Το κομποσκοίνι του μοναχού

Στο ξεπροβόδισμα μιας επίσκεψής μου σ’ ένα μοναστήρι και καθώς στεκόμουν στην πόρτα, ένας από τους μοναχούς μαζί με το χαμόγελό του μου άφησε στη χούφτα μου ένα σκοινάκι μαύρο. Ενα σκοινί που μάλλον έμελλε να γίνει το δικό μου αγαπημένο αντικείμενο. Ετσι το λένε το φετίχ αλλιώς. Ξέρω, αλλού πάει ο νους σας στο άκουσμα της λέξης, όμως τι φταίει η κακομοίρα η λέξη αν εμείς, όταν την ξεστομίζουμε, σκεφτόμαστε «από τη μέση και κάτω» συνδυάζοντας μάλιστα τη σκέψη με ένα ελαφρύ ντροπαλό χαμογελάκι. Μιλώ για την πλειοψηφία, γιατί υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουν τέτοια θέματα και καλά κάνουν. Από εκείνη την ημέρα λοιπόν το δικό μου αγαπημένο αντικείμενο, το δικό μου φετίχ, έγινε το κομποσκοίνι που κρατούσα στο χέρι μου.

Τριάντα τρεις κόμποι ο ένας δίπλα στον άλλο σαν ένα μεγάλο κομπολόι που δεν καταλήγει σε φούντα αλλά σε έναν σταυρό. Είναι φτιαγμένο από μάλλινο νήμα και ο κάθε κόμπος αποτελείται από εννέα πλεγμένους σταυρούς, οι οποίοι συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων. Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι – Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες – Αρχές, Αρχάγγελοι και Αγγελοι. Πολύς κόσμος μαζεμένος μέσα σ’ έναν κόμπο και αν φανταστείς και τι δουλειά θέλει για να το φτιάξει κανείς, σίγουρα πρόκειται για ένα αντικείμενο που κρύβει μέσα του καλή πρόθεση και ενέργεια. Με τέτοια πρόθεση το χρησιμοποιώ κι εγώ κάθε βράδυ που έχω ησυχία. Το κρατώ στο χέρι μου και αρχίζω να περνώ έναν – έναν τους κόμπους σπρώχνοντάς τους με τον αντίχειρά μου και δημιουργώντας μια ροή μέσα στην παλάμη μου. Κυκλικά περνούν και ξαναπερνούν οι κόμποι λέγοντας σε καθέναν από αυτούς μια μικρή ευχή. Οταν τελειώνει ένας κύκλος και φτάνω στον σταυρό στην άκρη, ένας άλλος ξεκινάει όπως στη ζωή. Πρόσωπα αγαπημένα έρχονται στον νου μου, κοντινοί και μακρινοί συγγενείς, άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή, φίλοι και εχθροί γίνονται ένα. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν επικοινωνώ με τον Θεό αλλά με τους ανθρώπους όταν τους φέρνω στον νου μου και τους αφιερώνω καμιά δεκαριά κόμπους.

Με γαληνεύει. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει και να πω την αλήθεια δεν με απασχολεί και πολύ. Μου αρκεί που γαληνεύει το μέσα μου. Κάποιες φορές όταν δεν με πιάνει ύπνος, βγάζω το χέρι μου έξω απ’ το κρεβάτι παίρνω απ’ το κομοδίνο το κομποσκοίνι και ξεκινάω τις ευχές. Πολύ καλύτερος τρόπος από το να μετράς προβατάκια, το εγγυώμαι. Σε δέκα λεπτά έχεις βυθιστεί χωρίς να το καταλάβεις σε έναν υπέροχο ύπνο, μαζί με όλα τα πρόσωπα που αγαπάς, μαζί με τον Θεό που πιστεύεις, αν πιστεύεις, και τα εννέα τάγματα των αγγέλων του και ξυπνάς την επομένη στην ίδια θέση. Εγώ έτσι ξυπνάω συνήθως εκτός και έχει προλάβει ο Φιξ ο σκύλος μου και με έχει ξυπνήσει πρώτος να τον πάω βόλτα. Μια φορά στην προσπάθειά του να με κάνει να ξυπνήσω και καθώς είχε μείνει το κομποσκοίνι στο χέρι μου έξω από το κρεβάτι και κρεμόταν, ο Φιξ πέρασε τον λαιμό του μέσα στο κομποσκοίνι τυχαία εγώ ξύπνησα και τον παρακολουθούσα να περιφέρεται στο σπίτι κάνοντας χαρές με το κομποσκοίνι στον λαιμό σαν παπάς.

Εναν χρόνο μακριά. Πάντοτε το έχω μαζί μου. Είτε στην τσέπη είτε στο χέρι μου. Ποτέ σε κοινή θέα φυσικά. Αυτά τα πράγματα είναι προσωπικά. Μόνο μια φορά αναγκάστηκα να το αποχωριστώ για έναν ολόκληρο χρόνο. Είχα φορέσει, θυμάμαι, ένα παλτό την άνοιξη του ’12 γιατί έκανε κρύο, όταν γύρισα σπίτι έβαλα το παλτό στην ντουλάπα ξεχνώντας στη μέσα τσέπη το κομποσκοίνι. Εφαγα τον τόπο να το βρω, τίποτα. Και το παλτό το έψαξα. Αφαντο. Το πήρα απόφαση πως χάθηκε. Εναν χρόνο τον πέρασα με υποκατάστατα μικρά κομποσκοινάκια του εμπορίου που πουλάνε στο Σύνταγμα κάτι τσιγγάνες ντυμένες μοναχές. Τον επόμενο χειμώνα όπως το κατέβαζα από την πάνω ντουλάπα, το παλτό έπεσε κατά λάθος στο πάτωμα. Σκύβω να το σηκώσω, το πιάνω από την ανάποδη μεριά, όχι από τον γιακά, και νιώθω κάτι στο χέρι μου μέσα από τη φόδρα. Αστραπιαία γυρίζω ανάποδα τη μέσα τσέπη του παλτό και ένα μικρό σκίσιμο μου αποκάλυψε την αλήθεια της εξαφάνισης. Το ξανακράτησα στην παλάμη μου όπως εκείνη την πρώτη φορά στο μοναστήρι, που το πήρα από το χέρι του μοναχού. Εκατσα στο χαλί και άρχισα να περνάω τους πρώτους κόμπους φέρνοντας στον νου μου αυτή τη φορά αυτόν που μου το χάρισε. Να ‘ναι καλά εκεί στην Αφρική που κάνει τώρα ιεραποστολή, είπα από μέσα μου και συνέχισα στο δεύτερο κύκλο…

Ο Ζαχαρίας Καρούνης είναι τραγουδιστής – ηθοποιός.

Υπό την αιγίδα της Εθνικής Λυρικής σκηνής θα συμμετάσχει σε συναυλίες – αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη. 21 Ιουλίου Μονεμβασιά. 7-8 Αυγούστου Θήβα. 2 Σεπτεμβρίου Ναύπλιο. Από Οκτώβριο θα ερμηνεύει τον ρόλο του τραγουδιστή στην παράσταση «Συνοικία το όνειρο» που θα ανέβει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη