Η «χηµεία» της απόστασης

Η καλή µουσική µπορεί να έρχεται από παντού. Από το παρτέρι στον δρόµο, από το Soundcloud, από το CD στο ράφι, από µια τρύπα στη γη. Αλλά δεν ξέρεις κάθε φορά από πού, για να περιµένεις. Οπότε δεν περιµένεις. Και µερικές φορές έρχεται το καλύτερο.

Το «American Primitive» είναι το πρώτο άλµπουµ των Long (ή L/Ο/Ν/G, όπως το γράφουν και θα έχουν τους λόγους τους) και οι Long δεν είναι καινούργια παιδιά στην πιάτσα. Είναι ο Chris Eckman (βλέπε Walkabouts και Dirtmusic)και ο Rupert Huber (των Tosca) σε ένα φαντασµαγορικόηλεκτρονικό – ακουστικό πάρκο τραγουδιών. Σε µια στιγµή αληθινής αποκάλυψης και για να µηνακουστεί µελοδραµατικά, µια πολύ ωραία µουσική στα αυτιά µας, που λέει«remember the future already past», µη δίνεις και πολλή σηµασία τι ώρα είναι.

Ωρα για παγωτό σελούνα παρκ και τρελόσερφάρισµα χωρίς έλεος στοΙντερνετ. Νέο electro – vintage άκουσµα, πέρα από το ποτάµιτης φολκ και την οθόνη του υπολογιστή. Απογειωµένοκαι εσωτερικό. Το οµώνυµο κοµµάτι κρύβει τα κλειδιά, αλλά έχουν χάρες όλα. Το «Wrong train comin’» τη στοιχειωµένη αφήγησή του, το «Dust» τα ψιθυρίσµατα, το «Stockerau» τους γρίφους του, το «Shame this darkness» τη Λίντα Εβαντζελίστα γκεστ σταρ (εξαιρετικό κοµµάτι) και το (τέλειο κοµµάτι)«Run of days», την έξαψη, την αγωνία και το ιδανικό θριλερικό σάουντρακ στα σπλάγχνα του.

Η ιστορία άρχισε κάπως έτσι. Ηταν, λέει, οκτώ χρόνια πριν, που Eckman και Huber συναντήθηκαν σε πάρτι που έκανε κοινός φίλος τους. Κάπου εκεί, στο πάρτι, βρήκαν ένα πιάνο και µια κιθάρα και άρχισαν να ανακατεύουν ό,τι είχε φέρει ο καθένας µαζί του, δηλαδή αµερικάνικη φολκ και ευρωπαϊκή ηλεκτρονική µουσική µε µερικές ιδέες που έπεσαν επί τόπου, µαζί σε µια ωραία ατµόσφαιρα. Ωραία πέρασαν, στο µεταξύ πέρασαν και τρία χρόνια µε άλλες δουλειές που είχε και ο ένας και ο άλλος, αλλά ξανασυναντήθηκαν στη Βιέννη, όπου ο Κρις (που είναι και πολύ φίλος της Ελλάδας – έρχεται συχνά πυκνά) τραγούδησε σε ένα κοµµάτι των Tosca, και αυτό οδήγησε στο επόµενο – χηµεία που λένε και στο CSI – και έτσι άρχισε η εξ αποστάσεως επικοινωνία. Γι’ αυτό και ονόµασαν το όλο πρότζεκτ «LONG» και δεν είναι ούτε φολκ ούτε ηλεκτρονικό (ούτε long) αλλά κολυµπάει στην twilight zone και κάπου ανάµεσα. Απολαυστικό από την αρχή ώς το τέλος. Μυστηριώδες και γοητευτικό, ικανό να προβάλει τις πιο ωραίες εικόνες που ξεπατικώνει από τη µουσικές. Να µην το χάσεις.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Κοψίµατα

Ο Jason Robert Quever ή απλά Papercuts για τους φίλους και τον κόσµο που ακούει τις µουσικές του, έχει βάλει τα δυνατά του στο «Fading Parade» (Sub Pop) και έχει φτιάξει όµορφα τραγούδια – ίσως από τα πιο µεστά και στρογγυλεµένα που έχει κάνει ώς τώρα. Συνθέσεις που αφήνουν να φανεί ο σκελετός τους και κοµψές µουσικές όπως στο «Do you really wanna know», που θα αρέσουν σίγουρα στο κοινό της νέας ζαλισµένης ποπ, ίσως και στο κοινό του Μπερτ Μπάκαρα.

Θες όµως να ξέρεις και κάτι άλλο; Ο ήχος που σκεπάζει όλα αυτά έχει κάτι από την indie ποπ µουρµούρα, που παίζει πολύ τελευταία εδώ κι εκεί, και από τη ροκ ψυχεδέλεια, που έλκει την καταγωγή της από τα 60s αλλά φοριέται πολύ σήµερα και δίνει την αίσθηση του κορεσµού – ακούσαµε ήδη πολλά σε αυτόν τον τόνο. Bad timing? Ισως όχι, αν αφήσεις τα κοµµάτια να βγουν από τα καλύµµατά τους και πάρουν το σχήµα τους ώστε να φανεί η «προσωπικότητα» που έχει στ’ αλήθεια το τέταρτο άλµπουµ του Papercuts από το Σαν Φρανσίσκο, ειδικά εκεί που σβήνει λίγο την indie σκιά.


Ραψίµατα

Πρώτα από όλα, ένα είναι σίγουρο. Πως στην κουλτούρα της Ιµπίζας χρωστάνε πολλά πολλοί ώς και εκείνοι του ανεξάρτητου, πιο πολύ «εναλλακτικού» και µονότονου ήχου. Και οι Friendly Fires από την Αγγλία, µέσα σε αυτούς. Περνάνε από το µίξερ τις 80s ποπ επιρροές τους, επενδύουν στις Βαλεαρίδες για να ξεχωρίσουν από τις φουρνιές των νέων ονοµάτων που συνωστίζονται στα µουσικά blog (και λατρεύουν τα ανεξάρτητα). Στο δεύτερο έργο τους – το «Pala» (XL) – είναι καλύτεροι, πιο κουλ, µε πιο πολύ χιούµορ, έτοιµοι να επανεξετάσουν τις αξίες τους και να πάνε διακοπές. Το «Hawaiian air», οι electro πάσες και το γάζωµα που κάνουν στον δικό τους ήχο, εξασφαλίζουν σίγουρους πόντους στην οµάδα.


Πέντε «από σπίτι»

Το «House Of Jealous Lovers», για να θυµηθούµε τους Rapture που επιστρέφουν τον Σεπτέµβριο µε νέο άλµπουµ, «Ιn the grace of your love» null Το «House Of the Rising Sun» για να θυµηθούµε τους Animals και τον Ερικ Μπάρτον που, έτσι κι αλλιώς, δεν τον ξεχνάµε ποτέ.

Το «Our House» των Madness (και το Maison De Plaisir στο http://blog.

madness.co.uk/ ανάµεσα σε άλλα διασκεδαστικά)

Ο «γιατρός» της τηλεόρασης στο σίριαλ «House», Hugh Laurie, και το άλµπουµ του «Let Them Talk» µε παραγωγό τον Joe Henry To «Νο Rain» των Room 24 σε remix Chris Reece και Josh Green, σε house & electro ύφος