Μπορεί να κατανοήσει κανείς την ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να μείνει πιστός σε μια ατζέντα που θα θυμίζει πως δεν είναι μόνο λαϊκιστική, αλλά και αριστερή δύναμη. Δεν πρέπει όμως να δεχθεί κανένας το γεγονός ότι μπορεί αυτή η ανάγκη να ικανοποιηθεί εις βάρος της κοινωνίας και της προόδου της. Οτι η κομματική ανάγκη προέχει της ανάγκης του κοινωνικού συνόλου να απαντήσει στις προκλήσεις της εποχής αντί να μείνει δέσμιο των αγκυλώσεων του παρελθόντος.
Στον δρόμο προς τις εκλογές η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά στα πάντα. Επένδυσε φυσικά και στα κόκκινα δάνεια, ένα ζήτημα που αφορά καταναλωτές και τράπεζες, ανεβάζοντας τον πήχη σε ένα ύψος προσδοκιών που τελικά αποδείχθηκε δυσθεώρητο: για ακόμη μια φορά, η αυταπάτη συγκρούστηκε με την πραγματικότητα και αυτή που νίκησε ήταν η πραγματικότητα.
Διακρίνει αμέσως κανείς την κοινή συνισταμένη στις θέσεις που καταθέτουν στα «ΝΕΑ» οι πέντε υποψήφιοι πρυτάνεις του Πανεπιστημίου Αθηνών: το πανεπιστήμιο στη χώρα μας πρέπει να αλλάξει το ταχύτερο δυνατόν. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι η κοινή συνισταμένη διακρίνεται παρά τις επιμέρους διαφορές, οι οποίες μπορεί να είναι ακόμη και ουσιαστικές.
Φαίνεται ότι θα είναι μια από τις ελάχιστες υποσχέσεις, αν όχι η μοναδική, που θα τηρήσει ο Πρωθυπουργός: με τον (πρώην) εταίρο του, θα «πάνε μαζί έως το τέλος», όπως διαβεβαίωνε με διάφορες αφορμές ο ίδιος. Φαίνεται επίσης ότι αυτή η κοινή πορεία έχει διαγραφεί οριστικά και ανεξάρτητα από τη θέλησή του: θα πάνε μαζί έως το τέλος είτε το θέλει είτε όχι.
Αν κάτι θα έπρεπε να είχε διδαχθεί η κυβέρνηση αυτά τα τέσσερα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, είναι πως το τραπεζικό σύστημα δεν προσφέρεται για λαϊκιστικά πειράματα. Θα έπρεπε να έχει αντιληφθεί πως οι τράπεζες δεν είναι αδηφάγοι τραπεζίτες και χρυσοπληρωμένα golden boys, αλλά οι μικροί και μεγαλύτεροι καταθέτες τους.
Η κυβέρνηση, πολέμια άλλοτε της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, επαίρεται επειδή οι επιδόσεις της ξεπέρασαν τον στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων που έχει τη μνημονιακή υποχρέωση να επιτυγχάνει. Το υπερπλεόνασμα κατέστη αίφνης τεκμήριο αποτελεσματικότητας στην οικονομική πολιτική. Αυτό όμως για το οποίο επαίρεται στην πραγματικότητα η κυβέρνηση, και μάλιστα μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, είναι πως κατάφερε να σφίξει ακόμη περισσότερο τα λουριά ενός ζουρλομανδύα.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει: βγήκαμε από τα Μνημόνια, φτάσαμε στο ξέφωτο, είμαστε πια ανεξάρτητοι και ισχυροί. Ομως η εικόνα αυτή διαψεύδεται από τα στοιχεία του ίδιου του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους: αν και στα χρόνια των Μνημονίων επιβλήθηκαν φόροι άνω των 21 δισεκατομμυρίων, τα δημόσια έσοδα μειώθηκαν κατά 7 σχεδόν δισεκατομμύρια.
Δεν μπορεί παρά να αισθάνθηκε άβολα ο Πρωθυπουργός όταν έμαθε αμέσως με την προσγείωση του αεροσκάφους του στην Αγκυρα πως η χώρα που επισκεπτόταν είχε επικηρύξει λίγο νωρίτερα με 700.000 ευρώ τον κάθε έναν από τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς που είχαν ζητήσει άσυλο στη δική μας χώρα. Δεν μπορεί παρά να αισθάνθηκε άβολα απέναντι σε μια ενέργεια που δείχνει πως ο τούρκος πρόεδρος και οικοδεσπότης του όχι μόνο δεν τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες φιλοξενίας αλλά και δεν σεβάστηκε στοιχειωδώς και τον ίδιο.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώνονται σήμερα εκατό χρόνια, υπήρξε μια προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του τόπου. Και την άφησε με πολλούς τρόπους. Την άφησε ασφαλώς ως ένας πρωθυπουργός που κυβέρνησε τη χώρα επί δέκα και πλέον έτη. Την άφησε και ως ένας οραματιστής πολιτικός που επιχείρησε να προσδώσει στη χώρα του διακριτό στίγμα στον διεθνή χάρτη. Αλλά την άφησε και ως ένας δημοκράτης που με τα προσωπικά του πάθη έδωσε μια άλλη διάσταση στη σύγκρουση ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο.
Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, τον Ιανουάριο του 2015, ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε από το βήμα της Βουλής ότι η κυβέρνησή του θα είναι «κάθε λέξη του Συντάγματος». Η δήλωση εκείνη ήταν άλλη μία υπόσχεση που δεν τηρήθηκε.
Προκαλεί ερωτήματα η εμμονή του κυβερνώντος κόμματος στην υπεράσπιση ενός καθεστώτος που καταφεύγει σε ακραίες μορφές αυταρχισμού και βίας για να διατηρηθεί στην εξουσία. Ακόμη και για τον πλέον καλόπιστο παρατηρητή, είναι απορίας άξιον πώς ένα κόμμα που ομνύει στις αξίες της Αριστεράς, ένα κόμμα που πιστεύει στη δημοκρατία και την ελευθερία στηρίζει ένα τόσο αντιδημοκρατικό και ανελεύθερο καθεστώς.
Από τις εξαγγελίες στο Υπουργικό Συμβούλιο γίνεται σαφές πως ο Πρωθυπουργός επείγεται να αλλάξει την πολιτική ατζέντα για να τη μεταφέρει από το πεδίο μιας εθνικής συμφωνίας με την οποία διαφωνεί η μεγάλη πλειονότητα των ελλήνων πολιτών σε εκείνο των λεγόμενων φιλολαϊκών μέτρων που ελπίζει να αποδώσουν εκλογικά.
Ο τόπος αυτός υπερηφανεύεται δικαίως ότι γέννησε τη δημοκρατία. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο επομένως, αν όχι ταπεινωτικό, η κυβέρνηση να στηρίζει ένα καθεστώς που παραβιάζει τη μία μετά την άλλη τις δημοκρατικές αρχές και αξίες. Είναι προσβλητικό να προσφέρει τη στήριξή της σε μια κυβέρνηση που καταφεύγει στην άγρια καταστολή για να καταπνίξει τη λαϊκή αντίδραση. Να αδιαφορεί, στο όνομα της ιδεολογικής ή άλλης εκλεκτικής συγγένειας, για τη βία. Η απόσταση που χωρίζει την Αθήνα από το Καράκας θα έπρεπε να είναι από αυτήν την άποψη τεράστια.
Η κυβέρνηση δηλώνει υπερήφανη για τη συμφωνία με την οποία η ΠΓΔΜ αναγνωρίστηκε ως Βόρεια Μακεδονία. Είναι δικαίωμά της. Δεν θα πρέπει όμως να αισθάνεται καθόλου υπερήφανη για τον τρόπο που χειρίστηκε ένα εθνικό θέμα το οποίο αγγίζει τις ευαισθησίες της μεγάλης πλειονότητας των ελλήνων πολιτών.
Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών, με το οποίο διαφωνεί η μεγάλη πλειονότητα των ελλήνων πολιτών, η κυβέρνηση βαρύνεται με δύο τεράστια σφάλματα. Το ένα είναι απόρροια του άλλου: Η κυβέρνηση άρχισε να διαπραγματεύεται χωρίς να έχει συνεννοηθεί προηγουμένως με τις πολιτικές δυνάμεις, χωρίς δηλαδή να ενδιαφερθεί για την εξασφάλιση ενός μίνιμουμ συναίνεσης. Το συνακόλουθο λάθος ήταν ότι χρησιμοποίησε τη Συμφωνία για να διασπάσει την αντιπολίτευση. Χρησιμοποίησε δηλαδή ένα εθνικό θέμα για κομματικούς σκοπούς.
Η εταιρεία αποδίδει το πρόβλημα σε διακομιστές που κατέστησαν «απροσδόκητα μη διαθέσιμοι» προκαλώντας υπερφόρτωση στο δίκτυο, ενώ οι προσπάθειες αποκατάστασης δεν αποδίδουν
Διάβασε το άρθρο
Η πρόεδρος της Φωνής Λογικής δηλώνει πως η ίδια ζήτησε την άρση της ασυλίας της, υποστηρίζοντας ότι η ανάρτησή της για τον πρώην ευρωβουλευτή δεν περιείχε συκοφαντικούς ισχυρισμούς
Διάβασε το άρθρο
Οι μισές αλήθειες του πρώην υφυπουργού και ποιες ισορροπίες κρύβει το ντόμινο των νέων προσώπων στα υπουργεία
Διάβασε το άρθρο
Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θέτει έξι κρίσιμα ερωτήματα για τη διαχείριση της ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία σχετικά με το γαλλικό ερευνητικό σκάφος
Διάβασε το άρθρο
Η προϊσταμένη επιθεωρήτρια της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Γεννηματάς μετά από λιποθυμικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια εξέτασης καταγγελίας
Διάβασε το άρθρο
