Ο Ζορό, ένας από τους πιο εμβληματικούς ήρωες της λαϊκής μυθολογίας του 20ού αιώνα, επιστρέφει το 2026 με τρόπο αναπάντεχο και βαθιά πολιτικό.
Στη νέα τηλεοπτική σειρά που κάνει πρεμιέρα στην πλατφόρμα AMC+, τον μασκοφόρο εκδικητή ενσαρκώνει ο Jean Dujardin, σε μια γαλλική παραγωγή που ανατρέπει τα στερεότυπα του μύθου και τον επανασυστήνει ως σύμβολο κοινωνικής σύγκρουσης και πολιτικού σχολιασμού.
Η ιδέα γεννήθηκε, όπως εξηγεί ο δημιουργός της σειράς Μπενζαμέν Σαρμπί, όταν ο παραγωγός Μαρκ Ντιζαρντέν του αποκάλυψε ότι ο αδελφός του, Ζαν, ήθελε να υποδυθεί τον Ζορό. Αρχικά διστακτικός, ο Σαρμπί πείστηκε όταν η φιγούρα του κλασικού ήρωα άρχισε να αποκτά σύγχρονο νόημα: ένα μέσο για να μιλήσει κανείς για τον λαϊκισμό, την πολιτική βία, τους ισχυρούς άνδρες και τη συγκέντρωση του πλούτου.
Η συγγραφή ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια, στην πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, αλλά η επικαιρότητα –με τον Τραμπ ξανά στο προσκήνιο– κάνει τη σειρά να μοιάζει σήμερα ακόμα πιο επίκαιρη.
Αυτή η εκδοχή του Ζορό δεν είναι παρωδία, αλλά μια καθαρόαιμη γαλλική κωμωδία με πολιτικό βάθος.
Ο Ντον Ντιέγκο ντε λα Βέγκα εμφανίζεται πια ως ένας ήρωας στα πενήντα του, κουρασμένος, αποσυρμένος από τη δράση και δήμαρχος του Λος Άντζελες, που προσπαθεί να υπηρετήσει τους πολίτες μέσω της πολιτικής.
Όταν όμως οι πλούσιοι καπιταλιστές της περιοχής επιχειρούν, μέσω διαφθοράς, να στερήσουν το νερό από τον αυτόχθονα πληθυσμό, ο Ζορό επιστρέφει στη δράση.
Οι «κακοί» είναι ξεκάθαρα οι πλούσιοι – κάτι που, κατά τον δημιουργό, κάνει τον Ζορό «πολύ ευρωπαϊκό» και εξηγεί γιατί μια τέτοια σειρά δύσκολα θα μπορούσε να παραχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην Ισπανία, σε τοποθεσίες της Καστίλης-Λα Μάντσα και της Αλμερίας, που υποδύονται την Καλιφόρνια του 19ου αιώνα.
Με ισπανικό τεχνικό συνεργείο και αξιοποίηση σκηνικών από παραγωγές όπως το Exodus του Ρίντλεϊ Σκοτ και το Game of Thrones, η σειρά αποκτά μια αισθητική που θυμίζει προ-γουέστερν κόσμο, με έντονο μεσογειακό χαρακτήρα και ευρωπαϊκή κομψότητα.
Ο Σαρμπί παραδέχεται ότι τον φόβισε αρχικά η επιλογή ενός Γάλλου σταρ για τον ρόλο ενός Ισπανού ευγενούς στην Καλιφόρνια. Για τον λόγο αυτό, η σειρά στηρίχθηκε σε εκτενή ιστορική έρευνα γύρω από τη μετανάστευση, τους ιθαγενείς πληθυσμούς, το σύστημα καστών και τις κοινωνικές ανισότητες της εποχής.
Η χρήση της ισπανικής γλώσσας λειτουργεί συμβολικά, για να αναδειχθούν οι ταξικές διαφορές, ενώ το αφήγημα αγγίζει θέματα όπως το μίσος προς τον μετανάστη και η σύγκρουση ανάμεσα στους αυτόχθονες και την εξουσία.
Ο νέος Ζορό έχει συνείδηση σχεδόν «κομμουνιστική»: θέλει να μοιράσει τον πλούτο και να αμφισβητήσει το status quo.
Ο Ντον Ντιέγκο, ως ευγενής, πιστεύει στη βελτίωση του συστήματος χωρίς ρήξεις· ο Ζορό, όμως, το υπερβαίνει, συγκρούεται μαζί του και αποκαλύπτει τις αντιφάσεις του. Παρά τον πολιτικό του χαρακτήρα, παραμένει πιστός στις κλασικές αξίες του ήρωα: αίσθηση δικαιοσύνης, αισιοδοξία, μοναχικότητα και αποστροφή προς τον φόνο.
Η βία είναι περιορισμένη, μακριά από την αμερικανική υπερβολή, με έμφαση σε ακροβατικές σκηνές, ιππασία και σωματική κίνηση.
Στο πλευρό του Ζαν Ντιζαρντέν, η Οντρέ Ντανά ενσαρκώνει μια γυναίκα που επίσης εκπροσωπεί την εξέγερση, σε μια ιστορία αγάπης ώριμη, γεμάτη ρωγμές και επανεκκινήσεις.
Η ίδια τονίζει τη σημασία της απεικόνισης μιας ώριμης σχέσης στην οθόνη, μακριά από τη λατρεία της αιώνιας νεότητας, αλλά και την ανάγκη η τέχνη να εμπνέει ελπίδα και θάρρος απέναντι στα μεγάλα ζητήματα της εποχής: την οικολογία, την οικονομία, τη βία.
Είναι άραγε ένας τόσο «παλιός» ήρωας η απάντηση στα σύγχρονα αδιέξοδα; Για τον δημιουργό της σειράς, όχι μέσω της βίας. Εκείνο που έχει ανάγκη ο σημερινός κόσμος από τον Ζορό είναι η καθαρή φωνή, η ενσυναίσθηση και το θάρρος να σηκώνεται κανείς όρθιος και να λέει τα πράγματα όπως είναι. Σε αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση, από τον μύθο στην πολιτική αλληγορία, στηρίζεται και η νέα, γαλλική εκδοχή του θρυλικού ήρωα.
