Ήρθε στην Ελλάδα πριν από τέσσερα χρόνια με τις καλύτερες προθέσεις. Όνειρό
του ήταν να δοξάσει τη χώρα μας και είχε όλες τις προϋποθέσεις για να το
επιτύχει. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, αργοπεθαίνει στο νοσοκομείο των φυλακών
Κορυδαλλού, εκλιπαρώντας με το έσχατο μέσο της απεργίας πείνας να μην
εκδοθεί στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
|
Γ. Πηλίδης. Τότε που μπορούσε να χαμογελά και είχε τους παράγοντες στο πλευρό του. Τώρα δεν τον στηρίζει κανείς…
|
ΠΥΓΜΑΧΟΣ μεγάλων αξιώσεων ο Γιώργος Πηλίδης ή Κακάμπερ Τσικβινίτζε, έφυγε από
τη Γεωργία με την προτροπή παραγόντων του Ολυμπιακού, οι οποίοι κατά τη
διάρκεια αγώνων είχαν διαβλέψει το ταλέντο του στο σκληρό αγώνισμα της
πυγμαχίας. Πριν πάρει τη μεγάλη απόφαση ο 22χρονος τότε αθλητής είχε
επανειλημμένως δεχτεί προτάσεις από Έλληνες παράγοντες του κλασικού αθλητισμού
να εγκαταλείψει την Τιφλίδα και να έρθει στην Ελλάδα.
Οι δισταγμοί του παραμερίστηκαν όταν, στα αιματηρά γεγονότα της Γεωργίας,
έμπλεξε άθελά του σε ένα επεισόδιο κατά τη διάρκεια του οποίου έχασε τη ζωή
του ένας άλλος πυγμάχος. Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1994 και ο Κακάμπερ φρουρούσε μια
αγορά τροφίμων, εφοδιασμένος νομίμως με όπλο. Από το σημείο που στεκόταν
πέρασε ένας συμπατριώτης του, με τον οποίο όχι μόνο είχε προηγούμενα, αλλά, τη
συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ανήκαν σε αντίπαλες παρατάξεις.
Ο Κακάμπερ έδωσε το όπλο σε έναν σύντροφό του και πιάστηκε στα χέρια με τον
πυγμάχο. Ο αγώνας για την επικράτηση του ενός ή του άλλου είχε γίνει πολύ
σκληρός αφού δεν υπήρχε λόγος να τηρηθούν οι κανόνες όταν ακούστηκε ένας
πυροβολισμός. Ο αντίπαλος του πυγμάχου-φρουρού έπεσε στο έδαφος αιμόφυρτος και
πολύ σύντομα διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Με το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού στο χέρι και με ελληνικές ρίζες από την
πλευρά συγγενών της μητέρας του, ο νεαρός αθλητής ήρθε αμέσως στη χώρα μας. Με
την υπ’ αριθμ. 3934/20-10-95 απόφαση του νομάρχη Πειραιά απέκτησε την ελληνική
ιθαγένεια και ονομάστηκε Γιώργος Πηλίδης του Αλεξάνδρου.
Ως Έλληνας πλέον έλαβε μέρος σε αγώνες και διακρίθηκε. Την ανοδική πορεία του
όμως ανέκοψε η αίτηση των αρχών της Γεωργίας, που ζητούν την έκδοσή του εκεί
προκειμένου να δικαστεί για συμμετοχή στη δολοφονία του άλλου πυγμάχου, παρά
το γεγονός ότι ο άνθρωπος που πυροβόλησε και συνελήφθη γι’ αυτό δεν τον
εμπλέκει στην υπόθεση.
Αυτό ήταν το έναυσμα για την κατάρρευση όλων των ονείρων του. Ο 24χρονος
αθλητής είδε όσους τον «είχαν σηκώσει στα χέρια» θριαμβολογώντας για το
απόκτημα του ελληνικού αθλητισμού να τον εγκαταλείπουν. Ο νομάρχης Πειραιώς
ανακάλεσε την ελληνική ιθαγένεια διαπιστώνοντας εκ των υστέρων πως το
πιστοποιητικό που είχε προσκομίσει ήταν πλαστό και ο Πηλίδης δικάστηκε σε 14
μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή για την πλαστογραφία.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1998 το Συμβούλιο Εφετών Πειραιώς τάχθηκε υπέρ της έκδοσης
του αθλητή στη χώρα του, προκειμένου να δικαστεί για το αδίκημα της παράνομης
κατοχής και μεταφοράς πυροβόλου όπλου και όχι και για την πράξη της πρόκλησης
ταραχών με χρήση όπλου, όπως ζητούν οι αρχές της Γεωργίας.
Από την ίδια μέρα ο Πηλίδης, που βρισκόταν ήδη στις φυλακές Κορυδαλλού,
απελπισμένος, άρχισε απεργία πείνας. Πιστεύει πως οι λόγοι για τους οποίους
ζητείται η έκδοσή του είναι σαφώς πολιτικοί, αφού στην αίτηση τονίζεται πως ο
εκζητούμενος «δεν είναι κομματικό στέλεχος».
Αύριο η αίτηση έκδοσης του πυγμάχου συζητείται στον Άρειο Πάγο, ενώπιον του
οποίου ο εξαντλημένος πλέον αθλητής θέλει να εμφανιστεί και να αναπτύξει τα
επιχειρήματά του. Ένα από αυτά είναι το γεγονός ότι στη Γεωργία έχει ήδη
κηρυχθεί ανυπότακτος, λόγος για τον οποίο η σύμβαση «περί δικαστικής
συνδρομής» απαγορεύει την έκδοση εκζητουμενου. «Αν μου ζητηθεί να υπηρετήσω τη
θητεία μου στην Ελλάδα, θα το κάνω ευχαρίστως και υπερηφάνως για την καταγωγή
μου», λέει μέσα από το νοσοκομείο των φυλακών ο Πηλίδης.
Παρ’ όλα αυτά, παρά την εγκατάλειψή του από τους αθλητικούς παράγοντες που τον
έφεραν στην Ελλάδα όπως τουλάχιστον ο ίδιος ισχυρίζεται κάποιοι στη
Γεωργία κάνουν αγώνα προκειμένου να μην επιστρέψει εκεί. Φαίνεται πως
γνωρίζουν καλά τι τον περιμένει.
Ένας από αυτούς είναι ο αρχιανακριτής της Εισαγγελίας Συγκοινωνιών της
Γεωργίας, ο κ. Τ. Γκολετιάνι, ο οποίος εγγράφως απευθύνεται στον δικηγόρο του
αθλητή κ. Ν. Γαλεάδη και τον ενημερώνει πως το ένα αδίκημα που του αποδίδεται
έχει αμνηστευτεί με νόμο της 2ας Ιουνίου 1995, ενώ το δεύτερο «περί παράνομης
κατοχής όπλου» δεν είναι επιβεβαιωμένο, καθώς ο πυγμάχος είχε προμηθευτεί το
όπλο από την υπηρεσία της φρουράς της αγοράς που είχε δημιουργηθεί από το κράτος.
