ΑΠΟΝΤΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ανάλογη πολιτική χροιά έχει και η σκηνοθεσία της Τομρίς Γκιριτλίογλου, που μετέφερε το μυθιστόρημα στον κινηματογράφο (Rosebud). Παρά το δηλωμένο ενδιαφέρον της για την ιστορία, εστίασε στις πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, αναπλάθοντας την Πόλη με ατμοσφαιρικό κοσμοπολιτισμό και καθιστώντας την ερωτική ιστορία του Μπεχτσέτ (ιδεαλιστής, εθνικιστής και «καρφί» της Αστυνομίας στην ταινία) με την πανέμορφη Ελληνίδα πόρνη Έλενα, ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Η ομορφιά των πρωταγωνιστών, Μουράτ Γιλντιρίμ και Μπέρεν Σάατ, σκιάζει την αναμφισβήτητη βία των εθνικιστών και των έμπρακτων προκλήσεών τους. Ακαταμάχητα ωραίος και άβουλος ο Μπεχτσέτ βλέπει, χωρίς να αντιδράσει, τους Τούρκους μυστικούς να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον αδελφικό του φίλο. Ο έρωτας έχει μάτια μόνον για τον εαυτό του, παραμένοντας τυφλός στα πολιτικά δρώμενα και δράματα. Η πολιτική διαφθορά, βία και καταστολή θα στοχεύσει πρώτα εναντίον των Τούρκων «διαφωνούντων» ή φερόμενων ως αριστερών, προτού στραφεί εναντίον του ελληνικού πληθυσμού. Ποιου ελληνικού πληθυσμού; Γιατί οι Έλληνες της Πόλης, με την εξαίρεση της ωραίας Έλενας (Ελένης;), της προαγωγού γιαγιάς της και ενός κουκλοποιού, που ψελλίζουν κάποιες σκόρπιες ελληνικές λέξεις, απουσιάζουν ως πρόσωπα ιστορικά αλλά και δραματουργικά από την κινηματογραφική διήγηση. Οι σκηνές καταστροφής των ελληνικών σπιτιών, μαγαζιών και συνοικιών, στην αρχή και στο τέλος της ταινίας είναι άψυχες, σχεδόν καλοφτιαγμένο καρτ ποστάλ. Ο εχθρός έχει πρόσωπο, ο αφανισμένος, όχι. Δράμα κουτσό, βία απρόσωπη και η δραματουργική συγκίνηση για την απώλεια και τον πόνο, ανέφικτη. Μπορεί «ο έρωτας να μην έχει πατρίδα», οι διωγμοί όμως έχουν. Και όποιος αποφασίζει να παντρέψει τα δυο θέματα, πρέπει να διαθέτει αφηγηματική τόλμη και ελευθερία…

LΙΝΚ:

http://www.guzsancisi.net/