Στη γλώσσα που καταλαβαίνουν...

Του Νότη Παπαδόπουλου  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/03/2012 20:07 |
Στη γλώσσα που καταλαβαίνουν...
Στη γλώσσα που καταλαβαίνουν...
«Δεν πτώχευσε μόνο δύο φορές κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα η Γερμανία αλλά τουλάχιστον τρεις. Η τρίτη το 1990. Ο τότε καγκελάριος Κολ αρνήθηκε να εφαρμόσει τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Η Συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανιών θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως μετά το 1990 κήρυξε μία οιονεί στάση πληρωμών. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη που δεν πήραν δεκάρα».
Τα σκληρά λόγια του Αλμπερντ Ριτσλ, του γερμανού καθηγητή στο London School of Economics από συνέντευξή του στο γερμανικό «Spiegel», περιγράφουν την αλήθεια για το παρελθόν της Γερμανίας. Μια αμαρτωλή αλήθεια που επισταμένως προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί η κ. Μέρκελ, κουνώντας μας με απειλητικό τρόπο το δάχτυλο.
Το μεταπολεμικό θαύμα της Γερμανίας βασίστηκε στη σκληρή δουλειά των Γερμανών. Αλλά και στην απόφαση των Συμμάχων, που της χάρισαν - υπό την πίεση των Αμερικανών - τα χρέη που είχε από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το οικονομικό θαύμα έφτασε στο αποκορύφωμά του τα τελευταία 10 χρόνια μέσω του ευρώ και των κλειδωμένων ισοτιμιών που έδωσαν πρωτοφανή ώθηση στη βιομηχανική Γερμανία εις βάρος των λιγότερο βιομηχανικών χωρών του Νότου: η γερμανική οικονομία επωφελήθηκε υπέρμετρα από την ευρωζώνη κερδίζοντας τεράστια ποσά από τις εξαγωγές της.
Αντί, λοιπόν, η ελληνική πολιτική ηγεσία και οι υπόλοιπες χώρες του Νότου να αντιμετωπίζουν τη Γερμανία με ενοχές λόγω των - πράγματι - αλόγιστων κρατικών δαπανών που έφεραν τις οικονομίες τους στην υπερχρέωση, ας θυμίσουν στη Γερμανία την πρόσφατη ιστορία της. Και τη στάση ανοχής που τήρησαν όλοι οι Ευρωπαίοι στις μεγάλες δυσκολίες της Γερμανίας κατά την επανένωσή της.
Ο μόνος τρόπος για να αρχίσει να ακούει τα επιχειρήματά μας η νεοφιλελεύθερη γερμανική ηγεσία είναι να τολμήσουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να βάλουν «φρένο» στις γερμανικές εξαγωγές και στη γερμανική αλαζονεία. Εξάλλου υπάρχουν πολλαπλές επιλογές στην Ευρώπη, οι οποίες μπορούν να αντικαταστήσουν τα γερμανικά προϊόντα που κατακλύζουν τις αγορές μας. Οπως υπάρχουν και εκατοντάδες ελληνικά προϊόντα - κυρίως στον τομέα τον τροφίμων - πολύ καλύτερα από τα αντίστοιχα γερμανικά, τα οποία θα πρέπει να αγκαλιάσουμε όλοι μας για να στηρίξουμε την οικονομία μας. Και να στείλουμε έτσι και το μοναδικό μήνυμα που καταλαβαίνει πραγματικά το Βερολίνο και η παρέα του κ. Ρέσλερ...
Γιάννης Λειβαδίτης
05/03/2012 11:02
Αυτά να τα διαβάσουν κάποιοι ανόητοι κατά ΣΥΡΙΖΑ πλευρά που διακηρύτουν πως να βγούν κυβέρνηση θα πάρουν από τη Γερμανία πολεμικές αποζημειώσεις. Οσο αφορά τις PORSCHE και τις BMW υπάρχουν πιο φτηνά αυτοκίνητα από άλλες χώρες.
Παναγιώτης Αγγελόπουλος
05/03/2012 10:23
Ας ανοίξουμε χωρίς αγκυλώσεις την ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας και θα δούμε πολύ περισσότερα από αυτά που σωστά επισημαίνετε. Θα δούμε τι συμφώνησαν οι τρεις ηγέτες τω τριών συμμαχικών δυνάμεων στη διάσκεψη του Πότσδαμ, οι Χάρι Τρούμαν, Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ιωσήφ Στάλιν, ηγέτης της ΕΣΣΔ και Ουίνστων Τσώρτσιλ αμέσως μετά την παράδοση άνευ όρων της Ναζιστικής Γερμανίας και τον τερματισμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Μόνο έτσι το ξαναλέω: χωρίς αγκυλώσεις! θα δούμε ποιοι δεν τήρησαν τη συμφωνία και γιατί? Είναι προφανές ότι θα διαπιστώσουμε ότι στόχος των Τρούμαν και Τσώρτσιλ δεν ήταν ο εκδημοκρατισμός της Γερμανίας όπως συμφωνήθηκε, αλά το μέσω για να δημιουργήσουνε προβλήματα στη ΕΣΣΔ. Έτσι οδήγησαν τα πράγματα, στη δημιουργία δύο κρατών και στην συνέχεια η συνεχόμενη πίεση οδήγησε στο τοίχος του Βερολίνου και της δύο Γερμανίες. Έτσι και η Ελλάδα αφού ήταν δεμένη άκριτα με τους «συμμάχους» που την «βοήθησαν» για την κατάληψη της εξουσίας με την εισβολή των Άγγλων που δεν δίστασαν να δοκιμάσουν της μπόμπες Ναπάλμ! Αυτονόητο δεν είναι ότι δεν μπορείς να ζητήσεις αποζημίωση από μια χώρα που η δικοί σου «σύμμαχοι» την βοηθούν και μάλιστα την στελεχώνουν με τους Ναζί εγκληματίες πολέμου που σε κατέστρεψαν? Ας μελετήσουμε χωρίς της Αγκυλώσεις: το συμπέρασμα θα είναι χρήσιμο.
Κωνσταντινος Γ
04/03/2012 16:19
Θυμισου τον Ακη, τον συντροφο Λαλιωτη, τους μεγαλοφοροφυγαδες, εκεινους που παιρνουν ακομα τις συνταξεις πεθαμενων συγγενων, τους γιατρους που χρηματιζονται, τις πεντε οικογενειες που λυμαινονται τηε ελλαδα και μετα πες μας για ενοχες και χαλια.
Καταναλωτής
04/03/2012 15:57
"... εκατοντάδες ελληνικά προϊόντα ... τα οποία θα πρέπει να αγκαλιάσουμε όλοι μας για να στηρίξουμε την οικονομία μας". Το επισημάνατε, είναι εύκολο, αποδίδει άμεσα, αλλά δεν το έχουμε χωνέψει καλά για να το κάνουμε πράξη. Και όχι μόνο στα τρόφιμα, και σε πολλά άλλα. Πρέπει να γίνει μεγαλύτερη καμπάνια από ιδιώτες περί αυτού (να κάτι χρήσιμο για τα ΜΜΕ), γιατί η κυβέρνηση ίσως δεν μπορεί να το κάνει επίσημα για ευνόητους λόγους. Οταν όμως προέρχεται από τους ίδιους τους πολίτες είναι αλλιώς.
νικος
04/03/2012 11:00
ποσο δικιο ειχε ο Μορεκενταου διαβαστε ιστορια να δειτε τι εχε πει για τη μεταπολεμικη Γερμανια και ΔΕΝ εγινε και νατα τωρα
Γιάννης Μαθιουδάκης
04/03/2012 10:42
Την ώθηση στην γερμανική οικονομία δεν την έδωσε μόνο το ευρώ και η κλειδωμένη, όπως λέτε, ισοτιμία του. Την έδωσαν κυρίως η απαράμιλλη ποιότητα, το πρωτοποριακό σχέδιο και το εξαίρετο σέρβις των βιομηχανικών τους προιόντων που ανάγκαζε τους λάτρεις της ποιότητας να τα αγοράζουν έστω κι' αν ήταν ακριβότερα.
Χαραλαμπος
04/03/2012 10:39
Είναι δώρο άδωρο να επιμενετε επ´αυτου του ζητηματος. Τα σπασμένα του δευτερου παγκόσμιου πολέμου τα πλήρωσε όλα ο γιανκης υπο τη προοπτικη να μας στεγάσει όλους στο ΝΑΤΟ. Οι γερμανοι οφειλουν καθε χρονο να κοβουν μια παχυλη επιταγη στο Ισραηλ και τερμα. Ο εθναρχης υπέγραψε το 1955 συμφωνία φιλίας με την Γερμανία που προέβλεπε αποζημίωση 120 εκ δολαρίων την δυνατότητα εξαγωγης εργατικού δυναμικού απο την Ελλάδα στην Γερμανία.
ανωνυμος
03/03/2012 20:27
δεν μας είπατε κ. Παπαδόπουλε τι ελληνικό προτείνετε να αγοράζουμε για να αντισταθμήσουμε τις Πόρσε και BMW?

όλες οι τελευταίες ειδήσεις

Tα βαγόνια του μετρό πάνε μόνο μπροστά. Αλλά η περίπτωση της Αττικό Μετρό ΑΕ δείχνει ότι η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μια πολιτικο-οικονομική αδράνεια...