Δεν ξέρω αν όλες οι περιπτώσεις που τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί η εισαγγελέας είναι έκφραση πελατειακής σχέσης πολιτικών με πολίτες. Δεν είμαι καν σε θέση να το ορίσω, όπως άλλωστε κανείς δεν μπορεί. Ισως, όντως, σε κάποιες περιπτώσεις, οι πολιτικοί να ζητούν από υπαλλήλους του ΟΠΕΚΕΠΕ να παραβούν τον νόμο. Να κάνουν δηλαδή τα ρουσφέτια τους εν γνώσει τους ότι κοροϊδεύουν το κράτος και την Ευρώπη, ότι δηλαδή ζητούν από υπαλλήλους να συμπεριφερθούν παρατύπως (δεν γράφω παράνομα, επειδή δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια – αυτά όταν κάποια στιγμή αποφασίσει η δικαιοσύνη, αφού καταλαβαίνω ότι οι υποθέσεις που έχει τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί η εισαγγελέας θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη).
Είμαι από τους πρώτους που φώναζα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ – αφού όμως, προηγουμένως, είχε αναδειχτεί το θέμα στη Βουλή: το πρώτο σχετικό σημείωμα, με τίτλο «ΟΠΕΚΕΠΕ και ξερό ψωμί», είχε δημοσιευτεί στις 28 Νοεμβρίου 2024. Ηδη, πάντως, είχαν αναδειχτεί τα προβλήματα με τον συγκεκριμένο οργανισμό και, ακόμα κι αν τότε παρενέβαινε πιο δυναμικά η πολιτική ηγεσία, και πάλι θα ήταν αργά. Ωστόσο, μην κάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα όταν ακούμε το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η προσπάθεια Ελλήνων να επωφεληθούν από ευρωπαϊκά κονδύλια, ανέλεγκτα και συχνά ανεξέλεγκτα, είναι παλιά – και αν θέλετε να καταλάβετε πώς παίζεται το παιχνίδι δείτε την ταινία «Μπραζιλέιρο» του Σωτήρη Γκορίτσα, είναι ταυτόχρονα ωμή κι αστεία.
Η διαχρονικότητα του πελατειακού κράτους, βεβαίως, δεν είναι δικαιολογία για την επιβίωσή του σήμερα, επί μιας αποδεδειγμένα μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης η οποία προσπάθησε, και κατάφερε, να μας λυτρώσει από χρόνιες παθογένειες. Το λιγότερο κράτος, λιγότερο όμηροι του Δημοσίου είναι μερικά από τα επιτεύγματά της. Το ότι οι συντάξεις των πολιτών βγαίνουν σε λίγους μήνες, είναι ένα ακόμα. Ακόμα και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που είναι δεδομένο ότι εξυπηρετούσε μια πελατεία αγροτών οι οποίοι διά της περιβόητης τεχνικής λύσης δήλωναν ανύπαρκτες εκτάσεις και ανύπαρκτα εκτρεφόμενα ζώα, όταν ζόρισαν πολύ τα πράγματα η κυβέρνηση τον κατάργησε. Μάλιστα, την κατάργησή του δεν υποστήριξε η αντιπολίτευση, που σήμερα σκίζει τα ρούχα της για τις πελατειακές σχέσεις πολιτικών με πολίτες. Πώς γίνεται, λοιπόν, να κατηγορούν το ρουσφέτι πολιτικοί χώροι που δεν ψήφισαν την κατάργησή του, είναι ένα ακόμα παράδοξο του ηθικολογικού τρόπου με τον οποίο πολιτεύεται η ελληνική αντιπολίτευση, μεσαία, μικρή και ελάσσων.
Οπως και να ‘χει, πάντως, οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που πλήττουν τη ΝΔ δίνουν ακόμα μια φορά την ευκαιρία να πληγεί ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Κάποια από τα πλήγματα ήταν ανορθολογικά και εύκολα αντιμετωπίσιμα – η απείθεια, π.χ., στα περιοριστικά μέτρα καραντίνας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid. Κάποια άλλα, στηρίχτηκαν σε ψέματα, φήμες και στη συγκίνηση – όπως το κίνημα «Οξυγόνο» με θέμα το δυστύχημα στα Τέμπη. Παρά τις κυβερνητικές παλινωδίες, και το κίνημα αυτό κατέπεσε και η συγκίνηση εξανεμίστηκε όταν αναδείχτηκαν τα ψέματα που την τροφοδότησαν. Η οχλαγωγία γύρω από τη δίκη των Τεμπών, που ήδη άρχισε, αρχίζει να δείχνει τις πραγματικές προθέσεις όσων κρύφτηκαν πίσω από το συναίσθημα – και επιτέλους επιτρέπει στις δομές του κράτους να αντεπιτεθούν νομίμως σε όσους απεργάζονται την αποσταθεροποίηση.
Το νέο πλήγμα, παρότι επιτρέπει την ανάσυρση της ηθικολογίας περί γενικευμένης διαφθοράς, δίνει τη δυνατότητα στον Πρωθυπουργό να αντεπιτεθεί, πολιτικά, κατά του πελατειακού κράτους, και ηθικά, κατά των θυλάκων του παλαιοκομματισμού και στο ίδιο του το κόμμα. Αν φτάνει η αντεπίθεση αυτή θα φανεί σε λίγους μήνες, στις εκλογές.
Λησμόνει Πειναλέων
– Λησμόνει, Πειναλέων, διότι όστις λησμονεί δεν ενθυμείται πλέον.
Τη σκωπτική φράση του Μποστ φαίνεται ότι θυμούνται διάφοροι περί τον Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα, σε σχέση με τη διακυβέρνηση του ανθρώπου που συνέβαλε όσο κανείς στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και, σήμερα, αφού απέτυχε το ριμπράντινγκ του ως κεντρώου, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει κόμμα που θα θυμίζει τις παλιές του δόξες. Ο τελευταίος που τη θυμήθηκε, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό One, ήταν ο ολετήρας της εκπαίδευσης και ιδίως της τεχνικής εκπαίδευσης, Κώστας Γαβρόγλου.
Ο τελευταίος υπουργός Παιδείας του Τσίπρα ισχυρίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ο πρωθυπουργός του 2015 και η ηγετική ομάδα του τότε κυβερνώντος κόμματος στο δημοψήφισμα ήταν 100% με το Μένουμε Ευρώπη! Πολύ συνωστισμό διαπιστώνω το τελευταίο διάστημα γύρω από το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη». Ολοι ξαφνικά έχουν γίνει Μένουμε Ευρώπη. Και τελικά μόνο όσοι εργάστηκαν το 2015 για ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που διεκδικούσε τη σωτηρία της χώρας στην ΕΕ (θυμάμαι πάντα τον αξέχαστο φίλο Δημήτρη Τριανταφυλλίδη), και λούστηκαν το υβρεολόγιο των νενέκων, των γερμανοτσολιάδων, των ευρωλιγούρηδων και ό,τι άλλο, δεν θα τολμούν στο μέλλον να ισχυριστούν ότι ήταν «Μένουμε Ευρώπη». Λησμόνει λωτοφάγε Πειναλέων…
