3 Μαρτίου 1991. Επειτα από καταδίωξη σε λεωφόρους και γειτονιές της περιφέρειας του Λος Αντζελες, ένα περιπολικό της Αστυνομίας καταφέρνει να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο του Ρόντνεϊ Κινγκ, ενός 26χρονου αφροαμερικανού οικοδόμου. Μετά τη σύλληψη των δύο συνεπιβατών του, οι αστυνομικοί ζητούν από τον Κινγκ να παραδοθεί. Εκείνος όμως δεν υπακούει, φέρεται περίεργα, χασκογελάει, παραπατάει. Τέσσερις αστυνομικοί πέφτουν πάνω του για να τον ακινητοποιήσουν. Ο Κινγκ αντιστέκεται, με αποτέλεσμα ο πέμπτος αστυνομικός να κάνει χρήση του ηλεκτρικού όπλου του. Επειτα από δύο αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ ο νεαρός Αφροαμερικανός βρίσκεται πεσμένος στην άσφαλτο. Κάποια στιγμή σηκώνεται και κατευθύνεται προς τους αστυνομικούς. Ενας από αυτούς τον χτυπά με το κλομπ του και ο Κινγκ σωριάζεται ξανά. Οι αστυνομικοί όμως συνεχίζουν να τον χτυπούν αλύπητα με τα κλομπ. Το περιστατικό θα είχε περάσει απαρατήρητο αν δεν υπήρχε ο Τζορτζ Χόλιντεϊ, κάτοικος της περιοχής ο οποίος το κατέγραψε σε βίντεο από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Οι αστυνομικοί συλλαμβάνονται και στη συνέχεια δικάζονται κατηγορούμενοι για υπερβολική χρήση βίας εναντίον του Κινγκ.
29 Απριλίου 1992. Μετά την αθώωση των αστυνομικών ξεσπούν βίαιες εξεγέρσεις στο Λος Αντζελες. Επί έξι ημέρες ολόκληρη η πόλη φλέγεται και λεηλατείται. Οι τοπικές δυνάμεις ασφαλείας αδυνατούν να επιβάλουν την τάξη. Προκαλούνται ζημιές εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, οι τραυματίες είναι περισσότεροι από 2.000 και οι νεκροί ξεπερνούν τους πενήντα. Για μπορέσει να τερματίσει τις σφοδρότερες ταραχές που σημειώθηκαν στις ΗΠΑ μετά τη δεκαετία του 1960 η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να ζητήσει τη συνδρομή του Στρατού και της Εθνοφρουράς.
Ο άγριος ξυλοδαρμός του Ρόντνεϊ Κίνγκ δεν ήταν ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο για την αμερικανική κοινωνία. Ούτε η εξέγερση που ακολούθησε ήταν κάτι καινούργιο καθώς οι φυλετικές ταραχές μαστίζουν τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία από τη δεκαετία του 1960, τη δεκαετία του αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών.
Πρώτη φορά στις φλόγες το Λος Αντζελες τυλίχτηκε το 1965 με αφορμή την επεισοδιακή σύλληψη ενός μαύρου νεαρού. Κατά τις έξι ημέρες της Εξέγερσης του Γουάτς (από το όνομα του προαστίου από όπου άρχισαν οι ταραχές) έχασαν τη ζωή τους 34 άνθρωποι και τραυματίστηκαν εκατοντάδες. Το 1967 η αντιπαράθεση μεταξύ ενός μαύρου ταξιτζή και ενός λευκού αστυνομικού στο Νιούαρκ της Νέας Υόρκης προκάλεσε ένα κύμα βίας που εξαπλώθηκε σε πολλές αμερικανικές πόλεις και κόστισε τη ζωή σε 83 άτομα.
Τα περιστατικά είναι πολλά με τα θύματα να είναι σχεδόν πάντα μαύροι και οι θύτες λευκοί αστυνομικοί. Τραγική επιβεβαίωση αυτού του διαχρονικού φαινομένου αποτελεί ο θάνατος του 18χρονου Μάικλ Μπράουν στο Φέργκιουσον. Επειτα από περισσότερες από 10 ημέρες ταραχών και τον θάνατο ενός δεύτερου Αφροαμερικανού από πυρά αστυνομικού, στο «μαύρο» προάστιο του Σεντ Λούις επικρατεί σχετική ηρεμία. Ομως τα αναπάντητα ερωτήματα είναι πολλά, με κυριότερο το εξής: πού οφείλεται η άνιση μεταχείριση των μαύρων έναντι των λευκών από τις αμερικανικές Αρχές, αστυνομικές και δικαστικές; Είναι δυνατή η αρμονική συνύπαρξη μαύρων και λευκών;
Ο Τόμας Τζέφερσον, ένας από τους εθνοπατέρες των ΗΠΑ, σε κάποιο σημείο του έργου του «Σημειώσεις για την Πολιτεία της Βιρτζίνια» υποστήριζε ότι εάν κάποια ημέρα οι μαύροι σκλάβοι της Αμερικής απελευθερώνονταν τότε το αποτέλεσμα θα ήταν διαρκείς συγκρούσεις και το ξέσπασμα ενός φυλετικού πολέμου. Οι μαύροι, υποστήριζε ο Τζέφερσον, δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξεχάσουν τα δεινά που υπέστησαν από τους λευκούς κατά την περίοδο της δουλείας ενώ οι λευκοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξεπεράσουν τις «βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις» τους κατά των μαύρων. Οι πρώην σκλάβοι θα παρέμεναν για πάντα πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Διακόσια χρόνια μετά την έκδοση των «Σημειώσεων» –υποστηρίζει σε άρθρο της η αφροαμερικανίδα ιστορικός και καθηγήτρια της Νομικής στο Χάρβαρντ Ανέτ Γκόρντον Ριντ –οι αμφιβολίες του Τζέφερσον αναφορικά με την πραγματική θέση των μαύρων στην αμερικανική κοινωνία εξακολουθούν να στοιχειώνουν μέρη όπως το Φέργκιουσον.
Προάστια και πόλεις της Αμερικής όπου μαύροι και λευκοί εξακολουθούν να ζουν χωριστά, υπάρχουν «σχολεία – απαρτχάιντ» στα οποία φοιτούν αποκλειστικά Αφροαμερικανοί και οι μαύροι νεαροί έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες από τους λευκούς να μην ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους, η ανεργία των μαύρων είναι διπλάσια από εκείνη των λευκών. Μέρη όπου ένας στους τρεις μαύρους που γεννιούνται σήμερα μπορεί να περιμένει ότι θα περάσει κάποια περίοδο της ζωής του στη φυλακή.
Δικαστές και τιμωροί
Πριν από τον θάνατο του Μάικλ Μπράουν, μόνο κατά τη διάρκεια του Ιουλίου τουλάχιστον πέντε Αφροαμερικανοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά αστυνομικών
93%
των ατόμων που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του 2013 από την Αστυνομία του Φέργκιουσον ήταν Αφροαμερικανοί
Εγκλημα χωρίς τιμωρία στη Φλόριδα
Στις 26 Φεβρουαρίου 2012 ένας αυτόκλητος τιμωρός – προστάτης ενός προαστίου της Φλόριδας πυροβόλησε θανάσιμα στο στήθος τον 17χρονο Αφροαμερικανό Τρέιβον Μάρτιν. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε πως «αν είχα έναν γιο θα έμοιαζε με τον Τρέιβον Μάρτιν και πιστεύω ότι οι γονείς του έχουν κάθε δικαίωμα να περιμένουν πως όλοι οι Αμερικανοί θα αντιμετωπίσουμε το ζήτημα με τη σοβαρότητα που του αρμόζει». Τον Ιούλιο του 2013 ο Τζορτζ Ζίμερμαν, κατηγορούμενος για τον θάνατο του Μάρτιν, αθωώθηκε από την αμερικανική Δικαιοσύνη.
Εκτέλεση εν ψυχρώ
Στις 7 Απριλίου του 2001 ένας λευκός αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε τον άοπλο 19χρονο Αφροαμερικανό Τίμοθι Τόμας στο Σινσινάτι εις βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για 14 πλημμελήματα. Ηταν ο τέταρτος Αφροαμερικανός που έχασε τη ζωή του από πυρά αστυνομικών μέσα σε διάστημα έξι μηνών.
Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
Το 1968 η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο Μέμφις αποτέλεσε την αφορμή για να ξεσπάσουν ταραχές σε 125 αμερικανικές πόλεις κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους 46 άνθρωποι
Μάχη στο Μαϊάμι
Το 1980 η αθώωση τεσσάρων αστυνομικών που κατηγορούνταν για τον θανάσιμο τραυματισμό ενός αφροαμερικανού μοτοσικλετιστή μετέτρεψε το Μαϊάμι σε εμπόλεμη ζώνη, όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή 18 πολίτες.
