Είναι τόσο αναμενόμενο, που πλέον δεν προκαλεί καν εντύπωση. Ομως προκαλεί πάντα θυμό, ίσως και θυμηδία. Διότι αυτή τη φορά τα κρούσματα ήταν απανωτά. Η αρχή έγινε με τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Τη στιγμή που οι δρόμοι του Καράκας πλημμύριζαν από πολίτες που γιόρταζαν την απαλλαγή τους από έναν δικτάτορα, η εγχώρια αριστερή «διανόηση», οι «ευαίσθητοι» ανθρωπιστές θρηνούσαν για την «καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου σε ένα ανεξάρτητο κράτος». Για την οποία, βέβαια, «καταστρατήγηση», ουδεμία στενοχώρια επέδειξαν όταν η Χαμάς εισέβαλε σε ένα φεστιβάλ μουσικής ενός ανεξάρτητου κράτους και κατέσφαξε αθώους πολίτες ή για την «καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου» κατά τη ρωσική εισβολή σε ένα επίσης «ανεξάρτητο κράτος».
Ηταν τότε, Απρίλιο του 2002, που οι φλογεροί αντιιμπεριαλιστές «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες ήταν «με τον άνθρωπο» και ο Σαββόπουλος που πάσχιζε να οργανώσει μία συναυλία συμπαράστασης στον ουκρανικό λαό είχε επισημάνει σκωπτικά: «Αγαπούμε κι εμείς την ειρήνη, τον άνθρωπο κ.λπ. και οφείλουμε σαν ενήλικοι, όχι σαν αιώνιοι έφηβοι, (…) να κατονομάζουμε τον εκάστοτε βομβαρδιστή της ειρήνης, του ανθρώπου, των λαών». Σχεδόν 4 χρόνια μετά, ο Νιόνιος δεν μένει πια εδώ, αλλά παραμένει η υποκρισία.
Ο λαός του Ιράν εξεγέρθηκε εναντίον του αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος με αφορμή την οικονομία, όμως γρήγορα το αίτημα για ελευθερία υπερέβη τα οικονομικά αιτήματα. Τα διεθνή δίκτυα μετέδιδαν σκηνές άγριας εξέγερσης, ενώ τον γύρο του κόσμου κάνουν φωτογραφίες γυναικών που ανάβουν τσιγάρο από φλεγόμενες φωτογραφίες του Χαμενεΐ. Κι όμως, μαχητικές φεμινίστριες που βγάζουν πύρινους λόγους για να κατοχυρωθεί νομικά ο όρος «γυναικοκτονία», δεν επιδεικνύουν την παραμικρή μαχητικότητα για τα δεινά των μουσουλμάνων γυναικών από το φονικό καθεστώς των αγιατολάδων. «Ευαίσθητοι» καλλιτέχνες, σελέμπριτι, ινφλουένσερ, το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», όλοι έχουν επιδοθεί σε μία εκκωφαντική αφωνία. Οπως εκείνη που είχαν επιδείξει όταν η αστυνομία ηθών της χώρας είχε δολοφονήσει την 22χρονη Μασχά Αμινί επειδή προεξείχαν λίγες τρίχες από τη μαντίλα. Κανένα march to Iran δεν διοργάνωσαν οι «ευαίσθητοι ανθρωπιστές», σε καμία συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν μετείχαν έξω από την πρεσβεία του Ιράν.
Την ώρα που το θεοκρατικό καθεστώς δολοφονεί χιλιάδες πολίτες και επιχειρεί να φιμώσει κάθε αντικαθεστωτική φωνή με διακοπή του Διαδικτύου, η αριστερή «διανόηση» που τόσο δραστήρια ήταν το τελευταίο διάστημα με τον πόλεμο στη Γάζα, δεν σπαταλά ούτε τουίτ για να σταθεί στο πλευρό των εξεγερμένων Ιρανών λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα.
Μία εντυπωσιακή αδιαφορία από τάχα «προοδευτικούς» που φιλτράρουν τα γεγονότα μέσα από το πρίσμα των προσωπικών τους ιδεοληψιών, τυφλωμένοι από τα αντιδυτικά τους αντανακλαστικά.
Ο πλανήτης περιμένει με κομμένη την ανάσα τη μαρτυρική εκτέλεση του 26χρονου Εφράν Σολτανί με δημόσιο απαγχονισμό με γερανό (μία αργή και επώδυνη μέθοδος εκτέλεσης), αλλά κανένας #freeGaza ακτιβιστής με καφίγια δεν οργανώνει καραβάνια αλληλεγγύης και φλοτίλες προς την περιοχή. Εγκλωβισμένοι στα ιδεολογικά τους συμπλέγματα, τρέμουν μήπως η εκ μέρους τους καταδίκη του αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος εκληφθεί ως έμμεση στήριξη στο Ισραήλ.
Προκλητικά απόντες για μία ακόμα φορά από τον συλλογικό Δυτικό αγώνα απέναντι σε ανελεύθερα καθεστώτα, καταλήγουν με τη σιωπηρή τους ανοχή να στηρίζουν εν τέλει ένα καθεστώς του οποίου ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί σε ένα κρεσέντο σουρεαλισμού, ώστε να κατευνάσει τον Τραμπ, διαβεβαίωσε ότι «σήμερα και αύριο δεν θα γίνουν απαγχονισμοί».
Ευτυχώς, όπως έγραψε σε ένα από τα πολλά εξαιρετικά του σκίτσα ο Αρκάς, «όσο κι αν τη μισούν, η Δύση δεν έφτασε στη δύση της. Εχει πολλή αλήθεια με το μέρος της».
