Λέγεται ότι μία από τις κρισιμότερες για τη μουσική του 20ού αιώνα συναντήσεις ήταν εκείνη του Γούντι Γκάθρι – σε ένα δωμάτιο για την ακρίβεια, όπου ο μουσικός της φολκ νοσηλευόταν αιχμάλωτος μιας αδυσώπητης ασθένειας – και του νεαρού και αμήχανου ακόμα Ρόμπερτ Ζίμερμαν, ο οποίος χωρίς καλά καλά να έχει καταλήξει στο ψευδώνυμο Μπομπ Ντίλαν επισκεπτόταν το είδωλό του τακτικά, με όνειρο να πάρει λίγη από την πολύτιμη καθοδήγησή του. Ο Γούντι Γκάθρι γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1912, στην πόλη Οκίμα της Οκλαχόμα. Ο μικρός θέλησε να πάρει νωρίς τον δικό του δρόμο, κάνοντας δουλειές του ποδαριού ήδη από τα 14 του, όταν η μητέρα του κλείστηκε σε νοσοκομείο και ξεκινώντας στα 19 – παρέα με μια κιθάρα που έμαθε να παίζει για να κερδίσει λίγα νομίσματα, διακοσμημένη με ένα αυτοκόλλητο που ανακοίνωνε ότι «αυτή η μηχανή σκοτώνει φασίστες» – ένα ταξίδι που θα κρατούσε καιρό.
Οσα ακολούθησαν με το ζόρι χωράνε στα box set που κυκλοφορούν φέτος με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννησή του. Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ο Γκάθρι ταξιδεύει στις μεσοδυτικές Πολιτείες και στην Καλιφόρνια μεταμορφώνοντας τις πολιτικές απόψεις του σε φολκ μπαλάντες όπως το «This land is your land», το οποίο έγραψε ως απάντηση στο «φαντασιόπληκτο και αυτάρεσκο» «God Bless America» του Ιρβινγκ Μπερλίν. Φλερτάρει με το Κομμουνιστικό Κόμμα και περιθωριοποιείται κάπως, τουλάχιστον ραδιοφωνικά. Συνεργάζεται με τον Πιτ Σίγκερ στους φολκ ριζοσπάστες Almanac Singers. Γράφει αναρίθμητα τραγούδια για πόρνες, συνδικαλιστές, αγρότες, για τις επίσης αναρίθμητες γυναίκες που αγάπησε αλλά και για ιερείς, τον ίδιο τον Χριστό (που τον έβλεπε σαν έναν φτωχό, περιπλανώμενο Ρομπέν των Δασών) ή, όταν υπηρετούσε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ηλεκτροδοτήσει όλη τη χώρα, για την πενικιλίνη, τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνει ένας στρατιώτης κατά των αφροδίσιων νοσημάτων.
Από το νόσημα πάντως που καταβλήθηκε ο ίδιος, δεν γλίτωνες εύκολα εκείνη την εποχή. Επειτα από χρόνια ασταθούς συμπεριφοράς και αφού είχε συλληφθεί για αλητεία, ο Γκάθρι διαγνώστηκε με τη νευροεκφυλιστική νόσο του Χάντιγκτον το 1954. Πέθανε το 1967. Τραγούδια όπως τα «Ease my revolutionary mind», «The sinking of the Reuben James», «Buffalo Skinners» θα εμφανίζονταν από τότε συχνά πλάι σε ονόματα όπως ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο Τομ Μορέλο, ο Ντίλαν φυσικά ή σε διαδηλώσεις του κινήματος Occupy. Η επέτειος των εκατό χρόνων από τη γέννησή του μοιάζει πρώτης τάξεως ευκαιρία για φεστιβάλ στη γενέτειρά του και συναυλίες σε διάφορες αμερικανικές πόλεις, για την κυκλοφορία μιας βιογραφίας που αποκαθιστά τη ραφιναρισμένη εικόνα που έχει για αυτόν η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ή για μια επανέκδοση του «This land is your land» με τους απαγορευμένους στίχους που χλευάζουν την ατομική ιδιοκτησία. Δεδομένης μάλιστα της οικονομικής συγκυρίας, είναι και ένας καλός λόγος για να ακουστούν ξανά τραγούδια όπως το «I ain’t got a home in this world no more» («Δεν έχω πια σπίτι σε αυτό τον κόσμο»). Το μόνο που θα… διαμαρτύρεται από τον Ντίλαν είναι οι φωνητικές χορδές του, ενώ η εταιρεία Gibson θα κυκλοφορεί μαζικά το μοντέλο της κιθάρας του Γκάθρι με έτοιμο το περίφημο αυτοκόλλητο, εκείνα τα τραγούδια θα μοιάζουν, στιχουργικά τουλάχιστον, σαν να γράφτηκαν τα προηγούμενα 100 λεπτά. Φρέσκα, επίκαιρα και φυσικά διαχρονικά.
Σχόλια
