Ξεκίνησε πουλώντας κλειδαριές και έφθασε να έχει τη μεγαλύτερη εταιρεία επίπλων στην Ελλάδα. Τώρα όμως βλέπει τους «τίτλους τέλους» στους κόπους μιας ζωής, καθώς η αίτηση της Neoset για υπαγωγή στο άρθρο 99 απορρίφθηκε και οι πιστωτές ετοιμάζονται να εκπλειστηριάσουν την εταιρεία.
Ο Κωνσταντίνος Αλεξανδράκης, ιδρυτής και πρόεδρος της Neoset, βίωσε την άνοδο και την πτώση μέσα σε τρεις δεκαετίες. Ξεκινώντας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 κατάφερε να δημιουργήσει έναν κολοσσό, με παρουσία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Δεν κατάφερε όμως να αντιμετωπίσει την αλλαγή του οικονομικού κλίματος, τον εισαγόμενο ανταγωνισμό από την IKEA, αλλά και τα νέα δεδομένα στον επιχειρηματικό στίβο.
Παρότι ο ίδιος ζούσε για χρόνια σχεδόν ασκητική ζωή, προτάσσοντας το συμφέρον της εταιρείας, οι επιχειρηματικές επιλογές του, αλλά και η αδυναμία της εταιρείας να αντεπεξέλθει στην κρίση, έφεραν τη Neoset στη σημερινή κατάσταση.
Η ιστορία της εταιρείας ξεκινά πριν από 31 χρόνια. Τότε ο κ. Αλεξανδράκης, ως βασικός μέτοχος της Neoset, έφερε το ελληνικό καταναλωτικό κοινό σε επαφή με το μοντέρνο, λειτουργικό και οικονομικό έπιπλο. Η λογική της «επιπλοσύνθεσης», δηλαδή των επίπλων που φτιάχνονταν «στα μέτρα» του πελάτη με βάση τις επιθυμίες και τις ανάγκες του, ήταν πρωτοπόρα για την Ελλάδα και έβαλε τη Neoset «με το καλημέρα» στην αγορά του επίπλου.
ΝΕΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ. Το 1984 η εταιρεία «πατά γκάζι», εκσυγχρονίζοντας τις εγκαταστάσεις της και «ρίχνοντας» στην αγορά νέα προϊόντα, ενώ το 1986 παίρνει τη σημερινή της μορφή. Τα πρώτα γραφεία της εταιρείας στεγάζονται στους δύο τελευταίους ορόφους κτιρίου επί της οδού Εμμανουήλ Μπενάκη, στο κέντρο της Αθήνας, ενώ οι παραγωγικές της εγκαταστάσεις βρίσκονται στο Βασιλικό Χαλκίδας.
Η επέκταση γίνεται με τη μέθοδο της δικαιόχρησης (franchising), που τότε θεωρούνταν καινοτόμα στην Ελλάδα, και η ανάπτυξη του δικτύου καταστημάτων είναι ταχύτατη σε όλη τη χώρα.
Με τον κ. Αλεξανδράκη επικεφαλής και με μια δεμένη ομάδα στελεχών που είχαν καθημερινή σχέση με τη διοίκηση η Neoset ξεκίνησε την ανοδική της πορεία. Ο πρόεδρός της είχε τον απόλυτο έλεγχο και δεν δίσταζε να ρισκάρει προκειμένου να ενισχύσει την εταιρεία. Οπως για παράδειγμα το 1995, όταν η Neoset αντιμετώπιζε προβλήματα και ο επικεφαλής της αποφάσισε να μειώσει εν μια νυκτί τις τιμές των προϊόντων της κατά 25%. Η κίνηση πέτυχε, ο όγκος παραγωγής της εταιρείας αυξήθηκε κατά 30% και οι οικονομίες κλίμακος έδωσαν «φτερά» στην εταιρεία.
Ο ίδιος ο κ. Αλεξανδράκης δεν έκρυψε ποτέ τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις, δεν όμως είχε άμεση κομματική στήριξη, παρά τα όσα είχαν ειπωθεί κατά καιρούς. Στα πρώτα χρόνια της εταιρείας είχε πολύ στενή σχέση με τους εργαζομένους, αλλά μέχρι και σήμερα αποφεύγει τη δημοσιότητα. Γι’ αυτό εξάλλου και οι δημοσιευμένες φωτογραφίες του είναι ελάχιστες.
Η Neoset όμως, χρόνο με τον χρόνο, κέρδιζε σε δημοσιότητα και σε μερίδια αγοράς. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, και καθώς οι πολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη είχαν αλλάξει το επιχειρηματικό τοπίο, αποφασίστηκε η επέκταση προς Ανατολάς. Η Neoset απέκτησε δύο εργοστάσια, στη Ρουμανία και στη Ρωσία, και ανέπτυξε δίκτυο καταστημάτων σε πολλές χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Παράλληλα, η εταιρεία του κ. Αλεξανδράκη απέκτησε και υπερατλαντική παρουσία, ανοίγοντας οκτώ καταστήματα στον Καναδά. Για κάποιους, η επέκταση σε άγνωστες αγορές ήταν η αρχή του τέλους…
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πάντως, η Neoset ήταν στο απόγειο της δόξας της. Ξεκάθαρα πρώτη στην ελληνική αγορά του επίπλου, μπήκε σε τροχιά εξαγορών προκειμένου να διευρύνει την γκάμα των προϊόντων της. Ετσι, εξαγόρασε την εταιρεία επίπλων Πίττας, που δραστηριοποιούνταν με το εμπορικό σήμα Νέο Κατοικείν, ενώ αργότερα προχώρησε και σε άλλες εξαγορές επίπλων όπως οι ΣΙΜΚΟ, Γουλανδρή και Σκουρόπουλος. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ο όμιλος Neoset ξεπερνούσε τα 100 καταστήματα εντός και εκτός συνόρων, με σημεία πώληση άπω τη Ρωσία και τον Καναδά μέχρι τη Νιγηρία, ενώ απασχολούσε περισσότερους από 1.000 εργαζόμενους. Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά στα ολυμπιακά έργα, αναλαμβάνοντας ένα μεγάλο μέρος της επίπλωσης του Ολυμπιακού Χωριού, αλλά και άλλων εγκαταστάσεων.
Από τότε, όμως, τα πράγματα άλλαξαν και η εταιρεία του κ. Αλεξανδράκη δεν κατάφερε να αντεπεξέλθει στις νέες προκλήσεις. Η είσοδος της ΙΚΕΑ άλλαξε την αγορά και η Neoset βρέθηκε αντιμέτωπη με τον εισαγόμενο ανταγωνισμό. Παράλληλα, η κρίση άρχισε να χτυπά την αγορά επίπλου, που γρήγορα είδε τον τζίρο της να συρρικνώνεται. Τα πραγματικά προβλήματα όμως της Neoset ήταν εσωτερικά. Η πολυδιασπασμένη διοίκηση έβαλε την εταιρεία «στον πάγο», και έτσι δεν μπόρεσε έγκαιρα να αντιδράσει στα σημάδια των καιρών. Θέλοντας να διατηρήσει τον έλεγχο της εταιρείας, ο κ. Αλεξανδράκης επέλεξε να έχει τρεις αναπληρωτές διευθυντές και όχι έναν γενικό διευθυντή με συνολική ευθύνη. Ετσι οι αποφάσεις καθυστερούσαν και κανένα στέλεχος δεν είχε ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης. Μάλιστα, δεν έλειψαν και οι εσωτερικές έριδες στα ανώτατα κλιμάκια, καθώς οι αναπληρωτές διευθυντές προωθούσαν προσωπικές ατζέντες.
Επιπλέον, η εταιρεία δεν είχε διάδοχη κατάσταση. Παρά τα σχέδια, δεν εισήχθη ποτέ στο Χρηματιστήριο ενώ η έλλειψη διαδόχων από την πλευρά του ιδιοκτήτη μιας προσωποπαγούς εταιρείας λειτούργησε αρνητικά. Σύμφωνα μάλιστα με κάποιους, η μη εισαγωγή στο Χρηματιστήριο έγινε επίτηδες, ώστε να διατηρηθεί ο προσωποπαγής χαρακτήρας της εταιρείας.
Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι ο κ. Αλεξανδράκης έδωσε το 10% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας στους εργαζομένους του, τα τελευταία χρόνια έχασε την άμεση επαφή μαζί τους. Ετσι δεν είχε την πλήρη εικόνα της εταιρείας του ούτε μπόρεσε να κάνει έγκαιρα τις κινήσεις αναδιάρθρωσης που απαιτούνταν. Και, μόλο που ο ίδιος δεν ζούσε πλουσιοπάροχα, έφτασε να αμείβει αρκετά στελέχη με παχυλούς μισθούς, τη στιγμή που η εταιρεία βρισκόταν «στο κόκκινο».
«Δεν φαγώθηκαν τα χρήματα της Neoset. Τα λεφτά της εταιρείας χάθηκαν σε λάθος κινήσεις. Δεν υπήρχε στρατηγική», αναφέρει χαρακτηριστικά στέλεχος με πολυετή θητεία στην επιχείρηση.
Το 2011 οι ζημιές της εταιρείας έφτασαν τα 7,8 εκατ. ευρώ ενώ οι οφειλές της εταιρείας στις 31/10/2012 ανέρχονταν στα 58,5 εκατ. ευρώ.
Τον Νοέμβριο του 2012 η εταιρεία έκανε αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 ενώ τον Απρίλιο του 2013 ο κ. Αλεξανδράκης συνελήφθη για χρέη προς το ΙΚΑ που ξεπερνούσαν τις 500.000 ευρώ. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος προσπάθησε μέχρι τέλους να σώσει την εταιρεία –υποθηκεύοντας ακόμη και προσωπική του ακίνητη περιουσία –τελικά η αίτηση υπαγωγής της στο άρθρο 99 δεν έγινε δεκτή.
Ετσι, η πάλαι ποτέ κραταιά Neoset έχει μείνει πλέον σκιά του εαυτού της, με ελάχιστους υπαλλήλους και πλέον περιμένει να εκπλειστηριαστούν τα περιουσιακά της στοιχεία, ώστε να καλυφθούν τα χρέη της, στα οποία περιλαμβάνονται και οι μισθοί αρκετών μηνών προς τους εργαζόμενούς της καθώς και οι αποζημιώσεις τους.
Σχόλια
