Αρκεί κανείς να έβλεπε από κοντά το χαμόγελο του Τζο Αρλάουκας, legend της Ευρωλίγκας (με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης), που τα τελευταία χρόνια έχει βασικό ρόλο στη διοργάνωση με μεταδόσεις των μεγαλύτερων αγώνων, όταν ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά στα δημοσιογραφικά του Telecom Athens Center σε κάθε διάλειμμα του μεγάλου αγώνα.
Φυσικά και είχε έρθει στην Αθήνα για το κορυφαίο ντέρμπι της Ευρώπης, αν θέλετε το μεγαλύτερο παιχνίδι μπάσκετ στον κόσμο μετά το ΝΒΑ! Ναι, δεν είναι υπερβολή και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ίδια η Ευρωλίγκα το έβαλε στους πρώτους αγώνες στην αυγή του 2026, όπως πριν από δύο χρόνια το είχε τοποθετήσει στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος (δεδομένου ότι πλέον δεν γίνεται κλήρωση, αλλά ορισμός του προγράμματος αγώνων).
«Ξέρεις ποιο πράγμα έχω μετανιώσει στην καριέρα μου. Που δεν έπαιξα ποτέ στον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό για να ζήσω αυτή την ατμόσφαιρα», παραδέχτηκε σε δήλωσή του στο Sport FM ο αμερικανός θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, που είχαμε γνωρίσει πρώτη φορά για τα καλά στον τελικό του 1995 στη Σαραγόσα όπου δίδυμο με τον Σαμπόνις είχαν οδηγήσει τη Ρεάλ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον ευρωπαϊκό θρόνο κόντρα στον Ολυμπιακό του αείμνηστου Γιάννη Ιωαννίδη.
Αυτός ο παίκτης λοιπόν, που έχει ζήσει τα πάντα, από ΗΠΑ μέχρι Ευρώπη, κάθε φορά βγάζει το καπέλο στα «αιώνια» ντέρμπι τα οποία ιδιαίτερα στην Ευρώπη έχουν και άψογη ατμόσφαιρα στις εξέδρες, τόσο στο ΣΕΦ όσο και στο ΟΑΚΑ. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πλησιάζει και το ελληνικό πρωτάθλημα σε ανάλογες ευρωπαϊκές συμπεριφορές στην εξέδρα με εξαίρεση πάντα τα υβριστικά συνθήματα, που παραμένουν – δυστυχώς – διαχρονικά. Εντάξει είπαμε, δεν μπορεί να γίνουν και εκκλησία τα γήπεδα.
Οι άνθρωποι της Ευρωλίγκας, έπειτα από ένα ακόμα τεράστιο ντέρμπι που έσπασε τα κοντέρ της τηλεθέασης (και ευρωπαϊκά, όχι μόνο στην Ελλάδα) σταυρώνουν τα δάχτυλά τους και εύχονται το ντέρμπι της Παρασκευής να επαναληφθεί τον Μάιο στον τελικό του φάιναλ φορ της Αθήνας. Εάν συμβεί θα είναι ο μεγαλύτερος τελικός όλων των εποχών στη διοργάνωση, καθώς οι δύο αυτές ομάδες συγκεντρώνουν σε ένα πακέτο όσα μπορεί να μαζέψουν όλα τα άλλα ντέρμπι μεταξύ ομάδων της ίδιας χώρας. Διότι πέραν της αίγλης που έχουν οι δύο κορυφαίες ομάδες (μόνο το Ρεάλ – Μπαρτσελόνα μπορεί να συγκριθεί) και της μεγάλης κόντρας (μόνο το Παρτίζαν – Ερυθρός Αστέρας το πλησιάζει σε αυτό), αυτό το ντέρμπι τα έχει όλα και συμφέρει.
