Πότε είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων τραμπικών ενεργειών; Αν πιστέψει κανείς τον Πρωθυπουργό, όχι τώρα. Στη δική του ανάλυση, δεν χρειάζεται να εκφράσει κανείς ανησυχία για το «επικίνδυνο προηγούμενο» (κατά τον γ.γ. του ΟΗΕ) που δημιούργησε η αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση, την οποία διαφήμισε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με το προειδοποιητικό μπανεράκι «μην παίζετε παιχνίδια με τον πρόεδρο». Ούτε πρέπει να δηλώσει πως «η νομική αξιολόγηση της παρέμβασης των ΗΠΑ είναι περίπλοκη», προτού επισημάνει το αυτονόητο «οι αρχές του διεθνούς δικαίου πρέπει να εφαρμόζονται στις σχέσεις μεταξύ κρατών» (όπως έκανε ο γερμανός καγκελάριος, ο οποίος δεν παρέβλεψε τον καταστροφικό ρόλο του Μαδούρο στο μήνυμά του).
Η ελληνική κυβέρνηση, διά των πιο επίσημων χειλιών της, δεν ένιωσε την ανάγκη να σημειώσει ότι «δεν θα αναγνωρίσει μια επέμβαση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» παρότι δεν αναγνώριζε ούτε «το καθεστώς Μαδούρο» (ακολουθώντας το παράδειγμα του ισπανού πρωθυπουργού). Για την ακρίβεια, δεν τήρησε καν τα προσχήματα, σαν τη φίλη του Τραμπ ιταλίδα πρωθυπουργό (η οποία βρήκε μεν νόμιμη τη σύλληψη του δικτάτορα αλλά προσέθεσε ότι «η εξωτερική στρατιωτική δράση δεν είναι ο τρόπος να τερματίζονται ολοκληρωτικά καθεστώτα»).
Ρίσκο
Το μητσοτακικό ποστ δεν είχε καμία πρόταση που να δείχνει – χωρίς να δημιουργεί την παραμικρή αμφιβολία – ότι ο γράφων «συντασσόμενος με τους ηγέτες όλων των ευρωπαϊκών χωρών» φρόντισε να αναδείξει «τα ζητήματα νομιμότητας που τίθενται, αναφέροντας ότι αυτά θα αξιολογηθούν στον κατάλληλο χρόνο» (όπως επιχείρησε να πείσει τους αναγνώστες του το damage control των κυβερνητικών πηγών χθες). Αντίθετα, οι διατυπώσεις άφησαν πολύ χώρο για κεκαλυμμένη κολακεία του πλανητάρχη – ενός πλανητάρχη ο οποίος δεν έχει κρύψει ότι διεκδικεί το δικαίωμα της επιβολής τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και σε άλλες περιοχές της υφηλίου, χρησιμοποιώντας τη δύναμη των όπλων.
Βέβαια, όποιος στηρίζει έστω κι έμμεσα τους ιμπεριαλιστικούς ιδεασμούς του, ρισκάρει να προσφέρει τελικά νομιμοποίηση σε κάθε μεγάλη ή περιφερειακή δύναμη η οποία επιθυμεί να δημιουργήσει σφαίρες επιρροής ή να ελέγξει τα γειτονικά της κράτη. Κινδυνεύει, δηλαδή, να δώσει επιχειρήματα και στο Κρεμλίνο και στο Ακ Σαράι. Κι όχι μόνο. Εκείνοι που πιστεύουν ότι έτσι, αποσιωπώντας βολικά την παραβίαση των διεθνών νομικών κανόνων, θα χτίσουν προνομιακή σχέση με το Οβάλ Γραφείο, ξεχνούν πως οι πολεμοκάπηλοι που δεν παίρνουν καν την έγκριση του Κογκρέσου – όπως επιβάλλει το αμερικανικό Σύνταγμα για κάθε πράξη πολέμου – δεν αναζητούν συμμάχους. Ψάχνουν ένα συγκεκριμένο είδος χρήσιμων υποστηρικτών.
