Τα Νομπέλ

Αραγε η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία έχει την αναγνώριση που της αξίζει στο εξωτερικό;

Ο Νάνος Βαλαωρίτης έχοντας ζήσει μισόν αιώνα στην Αγγλία, στη Γαλλία και στις ΗΠΑ, είναι καταπέλτης: «Η επιβράδυνση της αναγνώρισής μας οφείλεται κατά 80% σε εμάς τους ίδιους» λέει. «Διότι έχουμε κλίκες στα γράμματα που μπλοκάρουν η μία την άλλη και διότι δεν διαθέτουμε τους κατάλληλους διαμεσολαβητές που θα σπάσουν την αδιαφορία των ξένων μεγαλοεκδοτών. Είναι χαρακτηριστική η τύχη των δύο Νομπέλ μας. Δεν το παραδεχόμαστε αλλά ο Σεφέρης και ο Ελύτης είναι πολύ ελληνοκεντρικοί. Δεν μιλούν σε ένα διεθνές κοινό όπως μιλούν στο ελληνικό, και οι ξένοι ειδικοί δεν μπορούν να συλλάβουν τον καθοριστικό ρόλο τους στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής ποίησης. Ευτύχησαν όμως να έχουν σημαντικούς μεταφραστές που διέδωσαν το έργο τους. Αντίθετα η ποίηση που ανατέλλει μετά το ’50 έχει αγνοηθεί παντελώς. Διότι οι νεοελληνιστές μας στα πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι πολύ συντηρητικοί, επομένως δεν θα μπορούσαν να την προωθήσουν».

Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε «δημιουργικούς διαμεσολαβητές» προκειμένου να διεισδύσουν στο ξένο κοινό. Κάτι που δεν χρειάστηκε ο Καβάφης, επειδή «είναι πιο οικείος στους Δυτικούς λόγω της ρητορείας του».