Ο ρόλος της κρατικής τηλεόρασης

Λεύτερης Π. Φράτης
Αναµφισβήτητα, η ΕΡΤ και τα τηλεοπτικά της παράγωγα αποτελούν σανίδα σωτηρίας ιδιαίτερα σε αυτήν τη ζοφερή συγκυρία για τον έλληνα τηλεθεατή. Εάν αναλογιστεί κανείς τον συνεχή βοµβαρδισµό από τα ιδιωτικά κανάλια και την πλύση εγκεφάλου την οποία καθηµερινά ο έλληνας τηλεθεατής υφίσταται, η κρατική τηλεόραση αποτελεί µια πολύ καλή «έξοδο» κινδύνου για αυτόν. Τα ντοκιµαντέρ, τα οδοιπορικά, οι συνεντεύξεις σηµαντικών προσώπων, οι συζητήσεις που αφορούν τον πολιτισµό, τοκύρος και το επίπεδο των καθηµερινών ειδήσεων, η συνεχής προβολή επιµορφωτικών ταινιών και χώρων πολιτισµού την τοποθετούν στο ανώτατο τηλεοπτικό πολιτισµικό επίπεδο της σηµερινής ελληνικής τηλεόρασης. Βέβαια η κρατική τηλεόραση αποτελεί προνόµιο των λίγων συνειδητοποιηµένων και πολιτισµένων τηλεθεατών, οι οποίοι προφανώς αδυνατούν να συµβιβαστούν µε τη σηµερινή τηλεοπτική µαζοποιηµένη υποκουλτούρα που κυριαρχεί. Υπάρχει όµως και ένα ασύλληπτο ποσοστό ελλήνων τηλεθεατών οι οποίοι αρέσκονται να αναλώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους παρακολουθώντας εκποµπές κακής, θα τολµούσα να πω, ποιότητας, είτε πρωινές εκποµπές είτε ανόητα σίριαλ ξένης προέλευσης που είναι αυτή την εποχή «in» και ουσιαστικά έχουν µεγάλη απήχηση στις γυναίκες νοικοκυρές. ∆υστυχώς ζούµε τον 21ο αιώνα τη δικτατορία της «βλακείας» και του τίποτα. Κατά κάποιον τρόπο η ΕΡΤ έχει παρεξηγηθεί εντός µεροληπτικών πλαισίων, δηλαδή µια αρκετά µεγάλη µερίδα ελλήνων τηλεθεατών πιστεύει ότι είναι µηχανισµός της εκάστοτε κυβέρνησης: αυτό ίσως να συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά σήµερα είναι καταφανής η προσπάθεια όλων των δηµοσιογραφικών συντελεστών της για διαφανή και αµερόληπτη δηµοσιογραφία. Εχει επίσης παρεξηγηθεί από τη νεολαία, η οποία σήµερα παρακολουθεί εκποµπές «εύπεπτες» και βρίσκει την κρατική τηλεόραση ανιαρή και βαρετή.