Τις προάλλες ήμουν σε μια παρέα που συζητήθηκε η δήλωση του Πρωθυπουργού πως η Ελλάδα θα εξετάσει την αξιοποίηση μικρών αρθρωτών πυρηνικών αντιδραστήρων για την παραγωγή ενέργειας. Η Ευρώπη μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα το 2011 είχε αποφασίσει να μειώσει στο 15% περίπου τη συμμετοχή των πυρηνικών στο ενεργειακό μωσαϊκό της. Η Γερμανία εγκατέλειψε τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα: την ολική σχεδόν εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Η Γαλλία από την άλλη δεν κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση αλλά διατήρησε τους αντιδραστήρες της, εξακολουθώντας να διατηρεί χαμηλές τιμές αγοράς ενέργειας για τους καταναλωτές, χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, να καλύπτει περί το 70% των ενεργειακών της αναγκών από τα πυρηνικά και να αποτελεί επίσης τον μεγαλύτερο εξαγωγέα ηλεκτρικής ενέργειας της ΕΕ.
Εντυπωσιακό, έτσι; Στην παρέα μου τα αίματα είχαν ανάψει κι όλοι συζητούσαν έντονα για το πόσο λάθος ήταν η δήλωση Μητσοτάκη και πόσο κακό και ριψοκίνδυνο πράγμα είναι τα πυρηνικά. Λογικό. Η λέξη «πυρηνικά» έχει ταυτιστεί φυσικά με τις βόμβες που έριξαν οι ΗΠΑ στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, έχει ταυτιστεί με το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας επί ΕΣΣΔ και με το ατύχημα στη Φουκουσίμα.
Η αλήθεια είναι πως έτεινα στη συζήτηση να συμφωνήσω με τους φίλους μου. Τα δεδομένα όμως παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα. Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών, η πυρηνική ενέργεια είναι από τις πλέον ασφαλείς και καθαρές μορφές ενέργειας. Παράλληλα παραθέτει το ΚΕΦΙΜ τους λόγους για τους οποίους η συζήτηση μας αφορά όλους, σταχυολογώντας πως η ενέργεια που παράγεται από τετοιους αντιδραστήρες είναι καθαρή, ασφαλής, αξιόπιστη, πως η παραγωγή ενέργειας είναι σταθερή, ότι οι νέοι αυτοί αντιδραστήρες είναι μικροί και ευέλικτοι, ότι εκτός από ηλεκτροπαραγωγή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγή υδρογόνου, παροχή θερμότητας στη βιομηχανία ή αφαλάτωση νερού και πως θα ενισχυθεί η ενεργειακή ασφάλεια της χώρας.
Μια μακροπρόθεσμη ενεργειακή πολιτική πρέπει να ακολουθήσει εντατικής συζήτησης που θα περιλαμβάνει όλες τις διαθέσιμες επιλογές και θα στηρίζεται σε δεδομένα. Ανέφερα τα παραπάνω δεδομένα στους φίλους μου, οι φίλοι μου όμως φοβούνται αν το κράτος μας θα διασφαλίσει τις προϋποθέσεις ασφαλείας τέτοιων εγκαταστάσεων. Ζούμε άλλωστε σε σεισμογενή περιοχή. Δεν είχα απάντηση σε αυτό. Αλλωστε πόση εμπιστοσύνη να έχω κι εγώ σε ένα κράτος στο οποίο το 2023 δυο τρένα κινούνταν μετωπικά για 12 λεπτά μέχρι να συγκρουστούν;
