Ποιος μπορεί να έχει ίσως και περισσότερο άγχος από τους πολιτικούς, που σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο… καίγονται και σιγολιώνουν και για το αποτέλεσμα της κάλπης μαραζώνουν; Η απάντηση είναι μάλλον απλή. Είναι οι δημοσκόποι, που για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια παίζουν την αξιοπιστία τους. Υπήρξαν περιπτώσεις στις οποίες απέτυχαν παταγωδώς στις προβλέψεις τους κι αυτό σήκωσε θύελλα αντιδράσεων, κατόπιν εορτής βέβαια.
Τα ερωτήματα ήταν πάντα πολλά. Οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις – που πλέον είναι πάρα πολλές και σε τακτά χρονικά διαστήματα – όντως ερμηνεύουν με ακρίβεια τις διαθέσεις της κοινής γνώμης; Γιατί υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι κάποιες από τις δημοσκοπήσεις επιχειρούν με τα αποτελέσματά τους να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Κι αν ισχύει αυτό, αν και εφόσον, είναι άραγε ένα είδος νόθευσης του πολιτικού ανταγωνισμού; Επιπλέον, υπάρχει η άποψη ότι τα πολιτικά κόμματα έχουν επιρροή σε εταιρείες δημοσκοπήσεων, οπότε παρατηρείται το φαινόμενο ο ερευνητής να είναι και σύμβουλος αυτών για τους οποίους μετρούν!
Κι από την άλλη, πόση σαφήνεια και εγκυρότητα μπορεί να έχει μια «φωτογραφία της στιγμής», που ίσως να είναι διαφορετική σε κάποια επόμενη;
Προφανώς ισχύει και το άλλο, επίσης σοβαρό. Κάποιοι δεν λένε την αλήθεια όταν τους ρωτά μια εταιρεία, κάποιοι επιλέγουν να κάνουν ακόμα και πλάκα, οπότε το σύστημα μπερδεύεται πολύ.
Κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε σφοδρές επιθέσεις σε συνεργάτες του που του έλεγαν να λάβει υπόψη του τους δημοσκόπους – λίγους τότε – ενώ το ίδιο ίσχυε και για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τον έπεισαν μια φορά να ακούσει έναν ειδικό Γάλλο ενόψει των δημοτικών εκλογών. Εκείνος του είπε ότι θεωρείται δεδομένη η επικράτηση της Μελίνας Μερκούρη, και τελικά, όταν κέρδισε τον Δήμο ο Αντώνης Τρίτσης με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, ο Ανδρέας τους διαολόστειλε!
Αλλά και τώρα, στο σήμερα, πολλά πράγματα δημιουργούν απορίες. Υπάρχουν δημοσκοπήσεις που δίνουν στη Νέα Δημοκρατία ποσοστό που αγγίζει το 30%, ενώ κάποιες άλλες την τοποθετούν κοντά στο 25%. Η απόκλιση είναι τεράστια! Το συν-πλην 5% είναι ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σκηνικό που αγγίζει το όριο της τρέλας.
Επίσης, η εκτίμηση ψήφου και η πρόθεση ψήφου πάντα είναι κάτι ασαφές και εγκυμονεί κινδύνους ως προς την ακρίβειά της.
Πάντα κάποιοι μένουν ικανοποιημένοι με τη… φωτογραφία στιγμής, κάποιοι διαμαρτύρονται έντονα όπως ο Αλέξανδρος Αλεξανδράκης, υπεύθυνος επικοινωνίας οργανωτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, που υποστήριξε δημόσια ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι όργανα αναξιοπιστίας και ότι η κυβέρνηση μέσω αυτών χειραγωγεί τους πολίτες.
Προφανώς έχει ξεκινήσει ο πόλεμος εντυπώσεων, αφού είναι καταγεγραμμένη και η άποψη του Νίκου Ανδρουλάκη, καυτή, σαν τις θερμοκρασίες των ημερών.
«Κάποιοι δεν κάνουν δημοσκοπήσεις. Κάνουν χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Και την απάντηση θα τους τη δώσει ο ελληνικός λαός την ημέρα των εθνικών εκλογών, όπως έγινε και στο παρελθόν. Στις τελευταίες εκλογές, κάποιοι “φούσκωναν” τεχνηέντως τον ΣΥΡΙΖΑ για να συσπειρωθεί η Νέα Δημοκρατία. Βολευόταν και ο ένας και ο άλλος. Το αποτέλεσμα ήταν εμείς να πάμε σε εκλογές με το επιχείρημα “θα καταρρεύσετε”! Τελικά κατέρρευσε κάποιος άλλος και όχι εμείς. Για μένα, το να βγαίνουν δημοσκοπήσεις που τις ίδιες ημέρες, δείχνουν διαφορά 7% στα ποσοστά ενός κόμματος, νομίζω ότι είναι προκλητικό και σκανδαλώδες».
Είναι φανερό ότι η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της Μαρίας Καρυστιανού μπέρδεψε πολύ τα πράγματα και ανακάτεψε και τις δημοσκοπήσεις. Αποτέλεσμα; Πολλοί κρατάνε μικρό καλάθι και περιμένουν. Ως τότε, την ώρα της κάλπης, θα ακούσουμε πολλές φωνές. Πάντως μόνο η… Πυθία είχε καταφέρει να μην την αμφισβητούν. Ελεγε ένα «ήξεις, αφήξεις ου, εν πολέμω θνήξεις» και καθάριζε με… δημιουργική ασάφεια!
