Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, λέει το αφρικάνικο παραμύθι, όλα τα ζώα τρέχουν να ξεφύγουν από τη φωτιά εκτός από ένα κολιμπρί, το οποίο παίρνει μια σταγόνα νερό στο ράμφος του και τη ρίχνει στη φωτιά.
«Είσαι τρελός, δεν θα σταματήσεις την πυρκαγιά», του λέει ένα ζώο. «Το ξέρω», απαντά το κολιμπρί, «όμως κάνω αυτό που μου αναλογεί».

Από το παραμύθι αυτό, ο Γάλλος αγρότης Πιέρ Ραμπί ονόμασε Κολιμπρί το κίνημά του, το οποίο καλεί σε μια ειρηνική εξέγερση των ανθρώπων «για να συνειδητοποιήσουμε το ασυνείδητο», για να ξεπεράσουμε τον «πολιτισμό των μηχανών εσωτερικής καύσης», για να διαφύγουμε από το «επισιτιστικό τσουνάμι. Δεν διαβάζω πια πολλά πράγματα, ξέρετε όμως ότι το ουσιώδες μέρος του περιβαλλοντικού κινδύνου είχε περιγραφεί πολύ νωρίς μετά τον πόλεμο Νουβέλ Ομπσερβατέρ;» λέει. Και επικαλείται τον «Πλανήτη της λεηλασίας» που είχε γράψει ήδη το 1948 ο Φαίρφιλντ Όσμπορν, ο οποίος συνέκρινε τον άνθρωπο με μια «νέα γεωλογική δύναμη»· ή τη «Σιωπηλή Άνοιξη» της Ρέιτσελ Κάρσον, της Αμερικανίδας ζωολόγου και βιολόγου που κατήγγελλε ήδη από το 1962 τις καταστροφές που προκαλούν το DDΤ και τα φυτοφάρμακα.

Ο Πιέρ Ραμπί γεννήθηκε το 1938 στην Αλγερία που ήταν τότε γαλλική αποικία. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν 4 ετών και ο πατέρας του, σιδεράς, μουσικός και ποιητής, τον παρέδωσε σε ένα ζευγάρι Γάλλων, έναν μηχανικό και μια δασκάλα, με τον όρο να τον αναθρέψουν ως καλό μουσουλμάνο. Όμως στα 16 του ο Πιέρ ασπάστηκε τον χριστιανισμό και λίγο αργότερα έφυγε για να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Εκεί δούλεψε ως εργάτης και παντρεύτηκε τη Μισέλ. Το 1960 αποφάσισαν να γίνουν αγρότες και έφυγαν για την Αρντές, παρά τις αντιρρήσεις της αγροτικής τράπεζας που δεν τους έδινε δάνειο- «δεν θέλουμε να σας βοηθήσουμε να αυτοκτονήσετε», τους έλεγαν. «Ζήσαμε εκεί 13 χρόνια χωρίς ηλεκτρικό με τη γυναίκα μου τη Μισέλ και μετά με τα πέντε παιδιά μας. Όμως είχαμε τη χαρά να χτίζουμε λίγο λίγο την ελευθερία μας», λέει ο Ραμπί. «Ο πολιτισμός της μισθωτής εργασίας βρίσκεται σε σύγχυση», προσθέτει. «Ο κύκλος του κλείνει και τα εισοδήματα από την κοινωνική πρόνοια (κατώτερος μισθός, επιδόματα...) δεν μπορεί να διευρύνονται αιωνίως». Στο πλαίσιο αυτό, η οργάνωση Κολιμπρί δημιουργεί ένα δίκτυο «οάσεων»- την οικολογική τοποθεσία των Αμανέν στο Ερώ, το ορθόδοξο μοναστήρι του Σολάν που παράγει βιολογικό κρασί και έκανε τον πατριάρχη της Ρουμανίας να στρέψει τις 400 ρουμανικές μονές στη βιολογική γεωργία. «Πρέπει να ακούμε τον άνθρωπο αυτόν», λέει για τον Πιέρ Ραμπί ο οικολόγος Νικολά Υλό και προλογίζει το βιβλίο του Ραμπί «Μανιφέστο για τη Γη και τον Ανθρωπισμό». Η λογική του κολιμπρί είναι ακλόνητη...