Η ψύχωση με την αυθεντικότητα

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΒΟΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΑΤΗΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΑΦΗΓΗΘΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΔΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ,
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΛΙΦΟΡΝΤ ΙΡΒΙΝΓΚ. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;
ΕΝΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΥΣΕΛΙΔΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΚΑΙ ΑΦΘΟΝΑ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΑΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ
ΕΡΩΤΗΜΑ: ΕΩΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ
Η ΨΥΧΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ;
Όπως στο παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό, τον λύκο και τα πρόβατα, έτσι κι εδώ, ο Κλίφορντ Ίρβινγκ νιώθει υποχρεωμένος να μας προειδοποιήσει: «Εάν τα γεγονότα που περιέχονται στο βιβλίο αυτό είναι διαφορετικά από την ένορκη κατάθεση και το σώμα της αλήθειας, όπως αυτή έγινε γνωστή στους κατήγορους και τα δικαστήρια, ο Ρίτσαρντ Σάσκιντ [ο συνεργός του στην απάτη] και εγώ μπορεί να κατηγορούμασταν για ψευδορκία, κάτι που επισείει ποινή φυλάκισης έως και πέντε χρόνια». Συνήθως δεν είμαστε τόσο καχύποπτοι με τους συγγραφείς, ούτε τους απειλούμε με φυλάκιση, ιδίως όταν ντύνουν τη μαρτυρία τους με την προβιά του μυθιστορήματος και διατηρούν ποιητική αδεία, κάθε δικαίωμα να «στρογγυλεύουν» την αλήθεια. Στην περίπτωση όμως του Κλίφορντ Ίρβινγκ, η προειδοποίηση δεν ηχεί υπερβολική. Όχι μόνο διότι ο εν λόγω συγγραφέας έκανε ένα ονοματάκι στην Αμερική με το «Fake», τη βιογραφία του παραχαράκτη έργων τέχνης Ελμίρ Ντε Χόρι, αλλά κι επειδή, μόλις δύο χρόνια αργότερα, δοκίμασε και τη δική του τύχη στην πλαστογραφία. Γιατί να πιστέψουμε τώρα έναν υπότροπο απατεώνα; Ίσως διότι- μας αφήνει να εννοήσουμε ο Ίρβινγκ- είναι η πρώτη φορά που η αλήθεια μπορεί να προκύψει για τον ίδιο πιο κερδοφόρα από το ψέμα.

Ο Κλίφορντ Ίρβινγκ δεν θα προχωρούσε στο παράτολμο εγχείρημά του, αν δεν αποτιμούσε ως ενθαρρυντικές και παρήγορες δύο απαραίτητες συνιστώσες. Πρώτη, τη δίψα του αναγνωστικού κοινού για τις αυτοβιογραφίες- το ψηλότερο σκαλοπάτι, υποτίθεται, της αυθεντικότητας. Δεύτερη, την ίδια την προσωπικότητα του «θύματος» που επέλεξε, του δισεκατομμυριούχου Χάουαρντ Χιουζ. Ο τελευταίος, εκτός από πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, το 1971, ήταν και περιβόητος για την εκκεντρικότητά του: ομοφοβικός, μικροβιοφοβικός, νοσηρός τσιγκούνης και αμετανόητος μισάνθρωπος, είχε κυριολεκτικά εξαφανιστεί από προσώπου γης- είχε να μιλήσει σε δημοσιογράφο πάνω από μια δεκαετία- και διοικούσε την αυτοκρατορία του μέσω στρατιάς αντιπροσώπων, ενόσω κυκλοφορούσε στα πιο απρόβλεπτα μέρη φτωχικά ντυμένος, περίπου ως κλοσάρ. Δεν είχε καταγραφεί πάντωςκαι αυτό ήταν το πιο παρήγορο για τον Ίρβινγκ- κανένα περιστατικό στην πολυτάραχη σταδιοδρομία του που να καταφεύγει στην ωμή βία, παρ΄ ότι η έφεσή του σε εκβιασμούς και δωροδοκίες υψηλών προσώπων (συμπεριλαμβανομένου του τότε προέδρου Νίξον) τον είχε φέρει πλειστάκις αντιμέτωπο με τη Δικαιοσύνη. Μολονότι επίσης κυκλοφορούσαν στην αγορά κάποιες αμφιβόλου κύρους «μη εγκεκριμένες» βιογραφίες- λόγω της μυστικοπάθειάς του, οι πληροφορίες για το άτομό του ήταν με το σταγονόμετρο-, κανένας δεν είχε καταφέρει να τον πείσει να εξομολογηθεί μπροστά σε ένα ανοιχτό μαγνητόφωνο. Αυτήν την αποστολή έφερε εις πέρας ο Ίρβινγκ- με μια μικρή ειδοποιό διαφορά: όχι μονάχα δεν συνάντησε ποτέ τον Χιουζ, αλλά δεν μπήκε καν στον κόπο να επιδιώξει να τον συναντήσει.

Clifford Ιrving

Η ΑΠΑΤΗ

ΜΤΦ. ΑΛΙΚΗ ΠΙΣΤΕΥΟΥ, ΕΚΔ.
ΠΑΠΥΡΟΣ 2007, ΣΕΛ.
510, ΤΙΜΗ: 20 ΕΥΡΩ