Η υπόθεση είναι ανατριχιαστική όπως οι πύραυλοι στον πόλεμο και, λόγω της κατάληξης, προκαλεί σοκ και δέος! Ο θάνατος από εγκεφαλικό της 57χρονης εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη είναι ένα τεράστιο καρφί στην κοινωνία, η οποία σε πάμπολλες περιπτώσεις σφυρίζει αδιάφορα σε μια χώρα όπου τα «θαύματα» κρατάνε τρεις μέρες και μετά σιωπή ή λήθη.
Λίγο πριν τον θάνατό της, η άτυχη γυναίκα είχε καταγγείλει – στις 6 Φεβρουαρίου – με τρισέλιδη αναφορά ακραίες και επιθετικές συμπεριφορές μέσα στην τάξη που δίδασκε! Οχι απλά, όχι αστεία πράγματα.
Δηλαδή, για να καταλάβουμε, τα φαντάστηκε όλα αυτά η γυναίκα;
«Ενώ βρισκόμουν στην έδρα και δίδασκα, η μαθήτρια […] μου εκσφενδόνισε πλαστικό μπουκάλι, γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα μου. Η […] έκανε επίδειξη των οπισθίων της σε όλη την τάξη καθ’ όλη την ώρα του μαθήματος, ενώ δήλωσε ρητά ότι η στάση της αυτή είχε σκοπό να δείξει πως δεν υπολογίζει κανέναν, και ειδικότερα εμένα. Ο […] έσερνε τα θρανία και χτυπούσε τις καρέκλες στο πάτωμα με αποτέλεσμα να σπάσει η πλάτη μιας καρέκλας και με έβριζε με αχαρακτήριστα λόγια. Ο […] παρέμενε συνεχώς όρθιος και έβγαζε κραυγές ζώων. Η […]
με απείλησε ότι θα με δείρει και κατόπιν με έσπρωξε δύο φορές, και τη δεύτερη με δύναμη με έριξε στην καρέκλα του καθηγητή…».
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Η καθηγήτρια είχε παραπεμφθεί σε υγειονομική επιτροπή με την κατηγορία της πνευματικής ανικανότητας να ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα. Μετά την παραπομπή η γυναίκα υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε σε ΜΕΘ.
Ξαναρωτάμε: Τα φαντάστηκε όλα αυτά; Γιατί ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων με ανακοίνωσή του κάνει λόγο για
«δημόσια διακίνηση ισχυρισμών και σχολίων που επιχειρούν να αποδώσουν ευθύνες για το τραγικό αυτό γεγονός σε μαθητές, γονείς και μέλη της κοινότητας, χωρίς καμία απολύτως τεκμηρίωση, οδηγώντας σε αδικαιολόγητη δημόσια Στοχοποίηση ανήλικων μαθητών, των οικογενειών τους και των εκπαιδευτικών».
Στοχοποίηση; Τότε τι είναι αυτά που κατήγγειλε συνάδελφός της;
«Τα τελευταία χρόνια είχε να αντιμετωπίσει αγρίμια και όχι παιδιά. Υπήρχαν μαθητές που την κορόιδευαν, μιμούνταν κραυγές ζώων μέσα στην τάξη, της πετούσαν κουτιά με χυμό, κακάο και νερό ενώ την έκλειναν και μέσα στην τάξη, βάζοντας θρανία στην πόρτα…».
Κι είπε και το άλλο. Επώνυμα, εμφανίζοντας το πρόσωπό της στην τηλεόραση:
«Πολλοί εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Το μπούλινγκ των μαθητών προς τους δασκάλους συχνά δεν ερευνάται όσο θα έπρεπε και οι εκπαιδευτικοί μένουν χωρίς στήριξη, ενώ όλοι επικεντρώνονται στο μπούλινγκ που γίνεται από τους καθηγητές στα παιδιά».
Οχι ένας, τρεις εισαγγελείς πρέπει να ερευνήσουν την υπόθεση. Να πέσει άπλετο φως για να δούμε αν τα σχολεία – γενικώς – μετατρέπονται πολλές φορές σε θηριοτροφεία ή όλα όσα ακούγονται κατά καιρούς είναι μυθεύματα.
Αλλά για σιγά. Ολοι ξέρουν – και σιωπούν, δίχως να κάνουν αυτά που πρέπει – ότι πολλοί μαθητές – γενικώς – είναι ανεξέλεγκτοι και με σοβαρές παραβατικές συμπεριφορές. Κάποιες αντιμετωπίζονται, κάποιες περνάνε εντελώς απαρατήρητες «γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τόσα θηρία», όπως λένε οι ίδιοι οι καθηγητές.
Φτάσαμε λοιπόν εκεί. Ο καθηγητής να φοβάται τον μαθητή. Να δέρνονται μπροστά τους και να γυρίζουν την πλάτη για να μην μπλέξουν. Το ίδιο κάνουν και διευθυντές. Γιατί αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια.
Το έχουμε ξαναπεί. Αν οι γονείς δεν ασχοληθούν ΣΟΒΑΡΑ με τα παιδιά τους, αν δεν είναι από πάνω τους και κινούνται ανεξέλεγκτα, θα φτάσουμε στο σημείο να υπάρχουν σχολεία χωρίς καθηγητές. Η κοινωνία που κλείνει τα μάτια δεν έχει μέλλον…
