Αν τα ρεύματα, τα κινήματα, οι εποχές έχουν πρόσωπα, ο Λεωνίδας ήταν το πρόσωπο της Ανανεωτικής Αριστεράς, από τα κύρια πρόσωπα που θεμελίωσαν τη μεταπολιτευτική δημοκρατία και που συνέβαλε καθοριστικά στις καλύτερές της όψεις. Η «κληρονομιά» μας από τον Λεωνίδα είχε στο επίκεντρό της τη λειτουργία της Δημοκρατίας, τους κανόνες και τα όρια του κομματικού ανταγωνισμού, την αυτονομία των κοινωνικών οργανώσεων και κινημάτων, το ύφος και το ήθος του δημόσιου βίου και του δημόσιου διαλόγου, τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και στον κόσμο κόντρα στις θεωρίες του απομονωτισμού. Μέσα από αυτή την κουλτούρα, αναζητούσε έναν δημιουργικό ρόλο για την Αριστερά, αποδίδοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία της γνώσης στην οικονομική εξέλιξη και στην τεκμηρίωση των δημόσιων πολιτικών, στα δημοκρατικά και στα κοινωνικά δικαιώματα, στην εθνική αλλά και στην κομματική αυτογνωσία, στη διαλεκτική των κοινωνικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων με την αναγκαιότητα του κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου και τους προωθητικούς συμβιβασμούς. Αναζητούσε τη σύνθεση – απεχθανόταν τις μονοχρωμίες και τις μονόδρομες αναλύσεις. Ηταν οπαδός του «μετώπου λογικής». «Η σκέψη» έλεγε «θέλει ακόνισμα, είναι σαν το διαμαντάκι που θέλει τρίψιμο για να λάμψει».
Ο Λεωνίδας, μεγάλος Πολιτικός της μεγάλης Πολιτικής, αφιέρωσε γενναιόδωρα τη ζωή του στην κοινωνία, στη χώρα και στους πολίτες της. Ηταν υπόδειγμα δημοσίου προσώπου, είδος εν ανεπαρκεία στην εποχή μας. Εφυγε και όμως είναι μαζί μας.
Σχόλια
