11 Φεβρουαρίου 2024 – 11 Φεβρουαρίου 2026. Δύο γεμάτα χρόνια. Μια διαδρομή που έβγαλε τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για πρώτη φορά έξω από το γνώριμο περιβάλλον του, μακριά από την Ισπανία και όσα αποτελούσαν μέχρι τότε τη σταθερά της επαγγελματικής και προσωπικής του ζωής. Το ταξίδι αυτό τον οδήγησε στο Λιμάνι και στον Ολυμπιακό· και αν κοιτάξει κανείς πίσω, σίγουρα δεν ήταν μια πορεία εύκολη ή στρωμένη.
Η περίοδος Καρβαλιάλ είχε αφήσει μια ομάδα που ζητούσε ριζικές αλλαγές, χωρίς όμως να υπάρχουν τα περιθώρια για βαθιές τομές, αφού η σεζόν 2023-24 βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, διαπιστώνοντας πως η χρονιά δεν μπορούσε να σωθεί με τα υπάρχοντα δεδομένα, πήρε ξανά μια τολμηρή απόφαση: να ανατρέψει τα πάντα, μήπως και διασωθεί κάτι. Ο χρόνος απέδειξε πως τόσο ο ίδιος όσο και ο Βάσκος τεχνικός δικαιώθηκαν, με τον Μεντιλίμπαρ να ρισκάρει στα 62 του μια πρόκληση έξω από τα συνηθισμένα.
Το να περιγράψει κανείς όσα συνέβησαν σε αυτά τα δύο χρόνια και τι σημαίνει πλέον ο Μεντιλίμπαρ για τον κόσμο του Ολυμπιακού μοιάζει σχεδόν αδύνατο. Σαν ένα έργο τέχνης που ο δημιουργός του δυσκολεύεται να ολοκληρώσει, παρότι γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να εκφράσει. Όπως ο ήρωας στο «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» του Αγγελόπουλου, που παλεύει με τον χρόνο και τα όριά του, έτσι και η αποτύπωση αυτής της εποχής ξεπερνά τις λέξεις.
Η «εποχή Μεντιλίμπαρ» είναι μια ιστορία που ακόμη γράφεται και δεν χωρά σε απλές περιγραφές. Αν τεθεί το ερώτημα αν πρόκειται για τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του συλλόγου, για πολλούς η απάντηση είναι αυτονόητη. Όχι μόνο για τα τρόπαια, αλλά για το συνολικό αποτύπωμα που άφησε.
Στα δύο αυτά χρόνια συνέβησαν πολλά: μεγάλες νίκες σε ντέρμπι, το νταμπλ της επετειακής χρονιάς, τίτλοι και ευρωπαϊκές διακρίσεις. Όμως όλα αυτά, όσο σημαντικά κι αν είναι, δεν αρκούν για να εξηγήσουν πλήρως το μέγεθος της επίδρασής του.
Από αυτή τη διετία ξεχωρίζει μια ημερομηνία που δε θα σβήσει ποτέ: η 29η Μαΐου 2024. Η κατάκτηση του Europa Conference League, του πρώτου ευρωπαϊκού τροπαίου για ελληνική ομάδα, αποτέλεσε τομή στην ιστορία του συλλόγου. Η πορεία μέχρι τον τελικό ήταν γεμάτη ανατροπές, ένταση και στιγμές που άγγιζαν τα όρια του απίθανου.
Και στον τελικό, μια φάση ήταν αρκετή για να αλλάξει τα πάντα. Μια στιγμή που διέγραψε δεκαετίες απογοητεύσεων και «παραλίγο». Μια στιγμή που ένωσε το παρελθόν με το παρόν και συμπλήρωσε το παζλ της ερυθρόλευκης ιστορίας. Η σέντρα, οι κεφαλιές, η έκρηξη· σαν την τελευταία νότα μιας συμφωνίας που περίμενε έναν αιώνα για να ολοκληρωθεί.
Ο Μεντιλίμπαρ δεν ταυτίζεται μόνο με επιτυχίες εντός γηπέδου. Είναι η προσωπικότητα, η απλότητα, η σταθερότητα και η καθαρή φιλοσοφία του. Η πίστη στην αυτοβελτίωση, η πειθαρχία, ο σεβασμός και η ηρεμία που ενέπνευσε στην ομάδα. Είναι ο τρόπος που εναρμονίστηκε με το DNA του συλλόγου, επιμένοντας να κερδίζει με το δικό του ύφος.
Για τον Ολυμπιακό, ο Μεντιλίμπαρ είναι κάτι που υπερβαίνει τα στατιστικά. Είναι μια περίοδος που συμπύκνωσε μέσα σε δύο χρόνια εμπειρίες και συναισθήματα μιας ολόκληρης εποχής.
Και η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει το αύριο.
Γιατί τελικά, πόσο διαρκεί το αύριο;
Ίσως όσο μια ολόκληρη αιωνιότητα… και κάτι ακόμη.
