Κρόνος, ο θεός που έτρωγε τα παιδιά του

Σ υμβολικός για τα ζητήματα που θέτει το βιβλίο είναι ο τίτλος του Οι δακτύλιοι του Κρόνου. Ο Κρόνος, ο θεός που έτρωγε τα παιδιά του, για τους αρχαίους στωικούς και ορφικούς συμβόλιζε τον αγώνα τού ανθρώπου με τον Χρόνο, ενώ για τους άραβες και νεοπλατωνικούς αστρολόγους ήταν το άστρο της μελαγχολίας. Ομως στην αστρονομία ο Κρόνος έδωσε το όνομά του στον δεύτερο σε μέγεθος πλανήτη μετά τον Δία, γνωστό για τους δακτύλιους που περιφέρονται γύρω του και που θα μπορούσαμε να τους θεωρήσουμε σύμβολο μιας αστάθμητης, ανεξερεύνητης αναδημιουργίας, η οποία φτιάχνει κάτι μέσα από τα συντρίμμια, μέσα από τους καταστροφικούς κυκλώνες της φύσης και μέσα από τα ποικιλόμορφα εγκλήματα των ανθρώπων.

Και πράγματι, στο βιβλίο εμφανίζονται άνθρωποι που διαρρηγνύουν τον κανόνα της καταστροφής: είναι εκείνοι που ταυτίζονται με τα θύματα, όπως ο Ρέμπραντ στον περίφημο πίνακα «Μάθημα ανατομίας», μια κατά παραγγελία απεικόνιση του διαμελισμού ενός κακοποιού που είχε θανατωθεί δι΄ απαγχονισμού στο Αμστερνταμ: έπειτα από λεπτομερή ανάλυση ο Ζέμπαλντ μας δείχνει ότι «ο ζωγράφος ταυτίζεται με το θύμα, και όχι με τη Συντεχνία των χειρουργών που του είχε αναθέσει το έργο».