Μια Λίμνη… χωρίς λίμνη, με νησιώτικη ατμόσφαιρα κι έναν οικισμό που μοιάζει με καρτ ποστάλ. Μια ιστορική πολιτεία, εκεί όπου τοποθετείται το αρχαίο Ελύμνιον. Και πάνω απ΄ όλα μια «αγκαλιά» σπιτιών με κόκκινες κεραμοσκεπές που «χύνονται» στον Ευβοϊκό. Η απόδραση στη Λίμνη Ευβοίας δεν μπορεί να περιμένει!
Η πρώτη εικόνα θυμίζει σκηνή από τα «Πουλιά» του Αλφρεντ Χίτσκοκ: στη σκουριασμένη σκάλα στον παραλιακό δρόμο του οικισμού μαζεύονται δεκάδες πουλιά. Πριν από χρόνια, από εδώ επιβιβάζονταν οι κάτοικοι στις μικρές βάρκες για να φτάσουν στο καράβι που βρισκόταν στα ανοιχτά. Επίσης, από αυτήν την παλιά σκάλα μεταφέρονταν όλα τα προϊόντα από και προς Πειραιά, Χαλκίδα, Βόλο. Ετσι κι αλλιώς, το μεταπρατικό παρελθόν της Λίμνης Ευβοίας δεν παραγράφεται εύκολα και ο θαλασσινός πολιτισμός της ξεδιπλώνεται απ΄ άκρη σ΄ άκρη στις γωνιές της καστροπολιτείας. Τα ναυπηγεία και η ναυτική παράδοση των κατοίκων τής χάρισαν ευημερία και πολλά ιστορικά μνημεία. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας ειδικότερα, η πολιτεία απέκτησε έναν σπουδαίο εμπορικό στόλο. Αν σε αυτό προσθέσετε την εξόρυξη λευκόλιθου που συγκέντρωσε δεκάδες επιχειρηματίες της εποχής (στα τέλη του 19ου αιώνα) θα αποκρυπτογραφήσετε πιο εύκολα τα μυστικά της Λίμνης και τα ίχνη από τον πλούτο της όπως τα νεοκλασικά σπίτια της, εκ των οποίων δύο είναι έργα του Τσίλερ! Εως τη δεκαετία του ΄70 οι περισσότεροι ντόπιοι ήταν ναυτικοί, άλλοι δούλευαν στο εργοστάσιο ρητίνης και κάποιοι στην εξόρυξη λευκόλιθου. Το λιμάνι της Λίμνης γνώριζε τα δικά του χρυσά χρόνια, κάτι που εξηγεί και το γεγονός πως ο οικισμός δεν αποτελεί τυχαία αρχιτεκτονική εξαίρεση όλης της Εύβοιας, αφού ο πλούτος το επέτρεπε. Η περιοχή γνώρισε την ευημερία πολλά χρόνια και αυτό έγινε η αιτία να αποκαλούν τους Λιμνιώτες «σνομπ». Τη δεκαετία του ΄80 ο τουρισμός αντικατέστησε τις προηγούμενες δραστηριότητες και οι καφετέριες, οι ταβέρνες και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια «ξεφύτρωσαν» στον ιστορικό οικισμό. Οδηγώντας στην έξοδο προς τα Κατούνια και τη Μονή Γαλατάκη, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο Ναυτικός Ομιλος, υπήρχε η εταιρεία του Λένου που δραστηριοποιούνταν στον λευκόλιθο. Πιο κάτω, τα ερειπωμένα κτίρια αποτελούσαν τα εργοστάσια επεξεργασίας ρητίνης της οικογένειας Ριτσώνη. Η μικρή και εύκολη διαδρομή θυμίζει ταξίδι στον χρόνο. Τα παλιά καμίνια, οι φούρνοι, οι σκάλες, τα ερείπια θυμίζουν ένθετο ιστορίας του λευκόλιθου, μεταξύ της πευκόφυτης πλαγιάς του όρους Καντήλι και της θάλασσας.
Επιστρέφοντας στη Λίμνη θα κινηθείτε στα ταμπακαριά (άλλοτε περιοχή των βυρσοδεψείων) και στο Ασκηταριό του Οσίου Χριστόδουλου του Πάτμιου. Αφού κάνετε μια στάση στην Παναγιά τη Λιμνιά – με το εκπληκτικό καμπαναριό- και στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής θα πάρετε θέση σε μία απ΄ τις καφετέριες της Παραλιακής και θα δανειστείτε κάτι απ΄ την ατμόσφαιρα της ιδιαίτερης πολιτείας που απέχει μόλις 170 χλμ. από το κλεινόν άστυ.
Η Λίμνη των εκπλήξεων
Σχόλια
