Ρέκβιεμ για την «Αυγή»

Καταρχάς, η «Αυγή» δεν κλείνει. Κλείνει η ημερήσια χάρτινη έκδοση, θα συνεχιστεί η κυριακάτικη ενώ θα μείνει ανοιχτή η ηλεκτρονική έκδοση. Κατανοώ τι σημαίνει η απώλεια θέσεων εργασίας, αλλά η δουλειά που κάνουμε οι δημοσιογράφοι τα έχει αυτά, δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι ούτε ισόβιοι. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, αλλά με βάση τις κυκλοφορίες ένα φύλλο είναι αδύνατο να σταθεί.

Η «Αυγή» ήταν ένα φύλλο αξιοσέβαστο και πολύ ενδιαφέρον ιδίως τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Στις σελίδες της κυκλοφόρησαν οι ιδέες της κομμουνιστικής ανανέωσης – ενώ η εφημερίδα ήταν μια έγκυρη, ψύχραιμη και δυναμική φωνή. Προσωπικά, ήταν το σχολείο μου. Εχω κρατήσει αποκόμματα με τις επιφυλλίδες της των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980: Τσίρκας, Ραφτόπουλος, Βογιάζος, Αργυρίου… Κι αργότερα, όταν αποστασιοποιήθηκα, παρέμενε εφημερίδα του κοινού μας κόσμου: μια έντιμη πολιτική και πνευματική δημοκρατική προσπάθεια.

Η εφημερίδα εκείνη πέθανε όταν στον Συνασπισμό κυριάρχησε ο Αλέξης Τσίπρας και η άλλοτε πολέμιος του αυριανισμού αυριανοποιήθηκε. Η κηδεία της έγινε όταν δημοσίευσε τα περίφημα Κάλαντα με τα οποία αποθέωνε τους κουκουλοφόρους οι οποίοι κατέστρεφαν την Αθήνα: «Ω έλατο, ω έλατο, τι ωραία που αρπάζεις». Λυπάμαι.