Ω, Γλυκύ μου έαρ!
{ARX}Μ{ARX}εγάλη Εβδομάδα! Απρόσκλητες αλλά επίμονες εισβάλλουν στη μνήμη μου εικόνες αγαπημένες και με ταξιδεύουν στον Μεγαλοβδομαδιάτικο παιδικό μου Παράδεισο. Μεγάλη Πέμπτη. Μεγάλη ημέρα και Μεγάλη Νύχτα «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» ψάλλει με κατάνυξη και τρεμάμενη από τη συγκίνηση φωνή ο ιερέας παπα-Βασιλάκης. Ο μεγάλος ξύλινος σταυρός στημένος στη μέση της εκκλησίας του αφέντη Χριστού δέχεται πάνω του το νεκρό σώμα του Θεανθρώπου. Πολλοί χριστιανοί από το εκκλησίασμα, άνδρες και γυναίκες, αφήνουν τα δάκρυά τους να τρέξουν ευλαβικά μαζί με αυτά της Μάνας Παναγίας και του αγαπημένου Μαθητή του Ιωάννη. Εχω νηστέψει όλες τις Αγιες Μέρες ακόμη και το λάδι. Κοινωνώ και δέχομαι μέσα μου το Σώμα και το Αίμα του Σταυρωμένου. Η εκκλησία τελειώνει. Με τη μικρή μου αδελφή, την Αφροδίτη, πηγαίνομε στο αρχοντικό της θείας μας, της Μαρίας της Μπακιροκωστίνας. Στην αυλή της πίσω από την κουζίνα υπάρχουν τρεις μεγάλες τριανταφυλλιές γεμάτες με εκατοντάφυλλα πανέμορφα ρόδα, ταμένα από τη θεία μας στο στόλισμα του Επιταφίου που ήδη έχει αρχίσει από τις κοπέλες του χωριού μου. Και το βράδυ, στα Δώδεκα Ευαγγέλια η Εκκλησία κατάμεστη από πιστούς. Ανθρωποι κουρασμένοι από τον κάματο της ημέρας, πολλοί απ’ αυτούς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, ξεριζωμένοι από τις εστίες τους παρακολουθούν με τις οικογένειές τους το διάβασμα των Ευαγγελίων με κατάνυξη και αγνή πίστη. Ενας κόσμος απλός, αγνός, όμορφος.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
