Στάχτες στην άμμο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά H ηλιοθεραπεία ως λέξη συμπορεύεται με ξαπλώστρα, φρεντάκι και καλή καρδιά…
Η «ηliotheρRαπεία» όμως του Βoy (Αλέξανδρου Βούλγαρη) έχει την πικρίλα καφέ χωρίς ζάχαρη και μάλιστα καφέ που σερβίρεται σε βομβαρδισμένο τοπίο.
«Βγάλ’ το» (η φωνή δίπλα μου). «Δεν παίζεται με τίποτα».
Ακούω σταθερά, ακούω καλά. Βάζω γυαλί και τείνω το χέρι μου στο φως, αλλά το booklet είναι… κεντημένο σταυροβελονιά. Αχνά μικρά γράμματα, σελίδες γεμάτες, αγγλικοί χαρακτήρες (ενίοτε) βουτηγμένοι μέσα στους ελληνικούς.
Βγάλ’ το σου λέω…
Προσπαθώ. Η αίσθηση που σου αφήνει η φωνή είναι μιας ίσιας γραμμής που ώρες ώρες ξεσπάει, εκρήγνυται… Σαν την επιτάχυνση ενός σπινθήρα που τρέχοντας θέλει να τα κάψει όλα..
The Boy, με άλλα λόγια Αλέξανδρος Βούλγαρης (γιος Βούλγαρη και Ιωάννας Καρυστιάνη), μουσικός, σκηνοθέτης, ηχολήπτης, τραγουδοποιός, αλλά πάνω απ’ όλα κάποιος που προσπαθεί να αρθρώσει μια δική του (νέα) γλώσσα.
Στίχοι αποσπασματικοί, σαν να έχουν ξεφύγει μέσα από τη γρήγορη ροή ενός εσωτερικού ταξιδιού που ματώνει τα σπλάγχνα. Πού και πού φτάνει στο αυτί κάτι σαν «χιονίζει στην Ακρόπολη , στάχτες από καμένη σάρκα»…
Βρώμικος ηλεκτρικός ήχος, ηλεκτρονικά περάσματα αλλά και εμβόλιμοι ελληνικοί ρυθμοί (ζεϊμπέκικο), φράσεις που επαναλαμβάνονται και γίνονται ένα με τον κοφτό ήχο των κρουστών.
Ο λόγος φαίνεται εδώ να έχει την μερίδα του λέοντος – η μουσικότητά του, οι συνειρμοί του, ο απόηχος που αφήνουν οι λέξεις… Εργο με αρχή, μέση και τέλος. Εφιαλτική αρχή και εφιαλτικό τέλος. Το happy end δεν είναι ίδιον αυτής της γενιάς…
– Θα το βγάλεις επιτέλους; Αηδίες… Αναρωτιέμαι τι θα βρεις να γράψεις γι’ αυτό.
Αναρωτιέμαι κι εγώ…
Κι αν δεν ήταν ο γιος του σκηνοθέτη και της συγγραφέως; Κι αν οι γονείς του δεν ήταν ανέκαθεν από τους ευγενέστερους εκπροσώπους μιας διανόησης που τίμησε τα αριστερά της πιστεύω;
Α, δεν παίζω έτσι. Γιατί the… beauty is in the eyes of the beholder. Ο,τι ξέρω (και ό,τι δεν ξέρω) επηρεάζει το βλέμμα, γίνεται ένα με το συναίσθημα.
Ομως κάτι μου λέει ότι εδώ υπάρχει… ψωμί. Ο Boy (έτσι μας έχει συστηθεί) με τη ματωμένη «Ηλιοθεραπεία» του καταφέρνει τελικά να μας μεταδώσει την αγωνία, την αηδία, το αδιέξοδο, το μαύρο χιούμορ της γενιάς του. Εστω κι αν θέλει νεύρο για να το αντέξεις.
Google news
