Θα μπορούσε να είναι μια έκκληση, αλλά η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι αυτή. Θα μπορούσε να είναι ένα όνειρο, αλλά δεν υπογράφει δα εδώ κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ! Ας το πούμε λοιπόν με τη μορφή του «What if»: τι θα συνέβαινε αν σήμερα, ειδικά σήμερα, για λόγους πρωτίστως συμβολικούς αλλά και βαθιά ουσιαστικούς, όλες οι πλευρές που εμπλέκονται στο δράμα αποφάσιζαν να απόσχουν από δημόσιες αντιπαραθέσεις και να αφήσουν απερίσπαστους τους δικαστές να ξεκινήσουν μια από τις κρισιμότερες δίκες της Μεταπολίτευσης; Αν πετύχαινε αυτό το πείραμα, μάλιστα, θα μπορούσε να παραταθεί και για άλλη μία μέρα, κι ύστερα άλλη μία, και σιγά-σιγά να χτιστεί ένας πολιτικός πολιτισμός που τον έχει τόσο ανάγκη αυτή η χώρα.
Οσοι πιστεύουν ότι η δυσπιστία είναι δικαιολογημένη και η ένταση αναπόφευκτη έχουν ασφαλώς ισχυρά επιχειρήματα. Στην πλευρά αυτών που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, είναι πολλοί εκείνοι που βλέπουν μια κυβέρνηση προκλητική και μια Δικαιοσύνη υποτελή. Στο πρώτο έχουν δίκιο, στο δεύτερο άδικο. Από την πρώτη στιγμή που εκτυλίχθηκε η τραγωδία των Τεμπών, η κυβέρνηση κράτησε μια στάση από αδέξια και φοβική ως αλαζονική και επιθετική. Το περίφημο «μπάζωμα» μπορεί να μην ήταν σκόπιμο, αλλά έγινε. Το «ανθρώπινο λάθος», κεντρικό σημείο του κυβερνητικού αφηγήματος, μπορεί να ήταν η βασική αιτία της καταστροφής, αλλά αν υπήρχε η κατάλληλη τεχνολογία το λάθος αυτό δεν θα είχε πιθανότατα αποβεί μοιραίο και για την απουσία της τεχνολογίας αυτής υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Το ξυλόλιο μπορεί να ήταν μύθος, αλλά 27 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί και οι συγγενείς τους δικαιούνται να μάθουν το γιατί.
Τώρα, όμως, είναι η ώρα της Δικαιοσύνης. Και όπως έδειξε η δίκη της Χρυσής Αυγής, αλλά και ο τρόπος που αντιμετώπισε ένα Μονομελές Πλημμελειοδικείο το σκάνδαλο των υποκλοπών, «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας». Το αν η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη μπορεί να είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου, αλλά μια δημοκρατία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σ’ αυτήν.
Η κυβέρνηση, πάλι, παρακολούθησε μια προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης της τραγωδίας και ορθώς την κατήγγειλε, μολονότι και η ίδια ως αντιπολίτευση δεν έκανε κάτι πολύ διαφορετικό στην περίπτωση μιας άλλης τραγωδίας, στο Μάτι. Τα έχει αυτά η πολιτική. Η διαδρομή που ακολούθησε η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών δικαίωσε όσους έβλεπαν από την πρώτη στιγμή με καχυποψία τον τρόπο που εκφραζόταν και κινούνταν, όμως η απονομή δικαιοσύνης αποτελεί απαίτηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, όχι ενός. Και η οργή από τα εμπόδια που ετίθεντο κατά καιρούς σε αυτή τη διαδικασία εκδηλώθηκε με πολύ περισσότερους τρόπους από την ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος, ένας εκ των οποίων ήταν η πραγματοποίηση μαζικών διαδηλώσεων.
Αλλά τώρα είναι η ώρα της Δικαιοσύνης. Και 57 πρόσωπα στο συλλογικό μας φαντασιακό ζητούν πάνω απ’ όλα σεβασμό.
