγο Πάρα πολύ (Παναγία μου)!
ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε το «Δεν πειράζει»;
ΑΠ.: Σε όσους έχουν κάνει λάθη.
ΕΡ.: Πότε είστε: «Άνευ λόγου»… «Εκτός εαυτού»;
ΑΠ.: Ποτέ! Εντός εαυτού πάντα.
ΕΡ.: Και ποιον θα… «εκτελούσατε» «Εν ψυχρώ»;
ΑΠ.: Τον Χίτλερ.
ΕΡ.: Μια συναυλία στην Ελλάδα που σας έχει μείνει αξέχαστη;
ΑΠ.: Στην Κάλυμνο. Γύρω στα 6.000 άτομα. Απίστευτη βραδιά.
ΕΡ.: Και στο εξωτερικό;
ΑΠ.: Όλες.
ΕΡ.: Η καριέρα στο εξωτερικό σάς έχει προβληματίσει;
ΑΠ.: Με ευχαριστεί το γεγονός ότι θέλω να προσπαθήσω.
ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε να ήταν δικό σας;
ΑΠ.: «Κάτι να γυαλίζει» – Β. Καζούλης.
ΕΡ.: Ένας στίχος που σας λέει πολλά;
ΑΠ.: Εδώ να μείνεις.
ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί στον χώρο σας;
ΑΠ.: Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε ανόμοια πρόσωπα.
ΕΡ.: Ευτυχία. Με τρεις λέξεις;
ΑΠ.: Οικογένεια, Υγεία, Φίλοι.
