480 αναγνώστες

Σε μια οποιαδήποτε έρευνα, αν οι συμμετέχοντες ερωτηθούν τι είναι πιο σημαντικό γι’ αυτούς στην ελληνική πολιτική σκηνή, τι είναι αυτό που θα την έκανε καλύτερη, μια από τις πρώτες απαντήσεις που θα έδιναν θα ήταν η ανάγκη για ανανέωση. Σε αυτήν, την ανανέωση προσώπων και ιδεών, πάτησαν όλοι οι εκλεγμένοι πρόεδροι των τελευταίων ετών για να κερδίσουν την ηγεσία των κομμάτων τους – στα φρέσκα πρόσωπα, στο «τέλος» της ιδεολογικής καθαρότητας του περασμένου αιώνα, ακόμα και στην ανάγκη η πολιτική να φύγει από την παλιά σοβαρότητά της και να πάρει ένα πιο «χαλαρό» πρόσωπο, που θα τη διευκολύνει να απευθυνθεί σε νεότερες γενιές. Στην ανακύκλωση πάει κάθε τι που δεν ταιριάζει στο νέο πολιτικό προφίλ, εκ δεξιών και εξ αριστερών. Τα σύμβολα είναι πια pop είδωλα και φράσεις που κάποτε θεωρούνταν η κομματική Αγία Γραφή γίνονται τσιτάτα σε προεκλογικές ομιλίες και χάσταγκ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η πολιτική ιστορία της χώρας είναι συστατικό αφηγήματος – γαλάζιο, πράσινο, ροζ ή κόκκινο, μόνα τους ή σε συνδυασμό.

Στην τελευταία επέτειο του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου, ευλαβικά, ο ένας μετά τον άλλο, πολιτικοί αρχηγοί και στελέχη της Κεντροαριστεράς υποκλίνονταν στο μεγαλείο του. Την Πρωτομαγιά, ο Στέφανος Κασσελάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης πέρασαν μια βόλτα από την Καισαριανή, ενώ έδωσαν προεκλογικές συνεντεύξεις και το παρών σε εκδηλώσεις στο Πάρκο Ελευθερίας. Ολοι τους μιλούν για την περίφημη «Αλλαγή», ως εκπρόσωποι της δημοκρατικής παράταξης – σε επίπεδο ορολογίας, μια μετωπική σύγκρουση του 1965 βρίσκει ακόμα αναφορές στο σήμερα, χωρίς κανείς να την αναφέρει ειρωνικά.

Οταν όμως η ιστορία είναι ζωντανή, όταν έχει φθαρεί από τον χρόνο, από τα πρόσωπα που την ανέλαβαν και από τα διαρκή γεγονότα, όπως συνέβη στην περίπτωση της «Αυγής», δεν έχει και τόση σημασία.

Κάποιους από τους οπαδούς του Στέφανου Κασσελάκη δεν τους νοιάζουν τα 480 άτομα που, σχεδόν απαξιωτικά, ανέφερε ο Νίκος Καρανίκας πως είναι οι μοναδικοί που θα καταλάβουν την έλλειψη της καθημερινής έκδοσης της σημαντικής εφημερίδας. Δεν τους νοιάζουν ούτε εκείνοι που κάποτε την έκρυβαν κάτω από τη μασχάλη τους, μέσα σε άλλα έντυπα, ούτε βέβαια τα τρομερά πρόσωπα που πέρασαν από τα γραφεία της. Οπως καθόλου δεν νοιάζονται εκείνοι της άλλης πλευράς, που σχολιάζουν μόνο για τα στερνά της «Αυγής», για τους τίτλους της από το 2012 έως το 2019, και την περιγράφουν ως αχρείαστη ακόμα και για το τύλιγμα ψαριών.

Τον Στέφανο Κασσελάκη πρέπει να τον νοιάζει που η «Αυγή» σκάει στα χέρια του, όπως έπρεπε να νοιάζει τον προκάτοχό του να την καταστήσει βιώσιμη –ακόμα κι αν δεν έχει την επιδραστικότητα που ενδεχομένως έχει ένα βίντεο στο TikTok ή μια διάσκεψη για την ειρήνη. Ζωντανή ή πεθαμένη, η ιστορία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Δεν υπάρχει, άλλωστε, μόνο για να προσφέρει συνυποδηλώσεις. Εγγεγραμμένη στο DNA ενός λαού που μπορεί να μην το συνειδητοποιεί καν, μεταφέρεται ως ευθύνη και στις πολιτικές ηγεσίες που δρουν σαν θεματοφύλακες στα μικρά και τα μεγάλα. Ως κρίκοι πολιτικής συνέχειας, για όλα όσα δεν είναι εύκολα, δεν είναι δημοφιλή, δεν είναι καν συμφέροντα. Αλλιώς οι ίδιοι θα μοιάζουν πάντα λες και γεννήθηκαν χθες. Οχι σε όσους τους ψηφίζουν, αλλά σ’ αυτούς που θα κληθούν να περιγράψουν τη δική τους διαδρομή στις επόμενες γενιές.